Toen het in 2012 in het Soho Theatre in première ging, was Blink een eigenaardige en grillige toneelstuk dat critici zagen als een ode aan twee excentrieke eenzaten die verliefd worden. In 2026 krijgt het stuk van Phil Porter echter een duidelijk donkerder toon, waarbij de ondertitel 'een parasociale liefdesverhaal' op marketingmateriaal de dingen voorspelt die komen gaan.
Jonah (Joe Pitts) verhuist naar een flat in Oost-Londen in hetzelfde gebouw als Sophie (Abigail Thorn, van het YouTube-kanaal Philosophy Tube), met wie hij enkele vreemde overeenkomsten deelt – beiden hebben onlangs een erfenis ontvangen na het verlies van een ouder aan alvleesklierkanker. Vanuit een impuls stuurt Sophie een babyfoon naar hem, en Jonah die haar vanuit zijn flat observeert, evolueert uiteindelijk naar haar volgen in het openbaar, allemaal zonder een enkel gesproken interactie: precies wat we nu een parasociale relatie zouden noemen.
De humor van Blink is droogkomisch en licht absurdistisch, met zinnen als 'als kind ontwikkelde ik een onwaarschijnlijke fascinatie voor brievenbussen', die op zelfspotterige wijze met het publiek worden gedeeld, en Pitts en Thorn hebben het talent voor karakteracteerwerk om dit over te brengen. Maar er zijn momenten waarop de humor het acute ongemak van Jonah's gedrag niet kan verhullen – voor het grootste deel van de show weet hij niet dat Sophie de monitor zelf heeft gestuurd, en neemt hij dus niet deel aan een volledig consensuele interactie.
In plaats van het te vermijden, speelt de nieuwe productie van Simon Paris in op het ongemak. De achterwand is bedekt met wazige CCTV-stijl schermen, waardoor we het gevoel krijgen dat we zowel kijken als bekeken worden. Wij, het publiek, en Jonah bevinden ons beiden in de ongemakkelijke positie van voyeur naar iemand die gezien wil worden; zodra Jonah realiseert dat Sophie in hetzelfde gebouw woont, is de belichting van Peter Small plotseling klinisch helder, waardoor we uit elke vorm van romantische mijmering worden gesleept.
Phil Porter's schrijven is minder bezig met het 'waarom' – waarom Sophie de babyfoon stuurde, of waarom Jonah zo door haar werd aangetrokken – en meer gericht op het 'hoe'. Sophie en Jonah draaien om elkaar heen en om het publiek terwijl ze hun kwetsbaarheden blootgeven, en het is nooit helemaal duidelijk tegen wie ze nu praten of hoe innig we ons met hen verbonden moeten voelen. Technologie, en het vermogen om iemands leven van een afstand te kennen, verenigt ons enerzijds, maar maakt ons anderzijds verder dan ooit van elkaar verwijderd.
Blink heeft een nogal soapachtig plotwending – met een hallucinatie van een overleden familielid en een bus met acteurs op weg naar een schoolvoorstelling met als thema verkeersveiligheid – ongeveer tweederde van de weg door het stuk. Het is een gedurfde stap voor elk toneelstuk om deze richting op te gaan, en het zorgt ervoor dat deze specifieke productie enigszins uit balans raakt; het Panopticum-achtige decorontwerp werkt niet zo goed zodra de actie zich verplaatst naar een ziekenhuiskamer. Evenzo voelen de ongemakkelijke beginfases van Jonah en Sophie's echte romantische relatie in de laatste scènes van het stuk op gespannen voet met het eerder gevestigde gevoel van ongemak.
Wat echter een consistente rode draad blijft, is het idee van menselijke verbinding. Jonah en Sophie mogen dan diep gebrekkig zijn in hun benadering van hun relatie, maar via hun onconventionele methoden ontstaat er iets dat buitengewoon moeilijk te vinden is in een stad zoals Londen, die zo isolerend kan zijn. Blink staat ons toe te begrijpen dat beide dingen waar kunnen zijn.
Blink speelt tot 22 maart in het King's Head Theatre
Fotocredits: Charlie Flint