Beschikbare Talen
Eerder dit jaar maakte Marty Supreme een pleidooi voor tafeltennis als metafoor voor de constante ups en downs van het leven, en als uitlaatklep voor een bepaald type obsessieve strever. In Fat Knight Theatre’s tweemansstuk uit New York, Chip and Gus: A Comedy with Balls, hebben we de sport nauwelijks nodig, aangezien de dialogen sneller en scherper zijn geschreven dan dat iemand een bal over een tafel kan slaan.
Onze titelhelden zijn de filosofiedocent Gus (John Ahlin) en de worstelende muzikant Chip (Christopher Patrick Mullen), die maandelijks afspreken om tafeltennis te spelen in een aftandse sportbar in Upstate New York, en wiens onderlinge band aanvankelijk nog wat mysterieus blijft. Terwijl ze hun spel beginnen, botsen Gus’ academische pedanterie en Chip’s wereldmoeheid, wat resulteert in een lawine van slimme woordgrappen en esoterische ruzietjes over de geboorteplaats van Dr Seuss of over wie deze maand de rekening van de bar moet betalen.
De dialogen, mede geschreven door de acteurs zelf, zijn van dat soort waarbij je wat details kunt missen en toch de algemene sfeer, die van een snelle tête-à-tête, blijft hangen. Soms gaat de focus zo op de details dat we niet krijgen wat we zouden moeten weten over wie deze personages zijn buiten de tafeltennistafel – hun vriendschap, rivaliteit en mogelijke homo-erotische connectie. De ontknoping draait om een onzichtbare vrouwelijke rol en haar relatie met de hoofdpersonen voelt onderontwikkeld, terwijl de daaropvolgende onthullingen weinig overtuigend overkomen.
Het is inmiddels minstens tien jaar geleden dat deze voorstelling voor het eerst in New York werd ontwikkeld, en sommige details in het script voelen daardoor wat gedateerd. Beide middenjarige hoofdpersonen zijn vertrouwd met moderne slang en popcultuurreferenties, maar Gus lijkt verrast door een iPod. Dit is op zich geen probleem, maar het draagt wel bij aan het gevoel dat er een gebrek is aan bredere context over het leven van deze mannen. Zelfs hun levenslange obsessie met tafeltennis wordt slechts geopperd, nooit volledig onthuld.
Maar wanneer de uitvoeringen zo plezierig zijn om naar te kijken als hier, zijn mijn kritische noten klein. Ahlin regisseert zichzelf en zijn medespeler met elegante precisie, waarbij ze elkaar voortdurend besluipen en belagen rond de tafel, totdat ze verzeild raken in slapstickachtige fysieke geweldsscenes. Beide acteurs hebben een indrukwekkend vermogen om hun tafeltennis op hun spraak af te stemmen, en op het hoogtepunt van de show lijken de stuiterende balletjes een emotionele barometer voor de relatie van het duo te vormen.
Net als zijn helden is Chip and Gus ruw en onbelemmerd, en verre van perfect. Het is gelukkig ook onmogelijk om er van weg te kijken.
Chip and Gus: A Comedy with Balls speelt bij Venue 45 bij theSpace tot en met 29 augustus
Foto credits: Nikhil Bansal
