Podsumowanie Recenzji: CZEKAJĄC NA GODOTA, w roli głównej Keanu Reeves i Alex Winter

Nowa produkcja Jamie'go Lloyda arcydzieła Samuela Becketta Czekając na Godota jest już otwarta na Broadwayu. W rolach głównych występują Keanu Reeves jako ‘Estragon’ i Alex Winter jako ‘Wladimir', a ograniczona liczba przedstawień będzie trwała do 4 stycznia 2026 roku w Teatrze Hudson na Broadwayu.

W produkcji występuje także Brandon J. Dirden jako ‘Pozzo,'  Michael Patrick Thornton jako ‘Lucky,’ z Zaynn Arora i Eric Williams dzielącymi rolę ‘Chłopca.’ Obsada uzupełniona jest przez zastępców Jesse Aaronson i Franklin Bongjio.

Arcydzieło Becketta, Czekając na Godota, jest uznawane za jedną z największych sztuk XX wieku. Pierwszy raz wystawione w 1953 roku po francusku, a następnie w 1955 roku w wersji angielskiej w Londynie, stało się kulturowym punktem odniesienia, zostało przetłumaczone na dziesiątki języków i zainspirowało artystów w dziedzinie filmu, telewizji, tańca, opery, sztuk wizualnych, mody, a nawet gier wideo. Narodowy Teatr w Londynie przeprowadził ankietę wśród ponad 800 liderów świata teatru, a Czekając na Godota znalazł się na szczycie listy najbardziej znaczących sztuk ostatnich 100 lat.

Przyjrzyjmy się, co mówią krytycy teatralni z Nowego Jorku o nowej wersji...

Laura Collins-Hughes, New York Times: To nie tak, że Reeves i Winter nie są przygotowani; zrobili swoje badania, i to pilnie. Ale jeszcze nie osiągnęli etapu, w którym mogą pozwolić, aby to rusztowanie zniknęło, gdy w końcu wejdą w skórę swoich postaci. Na razie wydają się stać w odległości od nich, onieśmieleni. Didi i Gogo spędzają swoje niespokojne, splątane dni w nadziei na obiecane spotkanie z nieuchwytnym Godotem, którego imię w tej produkcji wymawia się GOD-oh: solidna wskazówka do znaczenia. Didi i Gogo żyją w niewiarze, w zawieszonej animacji, czekając na pewność jego instrukcji.

Adam Feldman, TimeOut: Przyjemna perspektywa zobaczenia Reevesa i Wintera razem sprawia, że ta produkcja jest w pewnym sensie odporna na krytykę – w końcu, to sztuka, w której „Krytyk!” to najgorsza zniewaga, jaką Estragon może wymyślić. Ale chociaż Reeves i Winter są głównym powodem, dla którego większość ludzi będzie chciała zobaczyć tę wersję Godota, to inne atuty tej produkcji – reżyseria, scenografia i przede wszystkim Dirden i Thornton – sprawiają, że nie jest to tylko ćwiczenie w meta stagnacji. Dla mnie te elementy sprawiają, że produkcja jest warta zobaczenia, a przyjemne w Czekając na Godota jest to, że po prostu wciąż się pojawia. To już trzecia nowojorska wersja tej sztuki w XXI wieku, a w ostatnich latach było także wiele wersji poza Broadwayem. Jeśli zdecydujesz się pominąć tę, nie będziesz musiał długo czekać na kolejną.

Robert Hofler, The Wrap: Jeśli chodzi o zepsuty element w tym zespole, to co Reeves ma, to wygląd. Nieżyjący już ilustrator teatralny Al Hirschfeld narysowałby go przy użyciu minimum bardzo długich linii. Ten Gogo jest tak wysoki i chudy, że cierpi na poważne odwodnienie, oczy są małymi kulkami czarnego szkła, ciało jest tak głodne kolejnej marchewki Didi, że włosy wyrosły na jego twarzy w rodzaju owłosionej protestacji. Kostiumy Gilmoura podkreślają tę fizyczną surowość, czyniąc garnitur Gogo zbyt ciasnym, a garnitur Didi zbyt dużym. Oczywiście są także czarne kapelusze Laurel & Hardy, noszone również przez Pozzo i Lucky. Gogo i Dido nie są ani szczególnie dużymi, ani chudymi postaciami, lecz raczej wysokimi i niskimi. Są także żołądkiem i mózgiem, id i ego. Ale tylko wygląd nie wystarcza. To nie jest przedstawienie, a bardzo wyrachowane i manierystyczne wygłaszanie kwestii Reevesa jest wystarczające, aby zabronić używania słowa „staccato” w Websterze.

