Nadia Fall is nu stevig verankerd in haar rol als Artistiek Directeur van het Young Vic, maar haar laatste voorstelling bij Stratford East in 2024 was een briljante en overtuigende revival van Mike Leigh’s baanbrekende werk, Abigail's Party. Nu heeft het stuk een welverdiende transfer naar West End gemaakt en staat het in volle, pijnlijke glorie op het toneel van het Harold Pinter Theatre.
Er moet een goede reden zijn om een stuk dat al zo vaak is opgevoerd opnieuw te brengen, en Leigh’s tekst is daar ongetwijfeld een van. Na een pijnlijke avond waarop de narcistische Beverly een borrel geeft met haar ongemakkelijke buurvrouw Sue en nieuwkomers Tony en Angela, terwijl haar steeds meer gestreste echtgenoot Laurence haar naar de pijpen moet dansen, onthult Leigh meerdere lagen van inherente duisternis onder de vlot geschreven komedie.
Deze cast verdient echter grote lof voor het brengen van het stuk alsof het net geschreven is. Tamsin Outhwaite geniet zichtbaar van elke seconde als Beverly, zij domineert het toneel evenveel als de rol dat doet. Haar fysieke bewegingen vertellen evenveel als haar scherpe opmerkingen, terwijl ze zich over de bank uitstrekt en wellustige blikken werpt naar Tony. Elke gebaar is weloverwogen, van de louche manier waarop ze haar sigaretten vasthoudt tot de hoek waarop ze haar hoofd houdt als ze haar gasten aanspreekt met een pijnlijk zangerige stem – James Cousins’ bewegingen zijn meesterlijk geregisseerd. Outhwaite druipt van passief-agressie en openlijke flirt; het is een krachtige en prachtig uitgewerkte vertolking.
.JPG)
Foto krediet: Ellie Kurtz
Het is onmogelijk om de rol van Beverly te bedenken zonder Alison Steadman’s ongelooflijke vertolking voor ogen te hebben, maar Outhwaite lijkt werkelijk voor deze rol geboren, waarbij ze een eigen invulling geeft aan Beverly’s denkwijze. Ze toont meer kwaadwilligheid, meer manipulatie in haar bedoelingen – vakkundig tot leven gebracht in een opvallende openingsscène van de tweede akte waarin elk personage als een robot op de klanken van Donna Summer’s "Love To Love You Baby" beweegt, terwijl Beverly haar gasten steeds ongemakkelijker plaatst. Dit is Beverly’s wereld en zij zijn allemaal slechts pionnen in haar spel.
Kevin Bishop is uitstekend als de steeds gespannener wordende Laurence, met name als hij wanhopig probeert zijn eigen smaak en artistieke voorkeuren te laten gelden. Bishop laat een diep ongelukkige en ontevreden man zien die uitvalt naar zijn vrouw als reactie op haar voortdurende pogingen om hem te kleineren en te vernederen. Hij is minder sympathiek dan in sommige interpretaties, door zijn middenklasse-pretenties en onbeleefdheid.
Fall’s keuze om een Zuid-Aziatisch koppel te casten als Angela en Tony werkt uitstekend, en brengt een nieuwe scherpte in Laurence’s sarcastische opmerkingen over de veranderende kwaliteit van mensen in de lokale gemeenschap. Omar Malik speelt een passend norse Tony die harde kanten toont in zijn strenge behandeling van zijn vrouw. Lauren Patel is het enige nieuwe castlid sinds de Stratford East-productie en creëert een kinderlijke Angela, die telkens aanbiddend naar Beverly kijkt terwijl die zich keer op keer in de nesten werkt. Pandora Colin is geweldig als de sociaal ongemakkelijke Sue, zo overdreven beleefd dat ze zichzelf ziek maakt door te veel gin-tonics te accepteren.
Foto krediet: Ellie Kurtz
Peter McKintosh’s decor is een uitbarsting van oranje en geel uit de jaren ’70, met aan de muur de pretentieus geliefde Van Gogh- en Lowry-prenten van Laurence, die contrasteren met Beverly’s (verzilverd) kandelaars en een vezeloptische lamp. De kostuums zijn treffend, met Outhwaite gehuld in een doorschijnend mandarijnoranje jurk, gouden plateauzolen en turquoise oogschaduw. Een compliment gaat ook uit naar Bunny’s pruikenbeheer, want Beverly’s enorme Farrah Fawcett blonde pruik wordt zo vaak en wild heen en weer gegooid dat het bijna zelf een personage lijkt.
Fall’s geraffineerde regie maximaliseert de komedie, maar ook de pijnlijke en bijna ondraaglijke droefheid die eronder schuilt. Abigail's Party is het ultieme borrelfeest uit de hel, maar deze levendige en perfect getimede productie zorgt ervoor dat je er geen moment je ogen van kunt afhouden.
Abigail's Party is te zien in het Harold Pinter Theatre tot 19 september
Foto kredieten: Ellie Kurtz
