Interview: 'Iedereen is net zo belangrijk als de rest': Actrice Rachael Wooding over haar terugkeer naar CATS

Later deze maand zal het Regent's Park Open Air Theatre gastheer zijn van de Jellicle Ball, wanneer de langverwachte revival van CATS op het podium verschijnt. Geregisseerd en gechoreografeerd door de artistiek directeur van het theater, Drew McOnie, belooft de voorstelling "een van de theaterevenementen van 2026" te worden. Onlangs hadden we de kans om te spreken met Rachael Wooding, die terugkeert naar de show die haar eerste baan was na de acteursopleiding, ditmaal in de iconische rol van Grizabella. We bespraken hoe het voelt om terug te keren naar CATS, hoe het is om deel uit te maken van een herwerkte productie van dit geliefde stuk en wat ze hoopt dat het publiek ervan meeneemt. Hoe ben je eigenlijk begonnen in de theaterwereld? Ik was eigenlijk - je gelooft het niet - best verlegen als kind, en ik ontdekte acteren. Ik ging naar dansles, wat leidde tot amateur-toneel, daarna tot wat lokaal professioneel theater, en ik denk dat dat me echt vertrouwen gaf. Als je een doel hebt en een drijfveer in het leven, geeft dat je wat innerlijk vertrouwen. Voor mij was ik meteen verkocht, omdat het me een goed gevoel gaf. Ik kom eigenlijk uit de buurt van Sheffield, waar het Crucible Theatre is, wat - naar mijn bescheiden mening - een van de beste theaters is. Ik werk er graag, het is een geweldige zaal waar veel nieuw werk wordt opgevoerd. Ik zag Les Mis in Manchester en dacht: "Ik weet niet wat het is, maar ik wil dat doen!" Nu is er vaak een bepaald patroon van wat je doet, maar toen wist ik niet goed hoe - ik wist gewoon dat ik het wilde, dus ging ik naar de acteursopleiding. En eigenlijk was CATS mijn allereerste baan na school! Rachael Wooding in repetitie Fotocredit: Mark Senior En nu ben je er weer! Hoe voelt het om terug te keren naar deze show? Het is eigenlijk heel speciaal voor mij! Ik zat in mijn derde jaar van de opleiding en mocht niet auditeren e.d. Ik herinner me dat de directeur zei: "Oké, alle derdejaars, er is een open auditie voor CATS - jullie mogen allemaal proberen." Je stond in de rij, kreeg je nummer opgenaaid met vier veiligheidspeldjes en gaf gas! Ik ging twee dagen achter elkaar en kreeg het. Het was echt een van de meest geweldige ervaringen, dus het betekent heel veel voor mij. Op mijn negentiende deed ik dat, en het was zo fysiek! En CATS is een van de weinige ensemblestukken, en zo ben ik begonnen met mijn favoriete theaterstukken. Er is veel hiërarchie - we weten hoe dat gaat in commercieel musicaltheater en zo. Het is een van de weinige stukken die nog echt een ensemblestuk is - iedereen is net zo belangrijk als de rest. Je creëert iets, je bent je daarvan bewust, je bent echt verbonden. Er is commitment tussen iedereen en een sterke kameraadschap, en ik was vergeten hoe belangrijk dat voor mij was. Toen die auditie kwam, dacht ik: "Wil ik dit weer doen? Het was zo fijn, wil ik dat verpesten?" Ik ben zo blij dat ik het wel deed, want het geeft precies dat gevoel weer dat ik me herinner van vroeger. En werken hier in Regent's Park, dat stond al op mijn verlanglijstje! Ik wilde al heel lang met Drew werken en heb hier zoveel producties gezien dat ik heel graag wilde meedoen. En nu overtreft het alles - het is echt bijzonder! Het is zo vreemd - je herinnert je alles! De teksten, de choreografie en alles. Het podium is totaal anders, maar net zo opwindend, Hoe verlopen de repetities tot nu toe? Nou, ik zal dit zeggen: ik speel Grizabella, en zij heeft maar weinig scènes. Ik dacht: "Doen ze dit expres bij mij?" Het is bijna method acting, ze maken me een buitenstaander! Natuurlijk is dat niet zo, maar er is zo veel te doen en iedereen is superdruk! En ik was ook jong ooit. Ik herinner me dat ik totaal niet onder de indruk was, maar deze energie in de ruimte is overweldigend! Als ik er ben, voel ik me net een fan. Ik zit daar zo van "O mijn god, wat doen ze?!" Ik word helemaal blij. Het maakt iets in me los - het is geweldig. Omdat ik niet zo vaak op het podium sta, ben ik er ook minder vaak bij, maar ik kan niet wachten om meer te spelen en erbij te zijn, want het is aanstekelijk! De sfeer in de zaal is echt aanstekelijk. Drew McOnie (regisseur & choreograaf) in repetitie Fotocredit: Mark Senior Hoe is het om de iconische rol van Grizabella te spelen? Voor mij is dat iets vóór je echt begint. Het is van: "Wat gaat dat worden?" Zodra je erin zit, begin je