Johnny Oleksinski, New York Post: Poza aktorstwem, to jedna z lepszych dramatycznych prób Lloyda. Odważnie zrywa z typową estetyką „Godota”, szarości pustki i złowieszczego drzewa w tle. Zamiast tego projektant Soutra Gilmour stworzył jasną, ogromną drewnianą cylindryczną konstrukcję, która wygląda jak coś, co Timothee Chalamet mógłby pilotować w „Dune”. Nie ma też typowych ekranów Lloyda ani przygód na świeżym powietrzu. W przeciwieństwie do tego, co reżyser zrobił Jessica Chastain w „Domu lalek”, w ogóle pozwala Reevesowi i Winterowi poruszać się. Ale świetna scenografia nie ma zbyt dużego znaczenia, kiedy jeden z aktorów po prostu nie radzi sobie z Becketta.

Frank Rizzo, Variety: Ale niezgrabne ustawienie Lloyda tutaj i wątpliwe affectacje (w tym wspólne klaskanie publiczności) sprawiają, że relacja Pozzo z Lucky jest nieostrożna i zagadkowa. Symbole Becketta, mistrza i niewolnika — bicz, lina, sługa obciążony bagażem — są albo udawane, albo pomijane, przez co tracą swój prawdziwy horror. Thornton korzysta z wózka inwalidzkiego, a jego Lucky jest prowadzony przez swojego ciemiężcę. Ale stan niewoli postaci jest w dużej mierze ukryty w niezgrabnym blokowaniu. Thornton jest jednak wspaniały w epickim „myślowym” tyradzie Lucky, bełkotliwej arii z własną wewnętrzną logiką.

Adrian Horton, Guardian: Podejście Lloyda do Becketta jest szczególnie dezorientujące, purgatoryjne – w pewnym momencie, Gogo i Didi podchodzą do dosłownego oślepiającego światła na końcu tunelu, tylko po to, by się cofnąć. Ale jest to bardziej chłodno dziwne niż duchowo niepokojące, wydaje się starać o prowokację, gdy nie ma takiej potrzeby. Wprowadzenie tajemniczego Pozzo (Brandon J Dirden) i zniewolonego Lucky (Michael Patrick Thornton) wtrąca zamęt w dniu duetu i w dopracowane limbo sztuki. Dirden, który jest czarny, gra Pozzo z więcej niż odrobiną Calvina Candie, niezapomnianego sadystycznego i dandyckiego właściciela plantacji od Leonardo DiCaprio z Django Unchained. Thornton, który jest biały i korzysta z wózka inwalidzkiego, pojawia się bez standardowej liny Lucky’ego czy bicz Pozzo – produkcja pomija prawie wszystkie rekwizyty – ale związany jest za pomocą maski. Rasa odwrotności przywołanej historii niewolnictwa w USA sugeruje arbitralność ludzkiego okrucieństwa. Ale chociaż Thornton zamienia słynny monolog Lucky’ego – erudycyjny bełkot na temat polecenia „myśleć!” – w hipnotyzujący wir, intruzje ich wyczynów mają nieco makabryczną, przesadzoną jakość, która przekształca show w nieprzyjemne sensoryczne przytłoczenie.

David Rooney, Hollywood Reporter: Być może wielu teatrów Broadwayu, którzy płacą do 500 dolarów za bilet, aby z bliska zobaczyć ukochane gwiazdy ekranu w wyjątkowo intymnej sztuce, może czuć się zadowolonych. Reeves i Winter na pewno angażują się w momenty, które przyciągają publiczność, jak szalona wymiana kapeluszy. Ale Nowojorczycy, którzy widzieli bardziej doświadczonych aktorów scenicznych w tych rolach w bardziej przenikliwych produkcjach — Nathan Lane i Bill Irwin w 2009 roku; Ian McKellen i Patrick Stewart w 2013 roku — mogą czuć się usprawiedliwieni w przekonaniu, że Lloyd nie pomyślał wystarczająco o jakimkolwiek koncepcie poza nowatorskim obsadzeniem ikonicznego duetu komediowego.

