Κριτική: FIREBIRD, Southwark Playhouse

Προειδοποίηση περιεχομένου: αυτή η κριτική περιέχει αναφορές σε παιδική σεξουαλική κακοποίηση

Οι πολιτισμικοί πόλεμοι γύρω από τις συμμορίες που ασκούν grooming δεν ένιωθαν ποτέ πιο τοξικοί. Με τον δεξιό τύπο να παρακαλάει να χρησιμοποιήσει τον οργανωμένο παιδικό βιασμό ως υλικό για αντι-μεταναστευτικές αφηγήσεις και τις λεπτομέρειες για το πώς συμβαίνει αυτή η κακοποίηση κρυμμένες στα βάθη εγκαταλειμμένων ερευνών, υπάρχει κάτι που αξίζει να κάνουμε: να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να επιστρέψουμε την προσοχή μας στις ζωές των νεαρών θυμάτων.

Με αυτή την οπτική, φαίνεται η τέλεια στιγμή για μια αναβίωση της συγκλονιστικής τριλογίας του Phil Davies από το 2015, Firebird. Η Mollie Milne είναι η 14χρονη Tia, ένα αυτοπεποίθητο, απομακρυσμένο κορίτσι από μια σκληρή γειτονιά του Γκλασκώβης που παγιδεύεται σε ένα κύκλωμα παιδικής πορνείας που διοικείται από τον AJ (Taqi Nazeer), έναν χαρισματικό δήθεν κοινωνικό λειτουργό που «προτιμά να περνάει χρόνο με ανθρώπους της ηλικίας σου».

Πρόκειται για ένα έργο κατεξοχήν προσανατολισμένο στον χαρακτήρα, και ως εκ τούτου οι ερμηνείες των Milne και Nazeer παρέχουν μια δυναμική που κάνει τα 90 λεπτά διάρκειας να περνούν γρήγορα. Η Milne, στο ντεμπούτο της στο λονδρέζικο θέατρο, γεμίζει τις πρώτες αλληλεπιδράσεις της Tia με τον AJ με έναν συνδυασμό αμυντικής, γειτονιάς έξυπνης στάσης, φόβου και περιέργειας. Καθώς η κακοποίηση επιδεινώνεται, υπάρχει μια ορισμένη τραγική ηρωική διάσταση στις προσπάθειες της Tia να αντισταθεί σε ένα σύστημα που την έχει απογοητεύσει.

Ο Nazeer, εν τω μεταξύ, μετακινείται από τον κομψό στον συγκινησιακά δύσκολο και πίσω ξανά στο ρόλο του AJ, με τρόπο που παίρνει το κοινό μαζί με την Tia καθώς προσπαθεί να τον καταλάβει. Παίζει επίσης διπλό ρόλο ως εξαντλημένος και ανεπηρέαστος αστυνομικός, εκπέμποντας παρόμοια δύναμη να χειριστεί την Tia σε αυτόν τον ρόλο.

Τόσο ο Davies όσο και η Milne είναι επίσης προσεκτικοί να μην αφήσουν την θυματοποίηση της Tia να της αφαιρέσει την πολυπλοκότητά της. Ο αρχικός ρατσισμός της προς τον AJ και άλλους Ασιάτες στο τοπικό μαγαζί κεμπάπ φαίνεται ξαφνικός και σκληρός, ακόμα κι όταν καταλαβαίνουμε πού κατευθύνεται η αφήγηση (καθίσταται σαφές αργότερα ότι μεταξύ των κακοποιών της Tia ήταν και λευκοί άντρες). Μετά την απόδρασή της από τους κακοποιητές, η Tia γίνεται όλο και πιο σεξουαλικά επιθετική προς τη φίλη της Katie (Kelise Gordon-Harrison), κάτι που μοιάζει με το γνωστό «πληγωμένοι άνθρωποι πληγώνουν ανθρώπους», οδηγώντας μας σε μια ανατροπή που αφήνει την Tia ως ηθικά αμφιλεγόμενο πρόσωπο, κάπως άβολο.

Η παραγωγή αυτή, σε σκηνοθεσία Marlie Haco, έκανε κάποιες προσπάθειες να διαφοροποιηθεί από τις προηγούμενες των μέσων της δεκαετίας του 2010. Η δράση μεταφέρθηκε από το Rochdale (όπου κατάγεται ο Davies) στο Γκλασκώβη, χωρίς μεγάλο αντίκτυπο πέρα από μερικές ασαφείς ενδείξεις της καθολικότητας του ζητήματος. Υπάρχουν λίγες στιγμές που υποδεικνύουν πώς τα κοινωνικά μέσα μπορεί να έχουν αλλάξει τις εμπειρίες της Tia την τελευταία δεκαετία, αλλά αυτές αντισταθμίζονται από κάποιες ξεπερασμένες αναφορές, συμπεριλαμβανομένου του αρώματος Britney Spears.

Παρ' όλα αυτά, η παραγωγή της Haco φέρνει νέα ζωή στο πρωτότυπο με άλλους τρόπους. Η πλειονότητα της δράσης λαμβάνει χώρα σε μια ανυψωμένη πλατφόρμα με κίνηση οροφής, που ανεβαίνει και κατεβαίνει καθώς ο κόσμος της Tia ανοίγει και συσφίγγεται. Σε πολλές σκηνές, ο Nazeer (και ως AJ και ως αστυνομικός) περιφέρεται στη βάση της σκηνής, στο επίπεδο των πρώτων σειρών της αίθουσας, τονίζοντας την απομόνωση και την ευαλωτότητα της Tia.

Firebird σίγουρα μας αφήνει με μια αίσθηση ενσυναίσθησης για την Tia και άλλους σαν εκείνη, αλλά δεν σταματά εκεί. Αυτή η φρέσκια, οπτικά ελκυστική παραγωγή παρουσιάζει το τραύμα με όλες τις πολυπλοκότητες και αντιφάσεις του και μας αναγκάζει να μην γυρίσουμε το βλέμμα μας μακριά.

Το Firebird παίζεται στο Southwark Playhouse Borough μέχρι την 1η Αυγούστου

Φωτογραφίες: Ben Jacobs και Toby Mather