Dostępne języki
Peter Grimes opiera się na dualizmie między jego chórkiem a Grimesem jako jednostką. Po jednej stronie spektakl tłumu, tętniącego gniewem w swych polowaniach na Grimesa, a po drugiej stronie samotny rybak Grimes, którego psychiczne załamanie wymaga intymności na głębokim poziomie. Czy produkcja Deborah Warner z 2022 roku, wznowiona w Królewskim Teatrze Operowym, może odnaleźć równowagę, która elektryzowała jej pierwsze wystawienie?
Odpowiedź brzmi: zdecydowane tak. Warner odkrywa psychiczne męki Grimesa z niezachwianą klarownością. Scena otwarcia na sali sądowej ukazana jest jako koszmar, chór krąży wokół Grimesa, nawiedzając go jak widmowe stado demonicznych ryb. Ponad tym wszystkim wisi utopiony uczniak, na nowo wyobrażony przez akrobatę, kołyszący się lekko z belki, jak widmo tańczące na obrzeżach wzroku Grimesa. Dyrygent Jakub Hrůša odnajduje tę samą równowagę w Interludiach Brittena, wydobywając momenty bolesnej, lirycznej piękności, zanim pozwala muzyce zgęstnieć i narastać w coś znacznie bardziej złowrogiego. Ocean jako pocieszenie i jako zagrożenie, czasem w tym samym oddechu.
Peter Grimes to samotny rybak, który zostaje odrzucony przez swoją wieś po przypadkowej śmierci swojego młodego ucznia. Występ Allana Claytona krwawi visceralnym smutkiem, jego głos jest jednocześnie ostry jak brzytwa i emocjonalnie surowy, zawsze zakotwiczony w rozdartej psychologii jego postaci. Co czyni to naprawdę wyjątkowym, to sposób, w jaki Clayton utrzymuje ciemność i światło. Pod powierzchnią paranoi i winy Grimesa, w jego uczuciach do Ellen Orford, owdowiałej nauczycielki, tli się iskra nadziei na zbawienie. „Poślubię Ellen” powtarza sobie, za każdym razem stając się coraz bardziej zniekształconym, gdy nadzieja ulotna znika.
Balstrode Sir Bryna Terfela to zupełnie inny rodzaj siły. Jego głos niesie głęboką, otulającą ciepłość, stanowiąc stałą obecność pośród burzy, która ogarnia nadmorski miasteczko Suffolk, tak uspokajającą dla widowni, jak i dla samego Grimesa.
Wioska Grimesa jest postacią samą w sobie, przepływając przez produkcję z niespokojną, zbiorową energią. Od brudnego lokalnego pubu po osolone nabrzeża, ekonomiczny upadek ciążący nad każdą powierzchnią kulminuje w białym gorączce w trzecim akcie, kiedy polują na Grimesa. Oświetlenie Petera Mumforda kąpie cały świat produkcji w chorobliwym, żółtawym blasku. Degradacja wioski jest tak samo duchowa, jak i materialna.
Peter Grimes wystawiany jest w Królewskim Teatrze Operowym do 28 maja
Zdjęcia: Tristam Kenton
