Beschikbare Talen
Een van de centrale ideeën die ten grondslag ligt aan Barney Norris’s nieuwe toneelstuk is dat “...iedereen in staat is om een toespraak te schrijven en te geven, die de waarheid tegenover de macht zegt.” Iedereen die de afgelopen 20 jaar enige tijd heeft doorgebracht met het luisteren naar radiotelefoongesprekken zal daar sceptisch over zijn. En als ze ooit een ouderavond op school hebben bijgewoond, zullen ze waarschijnlijk ook de andere wenkbrauw optrekken.
Dash Arts dacht daar anders over en stelde 700 mensen in het hele land een schijnbaar complexe vraag: “Wat kunnen we vandaag doen om morgen beter te maken?” Hun “magnifieke” antwoorden vormden de ruggengraat van dit stuk en ze komen zowel in de nummers van Jonathan Walton als in de dialogen voor. Wat naar voren komt, is iets tussen het letterlijke theater van Alecky Blythe en de films van Ken Loach.
We bevinden ons in De Albion pub (snap je) waar Sanj (Bharti Patel) probeert de boel draaiende te houden en haar verdriet na de dood van haar man op afstand te houden. Haar dochter, Anika (Chaya Gupta), die deze noordelijke stad lang geleden voor Londen heeft verlaten, arriveert en de spanningen binnen het gezin zijn onmiddellijk merkbaar. Stamgasten Jo (Lauren Moakes) en Scott (Fergus O’Donnell) hebben ook genoeg kwesties waarmee ze worstelen.
Deze grimmige, 21e-eeuwse, onzekere vrede van Rovers Return wordt verstoord door Mary (Gabriella Leon), de kandidaat van de Labour Party in de aanstaande tussentijdse verkiezingen, en Tom (Kit Esuruos), de geklede partijbureaucraat die, wacht eens, in Brighton woont.
In de komende tweeënhalf uur (voldoende tijd voor Hamlet!) ontstaan gesprekken, komen skeletten uit de kast en worden relaties gebroken en hersteld. Elke karakter zingt ook een niet-rijmend lied dat is ontleend aan die interviews - ze klinken als een veel minder boeiende update van John Cooper Clarke’s invloedrijke Beasley Street. Er is een zeer lange onderbreking wanneer twee leden van het publiek een toespraak voorlezen vanuit getypte teksten, proberen de microfoons effectief te laten werken en enige emotie in de woorden te injecteren door middel van toon en cadans. Dat is geen gemakkelijke taak voor professionele acteurs.
Een ander centraal argument - dat mensen geen stem hebben - wordt ondermijnd door het feit dat de tussentijdse verkiezingen noodzakelijk zijn omdat Sanj een opmerkelijk effectieve campagne op Facebook heeft georganiseerd die heeft geleid tot het ongeldig maken van alle stemformulieren.
De acteurs doen wat ze kunnen met hun rollen, maar de personages bestaan bijna uitsluitend als types. Sanj is de nuchtere huisbaas en Anika is de onvervulde dochter die ze wegduwde met haar vicieuze ambitie. Jo is de misbruikte alleenstaande moeder die probeert haar kind terug te krijgen en Scott is eenzaam, een voorstander van de Reform, maar met veel emotionele intelligentie zodra het ergens heen kan. Mary is de ambitieuze politica die langzaam wordt gecompromitteerd door de partijmachine en Tom tilt zichzelf omhoog, maar is bereid zijn ziel voor macht te verkopen.
Dit is het soort materiaal dat belangrijk is om in het publieke domein te krijgen, vooral in een grote commerciële Londense theater en niet in een noordelijke gemeenschapslocatie. Maar het voelt zo tekort aan de elementen van drama, te veel vertrouwend op zijn ‘gewone mensen’ wortels, te didactisch om succesvol te zijn. Er hangt een onmiskenbare geur van het symposium, de breakout-ruimte en een pitch voor de volgende ronde van financiering in de lucht. Ik heb te veel van die ruimtes eerder gezien om ooit nog terug te willen gaan.
Net zoals de Sanjs, Anikas, Jos en Scotts in de Wakefields, Lincolns en Clactons, verdienen de bijdragers aan dit enorme project iets veel beters.
Onze Openbare Huishouding in Marylebone Theatre tot 4 juli
Foto-afbeeldingen: Pamela Raith
