EDINBURGH 2026: Interview: Fraser Scott en Olivia Caw over Common Tongue

BroadwayWorld sprak met schrijver en regisseur Fraser Scott en acteur Olivia Caw om te praten over het brengen van Common Tongue naar het Edinburgh Festival Fringe 2026.

Vertel ons iets over Common Tongue.

Fraser: Common Tongue is een stuk over identiteit. Het is een stuk dat probeert te begrijpen wie we zijn en de manier waarop we spreken, specifiek in Schotland. Het probeert deze ingewikkelde relatie die we in Schotland hebben en de buigzaamheid van onze taal te ontrafelen, en hoe dat kan veranderen en verschuiven naarmate we volwassen worden.

Olivia: Alles aan dit stuk is zo speciaal voor mij, en het feit dat ik het opnieuw mag doen is zo bijzonder voor mij. Ik denk dat het een van die stukken is die als je oudere acteurs ziet, en ze praten over bepaalde dingen en zeggen “dit was een belangrijke mijlpaal, dit was een belangrijke mijlpaal” - Common Tongue voelt aan als dat voor mij. Ik weet niet of ik ooit weer kan repliceren hoe ik me voel over dit stuk, maar wat een geluk dat ik dat op dit moment mag ervaren. 

Nu ik het al eerder heb gedaan, is het een van de kenmerken van de Fringe dat je voor de eerste keer het podium op gaat of, zoals ik in het verleden deed, toen ik PALS deed, dat al eerder was vertoond, maar het was mijn eerste keer in die rol en daarvoor was Trainspotting al geprobeerd en getest. Dit is geprobeerd en getest, maar ik heb het in Schotland uitgevoerd en weet wat het voor mensen betekent, en ik kan niet wachten tot meer mensen dat gevoel krijgen.

Waarom dit stuk naar de Fringe brengen?

Fraser: We hebben vorig najaar een tournee door Schotland gedaan en dat was een geweldige tour waarin we door het hele land reisden, van Peebles tot St Andrews en Paisley. We hebben veel verschillende mensen en publiek ontmoet. Iets dat consistent was gedurende de tour was dat publiek na de show bleef hangen en met ons wilde praten, niet alleen om te feliciteren, maar om verhalen te delen over wat de show bij hen naar boven bracht of om ervaringen te delen. Voor mij betekent het naar de Fringe brengen dat we meer mensen met de show kunnen bereiken. Het is zo'n geconcentreerd publiek en een divers internationaal publiek in augustus. Dus het is zo'n kans om de show aan zo'n breed publiek te brengen.

Olivia: Ik denk om meer mensen te bereiken. Ik denk dat door die reacties die we op tournee hadden en de reacties die we in Cumbernauld hadden. Iemand kwam na een show naar me toe die al 25 jaar in het zuiden woonde en pas recent weer naar boven terugkwam. Een grote man, en zijn ogen waren rood en hij vertelde me hoeveel de show voor hem betekende. Om die ervaring opnieuw te hebben, denk ik dat de show iets doet waarbij mensen zich realiseerden dat ze, met zo'n scherpzinnigheid, onderwerpen die in de show aan bod kwamen, wilden aanspreken en “ik heb daar zo vaak over nagedacht, maar ik heb het nooit kunnen verwoorden” soort dingen. 

Waarom is het belangrijk om Schotse stemmen op de Fringe te hebben?

Olivia: Dat is toch het hele punt? Ik denk dat wat we in Boston hebben vastgelegd, dat soort terugwinnen van nationale identiteit zonder dat het de schaduw van nationalisme op grotere schaal heeft. Het vangt de terugwinning van identiteit voor jongeren en ook gewoon voor mensen die trots zijn op hun Schots zijn en de wereld willen laten zien wat het betekent om Schots te zijn, en dat is natuurlijk de beste plek om dat te doen, op de Fringe.

Hoe goed denk je dat Schots werk op de Fringe wordt vertegenwoordigd?

