Recensieoverzicht: Letitia Wright en Lorraine Toussaint in THE STORY

Er is de waarheid en dan is er het verhaal.

Wanneer een witte leraar wordt gedood in een zwarte buurt, racen vier journalisten om de krantenkop te bemachtigen – koste wat kost. Maar wanneer schokkend nieuw bewijs hen meezuigt naar het duistere hart van de zaak, worden ze allemaal gedwongen onder ogen te zien wat ze bereid zijn te riskeren om hun versie van de waarheid te vertellen.

Beklemmend en adrenalineverhogend, Tracey Scott Wilsons invloedrijke newsroom thriller wordt geregisseerd door Clint Dyer (Death of England) met een cast waaronder BAFTA Award-winnares Letitia Wright (Black Panther), Ashley Thomas (MOBO Award-winnaar, Bashy), Lorraine Toussaint (Orange is the New Black) en Wilf Scolding (Cabaret).

Wat vonden de critici?

The Story speelt in The National Theatre tot 24 oktober

Fotocredits: Feruza Afewerki

Clementine Scott, BroadwayWorld: Dit is een veelbelovend uitgangspunt, maar het stuk, ondanks aanpassingen aan het script voor deze revival, voelt vreemd vlak aan. De twee ambitieuze vrouwelijke personages brengen twee tegenovergestelde reacties op racisme en misogynie in hun vakgebied naar voren, maar in de praktijk vervallen ze vaak in Devil Wears Prada-achtige stereotypen van mentor en protegé, zonder ooit het masker dat ze op het werk dragen af te zetten. Bij een van de verschillende vreemde keuzes in het tempo van het script worden cruciale elementen van hun persoonlijke geschiedenis pas op het laatste moment onthuld, zodat wanneer we eindelijk beginnen deze personages te begrijpen, we nog maar weinig tijd met hen hebben.

Arifa Akbar, The Guardian: De thema’s van Wilsons stuk uit 2003 hadden vandaag niet relevanter kunnen zijn, met name in relatie tot de overweldigende persaandacht voorafgaand aan de dood van de zwarte academicus Jason Arday. Clint Dyers regie heeft een sterke voorwaartse beweging en een kinetisch tempo, met een glansrijke rol van Wright als een harde tante met geen zichtbare zwaktes. Het stuk is zeer theatraal met snelle overgangen tussen scènes en een verdubbeling van de acties zodat je tegelijkertijd twee scenario’s ziet ontvouwen, vooral in het spannende en adrenalinevolle eerste bedrijf, hoewel het soms zo snel en complex is dat je de draad kwijt raakt.

Clive Davis, The Times: Orange is the New Black-ster Lorraine Toussaint geeft een gedegen en gewichtige vertolking als Pat. Wilson durft de klassekloof aan te kaarten die ervoor zorgt dat middenklasse zwarte Amerikanen vaak net zo weinig weten van het leven in de getto’s als hun witte buren. Toch springt het ingewikkelde plot van de ene onwaarschijnlijke wending naar de andere. Thema’s stapelen zich op, als opsommingstekens.

Nick Curtis, The Standard: Een voortreffelijk melodrama over ras en de media in Amerika, Tracey Scott Wilsons stuk uit 2003 heeft het tempo en de kracht van een hoogstaande streamingserie en ontwikkelt zich in boeiende richtingen. Clint Dyers productie bevat krachtige, vol overgave gespeelde rollen van de Britse Black Panther-ster Letitia Wright en de Amerikaanse toneel- en filmveteraan Lorraine Toussaint. Het is grappig, prikkelend en gaat op plekken komen waar een Brits stuk wellicht niet zou durven.

Dominic Cavendish, The Telegraph: Het gevoel dat we in een wereld van rook en spiegels zitten, is verleidelijk en intellectueel scherp; wat ontbreekt is echter de detail die de personages en hun omgeving zou uitdiepen. Na enkele grappige, geladen uitwisselingen waarin Yvonnes geharde leidinggevende Pat (een indrukwekkende Lorraine Toussaint) haar bijpraat over de geschiedenis van de krant ("een pro-slavernijblaadje") – al had zij al eerder aanwijzingen gekregen van haar adellijke witte vriend, die het er voor het zeggen heeft – neemt de verhalende ingewikkeldheid veel ruimte in het script in.

Andrzej Lukowski, Time Out: Wilsons stuk is ongegeneerd populair, soms bijna vulgair, en hoewel er misschien een feitelijke voorgeschiedenis is waarbij Pat zowel Yvonne als Neil apart opdracht geeft om de bendezaak uit te zoeken – zodat ze openlijk met elkaar concurreren – voelt dit aan als een onhandig plotmiddel om de spanning te verhogen. En het werkt: Clint Dyers productie is absoluut boeiend, vooral in het eerste bedrijf waar het dialoog snel heen en weer vliegt tussen de rivaliserende journalisten die elkaar afkraken. Ja, het heeft sfeer van een goedgemaakte Channel 5 true-crime-serie. Maar niet elk theaterstuk hoeft altijd hoogdravend te zijn, en het levert veel scherpe observaties op over de kwetsbaarheid van de Afro-Amerikaanse gemeenschap, vooral wanneer Pats harde voorkomen smelt (of tenminste begrijpelijker wordt).

Dave Fargnoli, The Stage: Een team journalisten dat neerstrijkt in een achtergestelde Amerikaanse wijk na een schokkende moord staat centraal in deze ingewikkelde, tot nadenken stemmende thriller die thema’s aansnijdt als ras, loyaliteit en journalistieke integriteit. Er zitten grote, indrukwekkende ideeën in, maar Tracey Scott Wilsons script komt nooit helemaal samen in de vernietigende thriller die de premisse belooft, het duurt wat te lang om de personages te ontwikkelen en haar geldige punten over de de waarheid vertekenende effecten van systemisch racisme en meedogenloze persoonlijke ambitie uit te werken.

Stuart King, London Box Office: Scènes lopen zo vaak heen en weer in een poging levendig en boeiend te zijn, dat ze de samenhang vergeten, wat in de huidige vorm de grootste zwakte van de productie is. Toch heeft THE STORY ongetwijfeld zijn verdiensten wanneer het stopt met het nastreven van schokeffecten en zich richt op de werkelijke impact van de media’s voorzichtige uitbeelding van stereotypes. Jammer dan dat een stuk dat zich grotendeels afspeelt in de bezoedelde en doorleefde wereld van de krantenjournalistiek, wordt overheerst door beelden van redactiekamers en live-verslaggevers aan het toneel, microfoon in de hand, beige regenjassen dragende, vol cliché’s pratende Amerikaanse tv-verslaggevers (grote bah!)

Tickets Kopen voor The Story