Frank Scheck, New York Stage Review: Aktorzy potrafią sobie poradzić, chociaż ich brak doświadczonych umiejętności scenicznych staje się bardziej wyraźny dzięki znakomitym występom doświadczonych teatrów Brandon J. Dirdena, hipnotyzującego jako Pozzo z południowym akcentem, i Michaela Patricka Thorntona, zatrzymującego uwagę jako Lucky na wózku inwalidzkim. Reeves zawsze prezentował pewną eteryczną jakość w swojej osobowości, co dobrze współgra z jego Estragonem, podczas gdy smutny Winter skutecznie przekazuje powietrze patosu jako Wladimir. Ale nie są w stanie autentycznie przekazać egzystencjalnej rozpaczy postaci, ani ich cyrkowego stylu klaunowania. Aby to zrekompensować, Lloyd często każe im zjeżdżać w górę i w dół po nachylonych ścianach sceny, jak dzieci na placu zabaw, aby zdobyć tanie śmiechy.

Dan Rubins, Slant Magazine: “Umieramy z nudów, nie da się tego ukryć,” przypomina Wladimir Estragonowi. “Pojawia się jakaś rozrywka, a co robimy? Pozwalamy jej się zmarnować.” Jeśli jest głębszy sens wynikający z ożywienia Lloyda, być może to ta produkcja bada jak rozpaczliwie próbujemy zmierzyć się z upływem czasu, usiłując zamienić każdą efemeryczną chwilę w scenę wartą odegrania.

Juan A. Ramirez, Theatrely: Wizja Lloyda odbywa się w ogromnym wirze (zaprojektowanym przez Soutra Gilmour), który sugeruje współczesne istnienie zarówno futurystyczne jak i, poprzez swoją przypominającą podwodny kabel formę, niebezpiecznie dotykowe. To nie ta wiejska droga, o którą prosi Beckett, ale informacyjna superautostrada. Jak w najlepszych operowych scenografiach, jest prosta, piękna, efektywna i nieustannie przyciągająca uwagę. Jej brutalizm tworzy fantastyczne tableau i pozwala na świetne momenty fizycznej komedii, gdy mężczyźni biegają po jej ścianach i zjeżdżają w dół, niczym Syzyf, lub stają na jej krzywiźnie z komicznie przechyloną stopą. W pewnym momencie, gdy Thornton błyszczy w swoim przemówieniu, Dirden zagląda zza rogu, kurczowo trzymając się krawędzi jak zły bohater z Grand Guignol, radośnie kręcąc wąsy. (Gilmour zaprojektował również kostiumy, które obejmują dość kinkową maskę dla Lucky’ego; wszystko ze skóry i pasków.)

Shania Russell, Entertainment Weekly: Godot Lloyda wprowadza wiele fascynujących wyborów, niektóre bardziej efektywne niż inne. Postacie często patrzą na publiczność; drzewo nie jest nigdzie widoczne; rekwizyty są pantomimowane; i jest luźna odniesienie do Billa i Teda, równie prawdopodobne, że wywoła śmiech, jak i wyrzuci cię z tematu sztuki, wracając do świata, w którym patrzysz na zjednoczenie Reevesa i Wintera zamiast rozpaczy Władimira i Estragona.

Chris Jones, New York Daily News: To interesujący wieczór, ten „Czekając na Godota”, spędzony w towarzystwie bardzo zdolnych aktorów, na pewno. Lloyd zdecydowanie zdmuchnął kurz z dramatów, które od dawna budzą zdziwienie u tych, którzy próbowali sprzedać je zwykłym ludziom. Na słynny i katastrofalny sposób, pierwsza amerykańska produkcja „Czekając na Godota” (z Bertem Lahrem i Tomem Ewell) skończyła w Coconut Grove Playhouse w Miami, gdzie reklamowano ją jako „sensację śmiechu dwóch kontynentów”, a w rzeczywistości spotkała się głównie ze zdziwioną publicznością, która nie chciała, aby spotkać Godota (przykro mi), a raczej, aby odzyskać pieniądze. Nie wiedzieli i nie dbali, że oglądają jedną z najważniejszych sztuk XX wieku.

