Beschikbare Talen
Net terug van een reeks op het Edinburgh Fringe, sluipen de Crybabies met hun comedy-horror voorstelling
In een proloog ontmoeten we twee gewapende priesters — een kruisbeeld in de ene hand, een Bijbel in de andere — terwijl ze gretig een demon opsporen. Hun missie mislukt, hun romantische gevoelens voor elkaar worden niet beantwoord en één van hen vindt een fatale afloop. Nadat hij dat nauwe contact heeft overleefd, verlaat Arthur Holland het klooster om manager te worden van een meeslepende vrijgezellenfeestervaring en een smashburgerrestaurant (zoals je dat doet). Al snel bevindt hij zich echter in een spookachtig hotel dat wordt gerund door de mysterieuze Mr. Lyle. Geholpen door een geest genaamd Gerry, onderzoekt de voormalig exorcist de bron van het bovennatuurlijke tumult.
Deze surrealistische trip zit boordevol film- en tv-referenties. Psycho, The Omen, The Shining, Ghosts en natuurlijk The Exorcist worden allemaal geëerd, sommigen enthousiaster dan anderen. Andere tropen komen ook voorbij: weerwolven veranderen hun slachtoffers in in leren jassen gehulde Shakespeare-fans, een poltergeist bezit de slimme speaker en een onwaarschijnlijk lang kind in Victoriaanse kleding dwaalt door de gangen. Fans van dingen die ’s nachts geluid maken zullen een schat aan genreeastereieren ontdekken.
Het is inmiddels drie jaar geleden dat het Crybabies-trio (Michael Clarke, James Gault en Ed Jones, onlangs te zien als muziekzaakrobot Keith in BBC's Ann Droid) hier voor het laatst optrad. Sindsdien zijn de Radio 4-favorieten toegetreden tot Francesca Moody’s productieroster, naast Fleabag en Baby Reindeer. Aan het roer van dit eerste project voor het gezelschap staat Margaret, Queen of Soho’s Jon Brittain, die eerder de regie voerde over Kathy and Stella Solve a Murder! voor FMP.
Het beste aan The Scaring is ongetwijfeld het indrukwekkende ontwerp. Er zijn nog steeds echo’s van de DIY-esthetiek van eerdere shows: zoals bij Bagbeard passen goedkope kartonnen rekwisieten, uitbundige pruiken en vintage outfits die lijken te zijn gered uit een liefdadigheidswinkel in West-Londen goed bij de rauwe, ruwe en geïmproviseerde feel van het script.
De Moody-connectie bracht een aantal vertrouwde gezichten binnen. Het decor- en kostuumontwerp van Celia Carey (Baby Reindeer) straalt vanaf het begin ouderwetse horrorvibes uit, terwijl Kathy and Stella’s Bethany Gupwell zorgt voor verlichting die het schijnbaar onmogelijke bereikt: de toeschouwers angst aanjagen zelfs wanneer alles helder verlicht is, hoewel ze af en toe de goedkoop aandoende techniek van black-outs gebruikt. Illusies van John Bulleid (Harry Potter and The Cursed Child) trekken ons bedreven onder de voeten vandaan, Ed Lewis (Margaret, Queen Of Soho) creëert diverse griezelige composities en enge geluidseffecten en het video-werk van Nina Dunn sleurt ons briljant mee in de krankzinnige scenario’s van de Crybabies.
Ook lovenswaardig is de fysieke inzet op het podium. Alle drie de acteurs vullen de ruimte met dynamische bewegingen, hun razendsnelle tempo past bij de vloed van verbale grappen die constant dreigt de hele avond ontsporen. Gaunt’s Gaulier-training geeft hem een goed te volgen aanwezigheid die boven het algemene geknoei uitsteekt.
Daarna gaat het echter bergafwaarts. Het uitgangspunt helpt niet mee: parodieën op klassieke horrorfilms zijn allerminst nieuw en het materiaal is tot de dood toe bevochten, zeker ook door Shaun Of The Dead, What We Do in the Shadows en de zes (zes!) Scary Movie-films sinds 2000. Er valt bijna niets nieuws te zeggen en - wat er te zeggen valt - The Scaring doet het niet.
Dan is er de humor, een marmite-melange van willekeurige grappen die meer doen denken aan nachtelijke improvisatiesessies en het tegen een muur smijten van ideeën dan aan een script dat in het daglicht is geredigeerd. Zwakke woordspelingen zijn er in overvloed: een terugkerende grap over Arthur Holland die zichzelf ArtHol moet noemen strompelt voort, terwijl een priesteragent zich aankondigt als “the chief of P-riests”. Je kreunt óf je gniffelt — er is geen tussenweg. De ene flauwekul volgt de andere op, maar te vaak vallen de grappen plat, voelen goedkoop of zijn van verre al te voorspellen, recht uit Dean Street.
Als de humor en het toneelbeeld wegvallen, resteert een halve eeuw aan horrorklassiekers die door de versnipperaar zijn gehaald en vervolgens weer aan elkaar zijn geplakt als Fringe-theater. De vergelijking met Police Cops dringt zich onvermijdelijk op, een ander trio dat zich specialiseert in snelle kostuum- en karakterwisselingen binnen scènes en het ondermijnen van genreprarodie via episodische en absurde sketches in plaats van conventionele plotlijnen. Police Cops richten hun DIY-esthetiek op space opera, Crybabies op horror, maar de uitkomsten zijn behoorlijk vergelijkbaar. Ondanks hun nieuwe investeerders hebben de laatsten hun eigen identiteit nog niet gevonden.
Crybabies: The Scaring loopt tot en met 23 september
Foto credit: Mihaela Bodlovic
.jpg?format=auto&width=365)