Fraser: Ik denk dat het nu niet slecht is. Ik denk dat er een voordeel is dat je in Schotland dichter bij Edinburgh bent dan mensen die niet in Schotland zijn. De reis- en accommodatiebarrière die zo hoog is, is over het algemeen minder significant voor Schotse acts. Ik denk dat er veel Schots werk op de Fringe is, maar ik denk dat het ding dat niet genoeg besproken wordt, is dat mensen Edinburgh beschouwen als een plek die alleen in augustus bestaat. Ik denk dat dat het moeilijke is, in plaats van een gebrek aan bewustzijn over Schots werk. Die stad en dat land hebben een heleboel artiesten die de andere 11 maanden van het jaar werk maken. Het is een internationaal festival en het is het grootste kunstfestival ter wereld en het is ook een Schots festival. Ik denk dat we daar echt niet genoeg over horen.

Wat zijn enkele uitdagingen van het doen van een volledige Fringe-run?

Olivia: Ik ga eens flink aan de bak. Omdat ik in het Scottish Storytelling Centre ben en ik net boven de mijl werk, heb ik mijn niet-lokale stek vlak om de hoek daar. Dus dat kan een obstakel zijn om te overwinnen, om ervoor te zorgen dat het geen brandend kaars aan beide uiteinden wordt. 

We spelen om 14.45 uur en toen ik in Trainspotting zat, maakten mensen er een hele dag van en zeiden ze “oh je was geweldig” en ik dacht, weet je het nog?! Terwijl met kwart voor drie, mensen kunnen komen en alles kunnen opnemen en kunnen doen wat ze maar willen daarna. Een van de uitdagingen zal zijn om de stoelen gevuld te krijgen, maar het is er een waar we voor openstaan, gezien de reacties die we hebben gehad.

Wat brengt Olivia naar de show?

Fraser: Ze brengt eigenlijk alles naar het stuk toe, om eerlijk te zijn. Wanneer het een stuk is voor één acteur, hangt het echt van die acteur af, wat veel druk op iemand legt om het publiek gedurende die tijd te boeien en al dat werk te onthouden. Je hebt niemand om mee te interacteren. Olivia is erg vroeg in het proces bij de show gekomen, we begonnen in 2023 met de ontwikkeling van Common Tongue en Olivia maakte daar deel van uit en is sindsdien bij de show gebleven. 

Het stuk heeft zich op een mooie manier ontwikkeld rondom haar, waardoor ze zich meer als een samenwerking voelt dan een traditionele acteur/schrijver/regisseur-relatie. Ze draagt het en in veel opzichten heeft ze het gedefinieerd, wat zeer bevredigend is. Wat geweldig is aan het opnieuw bekijken met ons tweeën, is dat we er met een jaar nieuwe levenservaring op terugkomen en we nieuwe ontdekkingen vinden en verschillende delen van het stuk resoneren. Olivia is echt de sleutel tot het stuk en de sleutel tot de ervaring van het publiek. Ze is de persoon die het werk levert en rechtstreeks tot het publiek spreekt. Zonder haar persoonlijke talent en vaardigheden als acteur zou het niet bestaan. 

Wat zou je willen dat het publiek meeneemt uit de show?

Fraser: Er is een grote vraag in het stuk over hoe zelfverzekerd we zijn toegestaan te zijn. Het is een viering van individualiteit, denk ik, en jezelf zijn en niet bang zijn voor de unieke kleine dingen die definiëren wie je bent als persoon. Je bent een product van je eigen leven en ik hoop dat mensen zich een beetje zelfverzekerder voelen om zichzelf te zijn. Het stuk biedt mensen troost in de wetenschap dat dat gevoel van de buitenstaander of niet helemaal passen een echt herkenbare ervaring is en veel mensen zich zo voelen. Hoewel het soms eenzaam kan zijn, gaan mensen daar niet alleen doorheen. Ik denk dat het stuk ook echt grappig is, dus ik hoop dat mensen een fijne tijd hebben. Meer dan wat dan ook is het een komedie en ik hoop gewoon dat mensen een echt vermakelijke uur op de Fringe hebben.

Olivia: Pride. De manier waarop je je voelde over die video's die uit Boston kwamen. Dat is wat Common Tongue mensen laat voelen en als we dat kunnen verpakken en aan mensen van over de wereld kunnen geven - want het zijn niet alleen Schotten die onze fans op het WK hebben bekeken. En een van de meest gepolitiseerde WK's. Je hoeft geen Schot te zijn om het te komen zien, het gaat over trots zijn op je afkomst en die trots vast te houden, ongeacht waar je vandaan komt.

Common Tongue speelt op de Fringe van 7 - 31 augustus met tickets beschikbaar hier

Foto credit: Peter Dibdin