Beschikbare Talen
Essex, 1977. Beverly is gastvrouw, de alcohol vloeit rijkelijk, Demis Roussos draait op de platenspeler en de kaas-ananas cocktailprikkers liggen klaar. Koningin van het kasteel in haar voorstedelijke twee-onder-een-kapwoning, verwelkomen Beverly en haar man Laurence nieuwe buren Angela en Tony voor een drankje. Sue van naast de deur is ook uitgenodigd, maar het échte feest vindt plaats bij haar thuis, aangezien Sue's tienerdochter Abigail haar lawaai maar niet kan beperken. Ongemakkelijk kleine praatjes escaleren snel in ongepaste flirtpogingen en huwelijksruzies: een soirée uit de hel, maar het zou onbeleefd zijn om te vertrekken.
Wat vonden de critici ervan?
Abigail's Party speelt in het Harold Pinter Theatre tot 19 september
Foto Credits: Ellie Kurtz
Aliya Al-Hassan, BroadwayWorld: Tamzin Outhwaite geniet van elk moment als Beverly en beheerst het podium net zozeer als het personage zelf. Haar fysieke bewegingen vertellen evenveel als haar scherpe opmerkingen, terwijl ze zich over de bank laat hangen en wellustige blikken werpt op Tony. Elk gebaar is doordacht, van de nonchalante manier waarop ze haar sigaretten vasthoudt, tot de hoek waarin ze haar hoofd houdt wanneer ze haar gasten aanspreekt met een pijnlijk zingend stemmetje – de regie van James Cousins op beweging is voortreffelijk. Outhwaite druipt van passieve agressie en openlijke flirt; het is een krachtige en briljant uitgevoerde voorstelling.
Julia Rank, London Theatre: Nadia Fall’s revival van Mike Leigh’s doorbraakwerk uit 1977 ging in 2024 in première in Theatre Royal Stratford East (Fall’s eerste artistieke directeurschap voordat ze het Young Vic overnam) en komt nu na een tour naar West End voor een korte late-zomerrun. De manier waarop het destijds een tijdsgeest vastlegde en ontwikkeld werd via improvisatie, waarbij elementen van een middelmatige sitcom werden gemengd met Who’s Afraid of Virginia Woolf?, was baanbrekend en heeft de afgelopen halve eeuw veel cringe comedy beïnvloed (de recente Amandaland is daar een goed voorbeeld van). Maar hoe goed het standhoudt, is minder zeker – hoewel veel publiek in lachen uitbarstte, was mijn reactie op de humor gematigder.
Sam Marlowe, The Stage: Haar bekijken is allesbehalve saai. Op een perfect weergegeven set uit de jaren '70 van Peter McKintosh – misselijkmakend behang, donkerbruine fineer kasten – zien we haar als eerste, met een fantastische blonde kapsel en sexy oranje avondjurk, wild dansend op haar koffietafel op Donna Summer (de bewegingen zijn uitstekend geregisseerd door James Cousins). Het is een fantasie-moment – een soortgelijke, groteskere scène met haar ongelukkige gasten opent de tweede akte – en spanningsvol zet het de tegenstelling neer tussen Beverly’s zelfbeeld en de saaie, beige realiteit van haar alledaagse bestaan, getrouwd met Kevin Bishop’s vermoeide makelaar Laurence.
Nick Curtis, The Standard: Inmiddels zijn Walthamstow en strakke gins weer in de mode, en het decor en kostuumontwerp van Peter McKintosh ziet er eerder cool dan ouderwets uit. De oranje gordijnen met blokprint, kamerverdelers en de kitscherige schildering waar Beverly en Laurence ruzie over maken (Stephen Pearson’s Wings of Love – een naakt fantasiekoppel omringd door de vleugels van een gigantische zwaan) zijn begeerlijk retro. Zelfs Demis Roussos, kaas- en ananasspiesjes en Beverly’s groene oogschaduw zijn door de ironische tijdscapsule gekomen.
Alice Saville, The Independent: Hoewel het synoniem is geworden voor een bepaald soort achterhaald suburbia en foute smaak, is Leigh’s toneelstuk niet louter een satire op middenklasse aspiraties. Het is meer een studie van hoe één intimiderende persoonlijkheid geleidelijk alles om zich heen kan vertroebelen en vergiftigen door hun esthetische en morele keuzes als de enige juiste te presenteren, en iedereen die weigert hun orbit te betreden langzaam uit te wissen. Falls productie geeft echter de voorkeur aan een gestaag brutaal dwaas geluid boven psychologische intensiteit. De overdreven vertolkingen en felle setting voelen toxisch aan vanaf het begin. Dit is een spookhuisversie van de jaren zeventig, vol neon-horrors, maar zonder iets dat een blijvende rilling achterlaat.
Clive Davis, The Times: Fall’s productie, die voor het eerst te zien was in Stratford East in 2024, is zo vakkundig gemaakt dat de beste dialogen fris klinken. Tamzin Outhwaite’s verveelde, vampy vrouw treedt uit de schaduw van Alison Steadman, die ons een onvergetelijke Bev gaf een halve eeuw geleden. Wanneer we Outhwaite voor het eerst zien, danst ze alleen, bezig met haar Travolta-moves onder een discobal. Hier is een manipulatieve vrouw die erop uit is haar woonkamer haar eigen privéloopplank te maken. Haar gasten en haar arme man Laurence (Kevin Bishop treft precies de juiste gekwetste toon) worden haar attributen; ze beweegt ze rond met valse vriendelijkheid, terwijl ze hun glazen bijvult.
Arifa Akbar, The Guardian: Haar vertolking, en Falls productie als geheel, bewijst dat deze periodekomedie van manieren tijdloos resoneert. Dat komt deels door het genie van het stuk, maar Fall voegt een slimme nuance toe door te suggereren dat Tony en Ange van "Pakistaanse" afkomst zijn. Dit verandert de betekenis subtiel maar vaardig: we horen dat de buurt wordt overgenomen door andere soorten mensen en je kunt dit niet alleen lezen als een commentaar op de mobiliteit van de arbeidersklasse, maar ook op raciale diversiteit in het "white flight" hart van Essex. Buiten Bev’s voordeur zou het Reform Britain kunnen zijn.
Gemiddelde Beoordeling: 71,4%
