Dostępne języki
Essex, 1977. Beverly jest gospodynią, alkohol leje się strumieniami, Demis Roussos gra na gramofonie, a serowe szaszłyki z ananasem są gotowe do podania. Królowa podwórka w swoim podmiejskim domu typu semi, Beverly i jej mąż Laurence zapraszają nowych sąsiadów, Angelę i Tony'ego, na drinki. Sue z sąsiedztwa również jest zaproszona, ale prawdziwa impreza trwa u niej w domu, ponieważ nastoletnia córka Sue, Abigail, nie potrafi wyciszyć hałasu. Niezręczne rozmowy szybko przeradzają się w nieodpowiednie flirtowanie i małżeńskie kłótnie: wieczór z piekła rodem, ale wypadałoby zostać.
Co powiedzieli krytycy?
Abigail's Party grane jest w Harold Pinter Theatre do 19 września
Zdjęcia: Ellie Kurtz
Aliya Al-Hassan, BroadwayWorld: Tamzin Outhwaite rozkoszuje się każdą sekundą jako Beverly, dominując scenę równie mocno jak sama postać. Jej ruchy ciała mówią równie wiele jak jej uszczypliwe komentarze, gdy opiera się na sofie i rzuca zalotne spojrzenia w stronę Tony'ego. Każdy gest jest przemyślany, od nonszalanckiego sposobu trzymania papierosów do kąta, pod którym trzyma głowę, zwracając się do gości z przeciągłym, melodyjnym głosem – reżyseria ruchu Jamesa Cousinsa jest znakomita. Outhwaite emanuje bierną agresją i otwartym flirtowaniem; to pełnokrwisty i doskonale zrealizowany występ.
Julia Rank, London Theatre: Reżyseria Nadii Fall wznowienia przełomowego dzieła Mike'a Leigh z 1977 roku miała premierę w Theatre Royal Stratford East (pierwsza dyrekcja artystyczna Fall przed objęciem kierownictwa w Young Vic) w 2024 roku, a teraz trafia na West End po trasie, na krótkie, późnoletnie przedstawienia. Sposób, w jaki pierwotnie uchwycono ducha czasów i rozwinięto przez improwizację, łącząc elementy średniozaawansowanego sitcomu z Who’s Afraid of Virginia Woolf?, był wówczas przełomowy i wpłynął na wiele komedii cringe’owych przez ostatnie pół wieku (ostatni przykład to Amandaland). Jednak jak dobrze sztuka się trzyma, jest mniej pewne – podczas gdy większość publiczności śmiała się do rozpuku, moja reakcja na humor była bardziej stonowana.
Sam Marlowe, The Stage: Oglądanie jej jednak wcale nie jest nudne. Na perfekcyjnie odwzorowanej scenografii lat 70. autorstwa Petera McKintosha – obrzydliwe tapety, ciemnobrązowe szafki fornirowane – dostajemy pierwszy obraz Beverly z fantastyczną blond fryzurą i seksowną pomarańczową sukienką wieczorową, tańczącą dziko na stoliku kawowym do Donny Summer (znakomita reżyseria ruchu Jamesa Cousinsa). To moment fantazji – podobna, bardziej groteskowa sekwencja z udziałem jej nieporadnych gości otwiera drugi akt – i doskonale wprowadza napięcie między wyobrażeniem Beverly o samej sobie a nudną, beżową rzeczywistością jej przeciętnego życia u boku zmęczonego agenta nieruchomości Laurence'a, granego przez Kevina Bishopa.
Nick Curtis, The Standard: Teraz jednak Walthamstow i sztywne giny znów są modne, a projekt scenografii i kostiumów Petera McKintosha wygląda fajnie, a nie tandetnie. Pomarańczowe zasłony z nadrukiem blokowym, przegrody w pokoju i kiczowaty obraz, nad którym Beverly i Laurence się kłócą („Wings of Love” Stephena Pearsona – nagi fantazyjny para otoczona ogromnymi skrzydłami łabędzia) są ponętnie retro. Nawet Demis Roussos, serowe jeże z ananasem i zielony cień do powiek Beverly przetrwały tę ironię czasową.
Alice Saville, The Independent: Choć sztuka stała się synonimem pewnego rodzaju przestarzałej, podmiejskiej kiczu, przedstawienie Leigha nie jest wyłącznie satyrą na aspiracje klasy średniej. To raczej studium tego, jak jedna dominująca osobowość może stopniowo zniekształcić i zatruć wszystko wokół, przedstawiając swój estetyczny i moralny wybór jako jedynie słuszne, powoli eliminując każdego, kto nie chce wejść w jej orbitę. Produkcja Fall natomiast stawia na konsekwentny ton nachalnej głupkowatości zamiast intensywności psychologicznej. Przesadzone kreacje aktorskie i jaskrawe otoczenie od razu wydają się toksyczne. To jak nawiedzony dom lat 70., pełen neonowych koszmarów, ale bez niczego, co pozostawiłoby trwały chłód w kościach.
Clive Davis, The Times: Produkcja Fall, pokazywana po raz pierwszy w Stratford East w 2024 roku, jest tak zręcznie zrealizowana, że najlepsze fragmenty dialogów brzmią jak z nowości. Znużona, wampirza żona w wykonaniu Tamzin Outhwaite wyłania się z cienia Alison Steadman, która pół wieku temu stworzyła niezapomnianą Bev. Kiedy po raz pierwszy widzimy Outhwaite, ta tańczy sama, ćwicząc ruchy Travolty pod dyskotekową kulą. To kobieta manipulująca, która zamierza przemienić swój salon w prywatny wybieg mody. Jej goście i biedny mąż Laurence (Kevin Bishop idealnie oddaje rozgoryczenie) stają się jej rekwizytami; przestawia ich z udającą serdeczność mimiką i stale dolewa im kieliszki.
Arifa Akbar, The Guardian: Jej występ i całość produkcji Fall dowodzą, że ta komedia obyczajowa z tamtego okresu pozostaje wiecznie aktualna. To częściowo zasługa geniuszu sztuki, ale Fall wprowadza sprytny dodatek sugerując, że Tony i Ange są pochodzenia „pakistańskiego”. To subtelnie, lecz zręcznie zmienia znaczenie: słyszymy, że okolica jest przejmowana przez różne grupy ludzi i wyobrażamy sobie, że to nie tylko komentarz do mobilności klasy pracującej, ale także do różnorodności rasowej tu, w sercu „białej ucieczki” Essex. Za drzwiami Beverly może być Reforma Wielkiej Brytanii.
Średnia ocena: 71,4%
