Dostępne języki
Jednym z głównych pomysłów, które stanowią podstawę nowej sztuki Barneya Norrisa, jest to, że “... każdy ma zdolność napisać i wygłosić przemówienie, które mówi prawdę władzy.” Każdy, kto spędził jakikolwiek czas w ciągu ostatnich 20 lat, słuchając radiowych telefonów, podniesie sceptycznie brew na to stwierdzenie. A jeśli kiedykolwiek uczestniczyli w spotkaniu PTA w szkole, prawdopodobnie podniosą również drugą brew.
Dash Arts myślał inaczej i zadał 700 osobom w całym kraju pozornie skomplikowane pytanie: “Co możemy zrobić dzisiaj, żeby uczynić jutro lepszym?” Ich “wspaniałe” odpowiedzi stanowiły kręgosłup tej sztuki i pojawiają się zarówno w piosenkach Jonathana Walstona, jak i w dialogu. To, co się wyłania, to coś pomiędzy dosłownym teatrem Alecky Blythe a filmami Kena Loacha.
Przebywamy w pubie The Albion (rozumiesz?), gdzie Sanj (Bharti Patel) jako tako utrzymuje biznes w ryzach i powstrzymuje smutek po śmierci męża. Jej córka, Anika (Chaya Gupta), która dawno temu opuściła to zapomniane północne miasteczko na rzecz Londynu, przyjeżdża, a napięcia rodzinne są natychmiast widoczne. Bywalcy, Jo (Lauren Moakes) i Scott (Fergus O’Donnell), również zmagają się z wieloma problemami.
Ten mroczniejszy, XXI wieczny, destabilizujący pokój Rovers Return przerywa Mary (Gabriella Leon), kandydat do Partii Pracy w nadchodzących wyborach uzupełniających, oraz Tom (Kit Esuruos), przebrany w garnitur aparatczyk partyjny, który, czekaj, mieszka w Brighton.
W ciągu następnych dwóch i pół godziny (wystarczająco dużo czasu na zrealizowanie Hamleta!) prowadzone są rozmowy, szkielety wychodzą z szafy, a relacje są łamane i naprawiane. Każda postać śpiewa również nie rymującą się piosenkę opartą na tych wywiadach - brzmią jak znacznie mniej angażująca aktualizacja tego, co u Johna Coopera Clarke'a było przełomowym utworem Beasley Street. Jest bardzo długa przerwa, podczas której dwie osoby z publiczności odczytują przemówienie z przygotowanych tekstów, próbując sprawić, by mikrofony działały efektywnie i wprowadzając trochę emocji w słowa przez ton i rytm. To nie jest łatwe zadanie dla profesjonalnych aktorów.
Kolejna kluczowa teza - że ludzie nie mają głosu - jest podważana przez fakt, że wybory uzupełniające są konieczne, ponieważ Sanj zorganizowała niezwykle skuteczną kampanię na Facebooku, co doprowadziło do unieważnienia wszystkich kart do głosowania.
Aktorzy robią, co mogą z swoimi rolami, ale postacie istnieją niemal wyłącznie jako typy. Sanj jest uosobieniem ziemi, właścicielką oraz Anika jest niezrealizowaną córką, którą odepchnęła swoją vikarią ambicją. Jo jest maltretowaną samotną matką, próbującą odzyskać swoje dziecko, a Scott jest samotny, zwolennikiem Reform, ale posiadający dużą inteligencję emocjonalną, gdy tylko ma dokąd ją skierować. Mary jest ambitną polityczką, powoli kompromitującą się przez machinę partyjną, a Tom wciąga się za włosy, ale jest gotowy sprzedać swoją duszę za władzę.
To rodzaj materiału, który jest ważny dla wprowadzenia do przestrzeni publicznej, szczególnie w dużym komercyjnym teatrze londyńskim, a nie w północnym obiekcie społecznościowym. Ale brakuje mu tak bardzo dramatycznej substancji, zbyt zaufał swoim ‘zwykłym ludziom’ korzeniom, zbyt dydaktyczny, aby odnieść sukces. W powietrzu unosi się niewątpliwy zapach sympozjalnego wystąpienia, pokoju warsztatowego i wniosku o następne rundy finansowania. Byłem w zbyt wielu takich miejscach, aby kiedykolwiek chcieć tam wracać.
Podobnie jak Sanjowie, Aniki, Jo i Scottowie w Wakefield, Lincolnach i Clactonach, współtwórcy tego ogromnego projektu zasługują na coś znacznie lepszego.
Nasz Publiczny Dom w Teatrze Marylebone do 4 lipca
Zdjęcia: Pamela Raith