Joe Dziemianowicz, New York Theatre Guide: Choć gwiazdy przyciągają uwagę, projekt produkcji wprowadza tajemnicę. Scenariuszowe didaskalia nakazują „Wiejska droga. Drzewo. Wieczór.”, a scenografia Soutry Gilmour obejmuje tylko ogromną, drewnianą rurę. Czy to pusta sekwoja? Artystyczny tunel do nikąd? Sprytny odpływ? Kto wie. Ale okrągły kształt pasuje do cyklicznej natury sztuki. Didi i Gogo gadają i narzekają. Czekają na Godota, który się nie zjawia. Powtarzają.

Jonathan Mandell, New York Theater: To, co najbardziej mnie niepewne w tej konkretnej produkcji, to istnienie prowadzącej inteligencji Lloyda. Czy celowo odrzuca niepewność i ambiwalencję zawartą w scenariuszu? Czy ten modny brytyjski reżyser po prostu poszedł tym, co zna – chłodnym, ostentacyjnie minimalistycznym estetyką, którą ostatnio pokazał na Broadwayu w „Sunset Blvd”, przy tym samym kostiumie i scenografie Soutry Gilmour? Po raz kolejny, aktorzy są ubrani na czarno i po raz kolejny ich obecność teatralna jest przyćmiona przez scenografię (chociaż tym razem to tunel, który ich przebija, zamiast projekcji wideo). Drzewo, które zwykle ma centralne miejsce w sztuce (Didi i Gogo mówią o powieszeniu się na nim) jest teraz poza sceną, jak gdyby obecność wizualna zakłócała eleganckie linie projektu. Nie ma również rekwizytów - gdy Didi oferuje Gogo marchewkę lub pietruszkę, jest to udawane.

Patrick Ryan, USA Today: „Czekając na Godota” to najgorsza sztuka jesieni, z fascynującymi występami Wintera i Reevesa, które pomagają ukryć niedociągnięcia produkcji. Jest kilka aktorów, których wolelibyśmy zobaczyć filozofujących o śmiertelności. Jak to kiedyś pięknie ujął Ted, „Wszyscy jesteśmy tylko pyłem na wietrze, stary.”

Elysa Gardner, New York Stage Review: W sztuce, która słynie z braku postępu, jaki robią jej postacie, Czekając na Godota udało się przyciągnąć wiele znanych nazwisk na scenę nowojorską. Najnowsze zestawienie zespołu, Keanu Reeves i Alex Winter, współpracowali już w przeszłości w filmie – być może najbardziej znanie, i co ważne w tym przypadku, jako główny duet we franczyzie Bill & Ted. Prawdziwą gwiazdą tej nowej Broadwayowskiej rewizji jest jednak scenografia. Brytyjska projektantka Soutra Gilmour, częsty współpracownik reżysera, Jamie'go Lloyda, stworzyła surową, oszałamiającą, półkulistą strukturę, która wydaje się zabierać nas do pewnego rodzaju tunelu. A może to kanał burzowy? A może, po prostu, ogromne drzewo – ponieważ Lloyd zdecydował się nie przedstawiać tego obiektu fizycznie, mimo że jest wielokrotnie wspomniane i używane symbolicznie w dziele.

Sara Holdren, Vulture: Ponieważ produkcja wydaje się zbyt cool (na więcej niż jeden sposób), jej najgorętszy występ wybija się jak petarda odpalona w sklepie w Soho: superlacyjny Pozzo Brandona Dirdena. Raz na akt, drugi duet wpada do Didi i Gogo, dostarczając niezdrowego, wciągającego elementu ich równowagi władzy. Pozzo jest histrioniczny, a Lucky jego wykorzystywany niewolnik, który mówi tylko raz, wyrzucając potok połowicznych myśli, urwanych refrenów i strasznych obrazów — umysł rozbity, może przez bezpośrednią przemoc, może po prostu przez codzienny atak życia na „tej przeklętej ziemi”.

Greg Evans, Deadline: Jeśli chodzi o grę aktorską, nie ma wątpliwości, że Winter jest najnaturalniejszym (i bardziej doświadczonym) aktorem scenicznym z dwójki, bardziej wszechstronnym i, gdy to konieczne, zdolnym do wyciągnięcia prawdziwego patosu z tej ponurej, pięknej sztuki. Wierzysz w każdą jego zmieniającą się emocję. Reeves, jak mawiają, to Reeves, niezwykle czarujący aktor, który projektuje więcej niż gra, ale zawsze wydaje się mieć pełną kontrolę nad uwagę publiczności (i sympatią). Tak, nawet gdy wydaje się, że stara się zbyt mocno być patetyczny lub zły, lub przeprowadzać krótki skecz slapstickowy, sprawia, że mu kibicujemy.

