Recensie: JESUS CHRIST SUPERSTAR, met Sam Ryder

Tien jaar na Tim Sheader's succesvolle versie van Jesus Christ Superstar, die het publiek betoverde onder de sterren in Regent's Park, is het terug in een felbegeerde revival in het London Palladium. Andrew Lloyd Webber en Tim Rice's baanbrekende rockmusical werd oorspronkelijk uitgebracht als een conceptalbum in 1970 en bevat enorme rocknummers, adembenemende ballades en een overvloed aan oorwormen. Het vergt een getalenteerde regisseur om een show te creëren uit een soundtrack die enorme aantrekkingskracht behoudt, maar soms persoonlijke verhaallijnen mist. Sheader's boeiende staging en een ongelooflijk getalenteerde cast brengen het album krachtig tot leven.

De show vertelt het verhaal van de laatste weken van Jezus' leven, met de focus op zijn relatie met en verraad door Judas Iscariot terwijl zijn aanhangers tegen hem keren en hem ter dood veroordelen.

Sam Ryder, met zijn gespierde uitstraling, vloeiende lokken en natuurlijke niet-hipster baard, ziet eruit alsof hij voor de rol van Jezus is geboren (verbazend genoeg was hij in zijn jeugd ook een leerling-timmerman). Tegenwoordig lijkt het veel te gemakkelijk om de rol te zien als een pseudo-hippie wellnessgoeroe, maar Ryder's West End-debuut brengt rauwe kwetsbaarheid en echte passie naar de rol. Zijn vocale bereik en controle zijn zeer indrukwekkend, vooral als je bedenkt dat hij nooit professionele zanglessen heeft gehad.

Ryder's versie van "Gethsemane" is al uitgebracht als een single en heeft veel aandacht gekregen met optredens in tv-shows zoals Britain's Got Talent en de BBC's Big Night of Musicals. Het nummer wordt door velen gezien als de emotionele piek van de show en Ryder's live uitvoering stelt niet teleur. Met een soaring falsetto, krachtige stem en vol met de twijfels, angsten en vrees van het personage, is het een verbluffende performance.

Terug van Regent's Park is David Thaxton's doordachte en iets ongebalanceerde Pontius Pilatus, compleet met SPQR-tatoeages, en Phil King's zacht verwarde Peter. De geweldige Tyrone Huntley herneemt ook zijn Olivier-genomineerde rol als Judas en is volkomen fascinerend in zijn gekwelde beslissingen. Zijn schorre stem is doordrenkt met frustratie en toenemende venijn, vooral in zijn viscerale uitvoering van "Heaven On Their Minds".

Desmonda Cathabel is een gevoelige Maria Magdalena, die haar steeds sterkere gevoelens voor Jezus verkent in een behoorlijk ondergeschreven rol. Haar crèmekleurige, country-achtige stem is perfect voor het kalmerende, wiegeliedachtige "Everything's Alright" en teder in "Could We Start Again Please".

In een wisselende cast van vijf, waaronder Layton Williams en Boy George, geeft Jesse Tyler Ferguson een extra dimensie aan Herodes, die het podium opkomt in een verblindende gouden lamé-outfit, vol met puff en manic energie. Het is een scherp contrast met de Koning van de Joden, bloedig en verwond in zijn voeten. Er wordt extra gevaar gegeven aan de zwart en zilver geklede priesters, inclusief de donkere dreiging van Bob Harms's Caiaphas en Matty J's humeurig Annas.

Er zijn enkele prachtige staging-beslissingen; de cast speelt geestig Leonardo da Vinci's Laatste Avondmaal na en Judas ontvangt zijn zilverstukken door zijn handen in zilververf te dopen die niet afkomt - een mooi Lady Macbeth-achtig twist. Terwijl Jezus gewelddadig wordt gegeseld, doet de hele cast mee, terwijl ze goudglitter in plaats van zwepen gooien terwijl Ryder in pijn kronkelt.

Sheader schuwt de bloederige geweldpleging van Jezus' gevangenschap en dood niet, met veel van de cast besmeurd met rood na het hanteren van Jezus voor zijn kruisiging. Visueel is het bruut en krachtig, ogenschijnlijk totaal in tegenspraak met de opbeurende melodieën van het titelnummer. Aangezien de productie trouw wordt gezongen zoals het album, blijven de langlopende problemen over karakterontwikkeling bestaan. Maar de voornaamste reden waarom deze show zo goed werkt, is omdat Sheader leunt in en eerbiedigt de concert oorsprong van de show, met meerdere staande en handheld microfoons die worden gebruikt, waaronder eentje met een onheilspellende rode kabel waarmee Judas zijn leven eindigt.

De opbouw van de steeds bozer wordende menigte krijgt enorme kracht, sterk verbeterd door Drew McOnie's organische choreografie die schokkende, repetitieve bewegingen bevat die vaak lijken alsof het ensemble mediteert of in een soort psychedelische trance verkeert. Het is propulsief en toont de kracht van een menigte om je te lief te hebben of te breken, in een oogwenk omgekeerd. Was het ooit zo?

Tom Scutt’s ruwe en industriële set gebruikt de gelaagde steiger van Regent's Park waar het 19-koppige orkest resideert en castleden verschijnen. Wat een nieuwe dynamiek toevoegt, is de toevoeging van staande publiekleden op het podiumniveau van de steiger. Dit voegt aan de menigte-mentality toe, en suggereert ook de compliciteit van het publiek in de acties op het podium. Scutt creëert ook de kruisvormige catwalk die nu dramatisch omhoog stijgt bij de kruisiging zelf, en mooi verwijst naar Jezus' opstanding. Lee Curran's mysterieuze verlichting flitst met rockconcertflitsen.

Musicaldirecteur Tom Deering gaat groot in volume, en drijft het opwindende live orkest met enorme energie. Dit komt ten koste van sommige zangstemmen aan het begin en inderdaad doordrenkt de tweede helft meer met intentie dan de eerste.

Voor veel van het publiek zullen geen van de kleine kanttekeningen van belang zijn. Ze zijn hier om Sam Ryder te zien en, zie, een nieuwe West End messias is gearriveerd.

Jesus Christ Superstar speelt in The London Palladium tot 5 september voordat het uitbreidt naar Theatre Royal Drury Lane van 16 oktober – 9 januari 2027. De show zal daarna door het VK toeren vanaf februari 2027. 

Foto Credits: Johan Persson

Tickets Kopen voor Jesus Christ Superstar