het uit elkaar te halen en te leren, je leest het terug. Ik heb de gedichten en het materiaal herlezen. En het is Grizabella - ik weet wie ze is! Ik ken haar kern, maar ik leer haar nu echt, want dat deed ik eerder nooit. Ik was een katje, dus keek ik naar haar vanuit dat oogpunt. Maar om ín haar te zitten en dat te doen is iets heel anders. Zodra je in een ruimte bent met hem [Drew], is er iets bijzonders aan hem. Van de kleine stukjes die ik tot nu toe heb gedaan, kan ik niet wachten om meer te doen! De originele productie wordt volledig geëerd in de zin dat wij in het stuk geloven en er allemaal voor gaan, maar het is toch iets compleet anders. Het is geweldig. Hoe is het om je voor te bereiden op een performance in de buitenlucht? Er is iets heel bijzonders aan, je voelt je echt gedragen. Vreemd genoeg denk je niet: "O jee, hoe ga ik hier mee om?" Je bent er gewoon. We repeteren nu en hebben zulke hitte gehad, en je past je aan. Je denkt: "Oké, vandaag doe ik zonnebrandcrème op, draag losse kleding, een hoed en zorg dat ik genoeg drink." En dan kom je hier binnen en het voelt kalm, rustig, vredig en creatief. Het is geweldig. Heb je een favoriete Jellicle kat? Rumpleteazer ligt me dicht aan het hart, omdat ze een beetje een rebel is. Ze is wat chaotisch en slim, en ik heb haar altijd al leuk gevonden. En Briana's [Craig] is geweldig. Ze heeft zo’n energie dat je die echt voelt, ik hou van haar. Ik hou van Skimbleshanks! Briana Craig en Danny Nattrass in repetitie Fotocredit: Mark Senior Je moet wel van de Railway Cat houden! Je moet wel van de Railway Cat houden! Ik hou van Sillabub, want ik heb een kind - zij is zo'n onbevangen, open blik op de wereld met een puur hart. Ze is een soort les voor iedereen - probeer dat pure hart open te stellen. Ik hou van ze allemaal! Heb je een favoriet nummer uit de show? Nou, ik heb nog niet alles gezien, dus ik kan die vraag nog niet echt beantwoorden, omdat ik niet weet welk nummer ik in deze productie het meest ga waarderen! Maar er zijn bepaalde akkoorden in de muziek die me raken. Natuurlijk hou ik van "The Jellicle Ball," omdat daar iets wilds en ongetemd in zit, en het is gewoon razendsnel. Daar ga ik helemaal gek van worden als ik dat straks zie! Drew had me al eerder aan het werk gezien, zoals in Standing at the Sky’s Edge, dat is nogal een stevige, gegronde uitvoering. Toen ik hem ontmoette, ben ik een beetje gek en we hadden veel lol tijdens de auditie. Hij zei tegen me: "Je hebt jezelf bijna uit de rol gepraat, want ik vroeg me af: ‘Hoe kan zij dat zijn?’" En toen gingen de akkoorden [zingt], en ik keek serieus, en zo kreeg ik de rol. Dat is magisch. Wat hoop je dat het publiek meeneemt van deze productie van CATS? Ik wil dat ze het gevoel krijgen deel uit te maken van iets, want ik ben er echt van overtuigd dat dit theater dat doet. Het beste theater is wanneer we jou net zo nodig hebben als jij ons, en je komt voor iets - een beleving, een ontmoeting van geesten. We voelen allemaal dat er iets gebeurt, dat we iets neerzetten en jij geeft ons daar zo veel voor terug, dat hebben we nodig. En door wat dit stuk is en wat het zegt, namelijk over acceptatie, gemeenschap, mensen opbouwen, vergeving, al die thema’s zijn er diep in verweven. Ongeacht wie je bent, als je dat komt kijken, vult het je met vreugde en laat het je iets voelen. Theater is het allerbeste. Er wordt gepraat over AI en zo, maar zelfs televisie en film - waar ik van houd - geven je dat gevoel nergens anders. Dus hier, in dit theater, met CATS, hoe iconisch is dat? Het gaat over de maan en die zal er zijn! Het blaast bijna mijn verstand weg. Mensen gaan een moment beleven als ze dit zien – een moment over menselijkheid, over zichzelf, over hun dierlijke instincten, al die dingen. En deel uitmaken van iets! Ik denk dat het heel bijzonder wordt. En tot slot, hoe zou je CATS in één woord omschrijven? Magisch, in de zin dat er iets anders is, iets meer dan wat uitgelegd kan worden. CATS bestaat al heel lang en deze versie kan hopelijk naast de originele bestaan en gewoon een eigen plek innemen. Op dit moment willen mensen iets anders - iets anders dan wat we nu beleven. CATS speelt van 25 juli t/m 19 september in Regent’s Park Open Air Theatre voordat de voorstelling op tournee gaat door het Verenigd Koninkrijk tot juli 2027.

Interview: 'Iedereen is net zo belangrijk als de rest': Actrice Rachael Wooding over haar terugkeer naar CATS

Beschikbare Talen

Meer recente artikelen