Beschikbare Talen
Ed Gaughan is enorm goed in accenten. Zo goed zelfs dat het pas na een minuut of vijf duidelijk wordt dat zijn natuurlijke accent niet, zoals je zou denken, Iers is.
Opgegroeid in Devon door ouders uit het westen van Ierland, bracht Brassic-acteur Gaughan zijn jeugd al reizend door het land door, waarbij hij zich aanpaste aan allerlei regionale dialecten om pesten te vermijden. Later werkte hij veel als stemacteur en dialectcoach. The Emperor is dan ook een show vol karakterwerk, waarin Gaughan iedereen imiteert, van Greta Thunberg en Dr Lucy Worsley tot een onhandige tienergoochelaar genaamd 'The Mysterious Steven'.
Het losse uitgangspunt is dat Gaughan recentelijk te zien was in een regionale West Country-variant van Who Do You Think You Are? en ontdekte dat zijn biologische vader Napoleon Bonaparte is, via een vergezochte reeks gebeurtenissen waarbij de Franse regering een vat sperma onder de Notre Dame bewaart. Tijdens de show maakt Gaughan ons ook bekend met enkele van zijn IVF-geboren halfbroers uit hetzelfde vat, die natuurlijk allemaal sterke regioaccenten hebben.
Dit is vruchtbare grond voor stand-up, waarbij Napoleon dient als proxy voor al onze angsten rondom de verontrustende politiek die schuilgaat binnen de voorouders van zelfs de meest progressieve families. Helaas is dit vooral een geval van het aanstippen van onderwerpen zoals toxische mannelijkheid en opkomend nationalisme zonder ze echt te onderzoeken.
De cameo van Dr Worsley wordt teleurstellend serieus gespeeld, waarbij Gaughans versie van de tv-historica slechts de mannelijkheid van de typische tiran analyseert in plaats van er satirisch mee om te gaan. Zijn pièce de résistance is beter: een uitgebreid documentaire-achtige videoclip waarin Gaughan een manchild Napoleon speelt die over zijn ballingschap naar St Helena uitvalt tegenover een langdurig geduldige Josephine, maar het was een zijdelingse reis om hier te komen.
Te veel tijd wordt besteed aan de broers, wiens scènes slimme grappen en leuke, empathische interactie met het publiek brengen, maar weinig toevoegen aan Gaughans politieke commentaar. Er zijn ook wat misplaatste muzikale segmenten met zeer fragiele verbindingen aan de hoofdinhoud van de comedy, die vooral lijken ontworpen om Gaughans vaardigheden als getrainde jazzmuzikant te etaleren.
Gaughan is een veelzijdige performer die duidelijk veel te zeggen heeft op politiek gebied – veel van zijn beste werk draait om de spanning tussen de landelijke arbeidersgemeenschappen waar hij opgroeide, de liberale kringen in Londen waar hij nu in verkeert, en het wederzijdse wantrouwen tussen die werelden. Maar er werden hier wat te veel ideeën samengebracht, waardoor de meest relevante naar de achtergrond verdwenen.
Ed Gaughan: The Emperor speelt bij Just the Tonic at The Caves tot 29 augustus
Fotocredits: Louis DiCarlo
.jpg?format=auto&width=365)
