Przegląd recenzji: Letitia Wright i Lorraine Toussaint w THE STORY

Istnieje prawda, a potem istnieje historia.

Kiedy biały nauczyciel zostaje zamordowany na czarnej dzielnicy, czterej dziennikarze ścigają się, by zdobyć nagłówek – za wszelką cenę. Jednak gdy szokujące nowe dowody wciągają ich w mroczne serce sprawy, każdy z nich musi zmierzyć się z tym, co jest gotów zaryzykować, by przekazać swoją wersję prawdy.

Wciągający i pełen adrenaliny, fundamentalny thriller z newsroomu Tracey Scott Wilson wyreżyserowany przez Clint Dyer (Death of England) z obsadą w składzie nagrodzona BAFTA Letitia Wright (Black Panther), Ashley Thomas (laureat MOBO Award, Bashy), Lorraine Toussaint (Orange is the New Black) oraz Wilf Scolding (Cabaret).

Co myśleli krytycy?

The Story grane jest w The National Theatre do 24 października

Zdjęcia: Feruza Afewerki

Clementine Scott, BroadwayWorld: To obiecująca premisa, ale sztuka, pomimo aktualizacji scenariusza na tę inscenizację, wydaje się dziwnie płaska. Dwóch ambitnych, żeńskich bohaterów przedstawia dwie przeciwstawne reakcje na rasizm i mizoginię w ich zawodzie, jednak w praktyce często wpadują w stereotypy typu Diabeł ubiera się u Prady mentora i protegowanej, nigdy nie spuszczając maski noszonej w pracy. W jednym z kilku dziwnych wyborów rytmu w tym scenariuszu, kluczowe elementy ich osobistych historii są zatajone do ostatniej chwili, więc gdy wreszcie zaczynamy rozumieć te postacie, mamy z nimi niewiele czasu.

Arifa Akbar, The Guardian: Tematy sztuki Wilson z 2003 roku są dziś niezwykle aktualne, szczególnie w kontekście lawiny relacji medialnej przed śmiercią czarnoskórego akademika Jasona Ardaya. Reżyser Clint Dyer zapewnia produkcji świetny impet i kinetyczne tempo, z błyskotliwą rolą Wright jako twardej zawodniczki bez najmniejszych pęknięć w pancerzu. Sztuka jest bardzo teatralna z szybkimi cięciami między scenami i podwójną akcją, pokazując jednocześnie dwa scenariusze rozgrywające się naraz, zwłaszcza w ekscytującej, adrenalinizującej pierwszej części, chociaż czasem jest tak szybka i złożona, że tracimy wątek.

Clive Davis, The Times: Gwiazda Orange is the New Black Lorraine Toussaint dostarcza ciężką, wyrazistą kreację Pat. Wilson odważnie podkreśla podziały klasowe, które sprawiają, że czarnoskórzy z klasy średniej często wiedzą o życiu w getcie tyle samo co ich biali sąsiedzi. Jednak skomplikowana fabuła przeskakuje od jednego nieprawdopodobnego zwrotu do kolejnego. Tematy piętrzą się, jak w punktach kulminacyjnych.

Nick Curtis, The Standard: Znakomita melodrama o rasie i mediach w Ameryce, sztuka Tracey Scott Wilson z 2003 roku ma tempo i siłę lepszego serialu streamingowego, z zakrętami w intrygujących kierunkach. Produkcja Clint Dyera prezentuje porywające, pełne energii kreacje brytyjskiej gwiazdy Black Panther Letitia Wright i amerykańskiej weteranki sceny i ekranu Lorraine Toussaint. Jest śmieszna i prowokująca, zapuszcza się tam, gdzie brytyjska sztuka zwykle nie dociera.

Dominic Cavendish, The Telegraph: Wrażenie, że znajdujemy się w świecie dymu i luster, jest urzekające i intelektualnie celne; jednak na marginesie pozostają detale, które nadawałyby postaciom i ich środowisku głębię. Po zabawnych, nacechowanych wymianach zdań, podczas których twarda szefowa Yvonne, Pat (imponująca Lorraine Toussaint) wprowadza ją w historię gazety („pro-niewolniczej gadzinówki”) – chociaż wcześniej miała wskazówki od swego lordowskiego białego chłopaka, który zajmuje wysokie stanowisko – fabularne sztuczki zajmują znaczną część tekstu.

Andrzej Lukowski, Time Out: Sztuka Wilson jest bezwstydnie populistyczna, czasami wręcz tania, i chociaż w rzeczywistości Pat mogła osobno zlecić Yvonne i Neilowi odkrycie prawdy o historii gangu – co stawia ich w wyraźnej rywalizacji – to wydaje się to sztucznym zabiegiem fabularnym dla podkręcenia napięcia. I działa to: produkcja Clint Dyera jest całkowicie wciągająca, szczególnie w pierwszej połowie, gdy dialogi szybko przeplatają się między dwoma rywalizującymi dziennikarzami, którzy obgadywają się nawzajem. Tak, ma klimat dobrze zrobionego, typowego true-crime z Channel 5. Ale nie każdy teatr musi być cały czas wyrafinowany, a poza tym porusza wiele trafnych kwestii dotyczących kruchości społeczności afroamerykańskiej, zwłaszcza gdy twarda fasada Pam topnieje (a przynajmniej staje się bardziej zrozumiała).

Dave Fargnoli, The Stage: Podążając za zespołem dziennikarzy, którzy przybywają do zaniedbanej dzielnicy USA po szokującym morderstwie, ten zwrotny, skłaniający do refleksji thriller mierzy się z tematami rasy, lojalności i etyki dziennikarskiej. W sztuce jest wiele poważnych, angażujących pomysłów, ale scenariusz Tracey Scott Wilson nigdy nie układa się w szokujący thriller, jakiego moglibyśmy oczekiwać, potrzebując zbyt dużo czasu na rozwój postaci oraz wyłożenie istotnych kwestii dotyczących zniekształcającego prawdę działania systemowego rasizmu i bezwzględnej osobistej ambicji.

Stuart King, London Box Office: Sceny wielokrotnie cofają się i powtarzają, próbując być barwne i angażujące, ale zapominają być spójne, co w obecnej formie jest główną słabością produkcji. Jednak THE STORY ma niewątpliwą wartość, gdy przestaje próbować być szokująca, by skoncentrować się na realnym wpływie rzetelnego przedstawienia stereotypów przez media. Szkoda tylko, że sztuka, dziejąca się głównie w skażonym i zblazowanym świecie dziennikarstwa prasowego, jest przytłoczona obrazami newsroomów i amerykańskich reporterów TV na miejscu zdarzenia, trzymających mikrofony, ubranych w beżowe płaszcze i cytujących frazesy (co jest ogromnie odpychające!).

Kup bilety na The Story