Artykuł gościnny: Reżyserka Marlie Haco o przemocy ze względu na płeć, eksploatacji i wznowieniu FIREBIRD w Southwark Playhouse

Od 2010 roku gangi groomingowe pozostają regularnie pojawiającym się tematem w brytyjskich wiadomościach. Mimo jednak dochodzeń, śledztw i procesów, problem pozostaje nierozwiązany. Często wydaje się, że istnieje zbiorowa niechęć do zmierzenia się z rzeczywistością tego, co te doświadczenia oznaczają dla osób, które je przeżyły.

Ostatnie wydarzenia tylko wzmacniają to uczucie. Weźmy na przykład decyzję sędziego, aby nie wymierzać kar pozbawienia wolności dwóm nastolenim chłopcom skazanym za gwałt na dwóch dziewczynach wcześniej w tym roku. Choć Sąd Apelacyjny następnie uchylił tę decyzję, nadal odzwierciedla ona niepokojącą rzeczywistość: głęboko zakorzenione postawy wobec kobiet i dziewczyn nadal kształtują sposób, w jaki doświadczenia przemocy i przemocy ze względu na płeć są niezrozumiane, ignorowane lub bagatelizowane.

W tym lecie wznawiam sztukę Phil Davisa Firebird w Southwark Playhouse. Kiedy po raz pierwszy przeczytałam tę sztukę, byłam powalona, jak bardzo się wydawała aktualna. Napisana ponad dziesięć lat temu, jej eksploracja seksualnej eksploatacji dzieci i systemowych niepowodzeń, które pozwalają jej trwać, wydaje się dziś jeszcze bardziej pilna.

Podczas badań do Firebird powróciłam do Three Girls, dramatu BBC'a, który podąża za trzema ocalałymi gangu groomingowego z Rochdale. Oparta na zeznaniach, rozległy badania i dokumenty sądowe, ukazuje z druzgocącą jasnością powtarzające się niepowodzenia dorosłych i instytucji w rozpoznaniu podatnych na wpływy dziewczyn jako ofiar wymagających ochrony. Jednak mimo zdobycia wielu nagród branżowych, serial nie zyskał tego rodzaju szerokiej, krajowej uwagi, którą jest potrzebna do napędzenia rzeczywistej zmiany.

W przeciwieństwie do tego, kiedy Netflix wydał Adolescence - dramat skupiający się na fikcyjnym młodym chłopcu pod wpływem internetowej kultury incel - zdominował dyskusję publiczną. Było zachęcające widzieć, jak serial telewizyjny inspiruje poważną debatę na temat radykalizacji młodych ludzi. Politycy, komentatorzy i nauczyciele wszyscy wydawali się chętni do angażowania się w pytania, które postawił. Premier nawet spotkał się z twórcami serialu, aby przemyśleć bezpieczeństwo online.

Być może teatr może prowokować głębsze zaangażowanie się w to, co dzieje się dziewczynom na całym Wielkiej Brytanii, wykorzystując narzędzia live'owej performance, aby zbliżyć nas do ich doświadczeń życiowych.

Podczas gdy Three Girls potężnie przedstawia wydarzenia z dokumentalnym realizmem, Firebird jest pełna nieobecności i luk. To odzwierciedla sposób, w jaki doświadczenia traumatyczne zakłócają chronologię; usuwając określone okresy czasu, zachowując inne w zdumiewających szczegółach. Nasza produkcja przyjmuje tę fragmentaryczność, starając się uchwycić niestabilności przeżycia groomingu i przemocy. Stworzyliśmy coraz bardziej klaustrofobiczne środowisko wizualne, odzwierciedlające zawężający się świat młodej osoby manipulowanej i kontrolowanej. Podniesiona scena podtrzymuje poczucie niepewności i niebezpieczeństwa: wrażenie, że można upaść lub być zepchnięty z krawędzi w każdej chwili. Nagłe błyski światła i szorstki, dysonansowy wynik wrzucają nas dalej w wewnętrzny świat protagonisty, gdzie traumatyczna pamięć pozostaje surowa i nieprzetworzona, manifestując się jako żywe uczucia i obrazy.

Potęga teatru leży w jego żywości, gdzie akt świadka staje się zbiorowy. To jest szczególnie prawdziwe w małych przestrzeniach, takich jak Little w Southwark Playhouse, gdzie wystawiamy Firebird. Bliskość aktorów do publiczności i zdolność publiczności do zobaczenia się nawzajem, tworzy szczególny rodzaj dyskomfortu, nawet wspólwiny. Teatr nie może zastąpić dziennikarstwa, polityki lub systemu sprawiedliwości karnej - ale może stworzyć przestrzeń, w której ludzie konfrontują trudną rzeczywistość ludzką za nagłówkami. Może kwestionować założenia i komplikować łatwe narracje, zapraszając nas, jeśli tylko na czas trwania spektaklu, do siedzenia z doświadczeniami tych, którzy są zbyt často niezrozumiani lub wykluczeni z rozmowy.

Nie mam żadnych złudzeń, że utwór teatralny mógłby mieć taki sam zasięg jak program Netflix. Ani nie oczekuję od publiczności, że opuszczą go nauczeni o określonym zestawie faktów dotyczących gangów groomingowych. Ale mam nadzieję, że opuszczą z głębszym zrozumieniem przymusu, podatności i zaniedbania instytucjonalnego, a przede wszystkim większą empatią dla młodych dziewczyn, które znosą niewiarygodne cierpienia i je przeżywają. Być może wtedy naprawdę mogła by się zacząć rozmowa.

Firebird jest w Southwark Playhouse Borough do 1 sierpnia

Kredyty zdjęć produkcyjnych: Toby Mather