Tim Teeman, Daily Beast: Reeves i Winter sprawiają, że to czujesz, gdy mężczyźni się obejmują – jakby jeden trzymał się tratwy życia, którą reprezentuje drugi – oraz gdy cicho się o siebie troszczą, dziwny dzień po dziwnym dniu. Jeśli to tylko kusząca obsada, to jest to kusząca obsada z głębią. Ich Didi i Gogo są prawdopodobną odwrotnością Billa i Teda, dla których lojalność i przyjaźń były podstawą ich bohaterstwa. Niezależnie od tego, czy Beckett to przewidział, czy nie, i niezależnie od sił nihilizmu ich atakujących, czujesz, że ten Didi i Gogo będą dla siebie doskonali przez wieczność.

Thom Geier , Culture Sauce: Reeves, w uderzającym debiucie na Broadwayu, przyjmuje podejście, które jest zdumiewająco zgodne z jego osobowością. Jego Estragon przypomina jego otępiałego bohatera z serii Matrix, gdyby Neo odmówił zarówno czerwonej, jak i niebieskiej pigułki — jednej, by zobaczyć świat takim, jaki jest, a drugiej, aby żyć w błogiej ignorancji prawdy. Zamiast tego woli rozważać swoje opcje i nie podejmować żadnej decyzji. On i Winter tworzą wersję Godota, która działa na własnych zasadach, choć nie udaje jej się wyjść z cienia pozostawionego przez bardziej znanych poprzedników. Ich trampy wolą spędzać czas na obrzeżach egzystencjalnego strachu, nie odważając się zanurzyć w jego głębi. To szkoda, ale przynajmniej ta solidna revizja może przybliżyć tę wymagającą pracę szerszej widowni. Beckett przetrwa niedociągnięcia tej produkcji. Ponieważ klasyki, jak kruchy ludzie utknęli w limbo istnienia, którego nie potrafią całkowicie zrozumieć, są niezwykle trwałe.

Brian Scott Lipton, Cititour: Niezaprzeczalnie Reeves i Winter mają niezbędną chemię do odegrania tych mężczyzn, którzy spędzili niezliczone lata razem, ledwie oddzielając się na kilka godzin. Wierzymy, że nie są w stanie odejść od siebie, bardziej z powodu znajomego komfortu niż faktycznego strachu. Faktycznie, nie popełnią samobójstwa, chyba że będą pewni, że obaj mogą to wykonać. Duet genialnie uchwyca współzależność pary, jeśli nie coś więcej. Jednak „Godot” jest w zasadzie vaudevillianem, który wymaga dwóch aktorów, którzy potrafią przekształcić verbalne ćwiczenia Becketta, takie jak gdy na przemian wyzywają się nawzajem od okropnych nazwisk (w tym „krytyka”), w przyprawiające o śmiech rutyny komediowe. Niestety, bardziej prawdopodobne jest, że usłyszysz śmiechy (jeśli nie ciszę) podczas tych wymian.

Matt Windman, amNY: Produkcja wydaje się mieć na celu dotarcie do nowych widzów i uczynienie sztuki bardziej dostępną dla ludzi, którzy znają „Billa i Teda” i „Matrixa”, a nie Becketta. Niektórzy będą przyciągnięci, a inni z pewnością znajdą powtarzanie nieznośnym i wyślizgną się podczas przerwy. “Godot” zawsze dzielił widownię. Reeves i Winter mogą nie uratować świata tym razem, ale ich nieskończona przygoda w pustkowiu Becketta jest dziwnym, ciekawym i zaskakująco poruszającym eksperymentem.

David Cote, Observer: Dla wielbicieli Becketta, ten Godot będzie wydawał się zarówno ekscentryczny, jak i wierny, dziwaczną mistrzowską pracą widzianą i słyszaną na nowo. Fani Billa i Teda oraz serii John Wick mogą zostać nawróceni na teatr absurdu. Ponieważ jeśli przyjdą, oczekując żartów o podróżach w czasie lub hitmanach Gun-Fu, będzie to długie czekanie.

Kup bilety na Waiting for Godot