Beschikbare Talen
Achttien keer per week staat Maria Wirries op het podium in het Palace Theater als Star, het behoedzame half-vampiermeisje gevangen tussen menselijkheid en onsterfelijkheid in The Lost Boys. Vroeg in de voorstelling noemt LJ Benet's Michael Star een "bliksemschicht", en die omschrijving geldt zeker ook voor Wirries: een actrice, zangeres en schrijfster waarvan vreugde en creativiteit uit elk woord overlopen.
Geboren en opgegroeid in Florida, was musicaltheater niet altijd het plan voor Wirries.
"Ik begon met zingen nog voor ik het me kon herinneren. Ik was gewoon altijd geobsedeerd door geluid maken!" herinnert ze zich. Optredens als kind op lokale evenementen zoals kermissen en rodeo's werden formele zanglessen, waar ze meer klassieke training en musicaltheater aan haar repertoire toevoegde. Toen ze als pre-tiener naar een theaterkamp ging (met een uitvoering van High School Musical 2 nota bene), kreeg ze "de microbe" te pakken.
"In zekere zin was ik altijd een soort schuchter kind. Ook al was ik extravert, ik liep echt mijn eigen weg," reflecteert ze. Maar in het theater vond ze haar mensen en daarmee een mogelijke toekomst.
Wirries dankt hun langdurige zangdocent voor het aanwakkeren van de filosofie waar ze als artiest nog steeds in gelooft — en de veelzijdigheid die hen van het zingen van Sondheim-sopraanrollen in Old Friends bracht naar het ruige rockgeluid van The Lost Boys en alles daartussenin.
"Hij wilde echt dat ik het gevoel had dat er geen hokjes waren, dus trainden we in alles wat mogelijk was, omdat hij niet wilde dat ik me beperkt voelde — al helemaal niet zoals iemand uit de groepen waar ik toe behoor. Als zwarte vrouw, als queer persoon, kan het moeilijk zijn om deze ruimte te betreden zonder meteen in traditionele hokjes geplaatst te worden. Maar ik ben dankbaar voor die training, want ik voel me echt open voor wat er komt. Ik wil alles doen!"
Wirries beperkt zich ook niet tot optreden. Ze is een ervaren singer-songwriter, een veteraan van de beroemde BMI-workshop en de schrijfster van meerdere musicals. Ze zet zich er met dezelfde passie voor in die haar werk op het podium drijft: ruimte creëren voor zichzelf en voor anderen die niet in oude labels geperst willen worden.
"Ik schreef een musical een paar jaar geleden, omdat ik mezelf nergens terugzag in countryshows. Dus ga ik mezelf schrijven in het leven dat ik leid!" Hoewel ze al jaren haar eigen liedjes schrijft, herinnert ze zich dat de overstap naar het schrijven van musicalstukken kwam nadat Christian Thompson, een oud-klasgenoot, een nummer op haar EP hoorde dat perfect aansloot bij een muzikaal project.
Ondanks dat ze geen formele muziektheorie-achtergrond had, ging ze de uitdaging aan. Sindsdien schreven ze twee musicals met Thompson, én werkten ze samen met Veronica Leahy — een Broadway-pitmuzikant en voormalig BMI-klasgenoot — plus een solo productie.
"Het heeft me als actrice enorm geïnspireerd, want vaak voel je je als acteur maar een puzzelstukje, maar als schrijver bepaal je wat die puzzel is! Dus het was echt geweldig dat ik beide kanten kon meemaken, en het geeft me nog meer respect voor de mensen die dingen creëren. Het is echt het moeilijkste en meest kwetsbare proces!"
Als schrijver voelt Wirries zich aangetrokken tot verhalen over "complexe mensen die misschien niet passen, en hoe ze dat toch doen." Een van haar shows, een sprookje met een Schotse sfeer, gaat over halfbloedbroers en -zussen die worstelen met identiteit; een andere gebruikt EDM-geluiden om het idee te verkennen dat liefde zelf verhandelbaar is. Haar solo-project, de horror-musical Bloody Mary, ligt haar heel nauw aan het hart — het is een "liefdesverhaal over waar ik vandaan kom, een plek die voelde alsof je er heel moeilijk kon zijn."
Die complexiteit (en de muziek) trokken haar ook naar haar rol in The Lost Boys, hoewel ze toegeeft dat ze in eerste instantie niet voor de rol ging, omdat ze bang was dat haar zelfverklaarde "sprankelende" persoonlijkheid zou botsen met de "geharde rockster"-vibe van Star. Ze prijst regisseur Michael Arden (met wie ze samenwerkte tijdens een lezing voor Once on This Island) omdat hij haar de ruimte gaf om open te bloeien en de meer punkrock-zijde van haar talenten te laten zien.
"Ik hoorde ‘War’ voor het eerst in mijn auditiepakket en ik was totaal overdonderd," herinnert ze zich. "Ik kon gewoon niet geloven dat zo’n nummer bestaat, en ik zei tegen [mijn man]: ‘Ik kan me niet voorstellen hoe bijzonder het zou zijn om dit nummer elke avond te zingen!’ En dat het dan ook echt gebeurde? Het verbaast me elke dag opnieuw."
In de loop van de tijd is Wirries’ begrip van de show — en haar personage — geëvolueerd, wat haar benadering van de uitvoering heeft verrijkt.
"Als je [Star] voor het eerst ontmoet, is ze echt afgesloten en gehard tegen de wereld, en aanvankelijk wil je daar in meegaan. Maar de reis was om haar kwetsbaarheid en zachtheid te vinden. Waarom bouwde ze die muren? En wanneer je bij dat deel komt en contact maakt met andere mensen, zoals LJ [Benet], Ali [Louis Bourzgui] of de andere Lost Boys, ontdek je zoveel daaronder. Het dwingt je om naar binnen te keren, kwetsbaar te zijn en open te staan voor anderen. Meer van Star’s vreugde en plezier ontdekken is gewoonweg geweldig."
"War" blijft een favoriet nummer, maar Wirries noemt ook "Now, Forever," het tedere duet dat ze deelt met Benet, als een hoogtepunt van haar werk in The Lost Boys.
"Het is zo’n bevredigende ervaring om het elke avond te spelen, die elektriciteit en frisheid telkens opnieuw te ontdekken en manieren te vinden om elkaar te verrassen. De show gaat duizend procent, en dan is er dat moment waarop we volledig stil staan op dat reclamebord, tegen elkaar aan botsen of met onze voeten kruisen, met al die kleine details die dat gevoel geven — het voelt alsof er elektriciteit is, en dat is iets wat we elke avond maken."
Als er twee leidende principes zijn achter Wirries’ succes, zijn het de bereidheid om kwetsbaar te zijn en de nadruk op de kracht van gemeenschap — soms allebei tegelijk.
"Het gaat om jezelf zijn en gefocust zijn, en tegelijkertijd jezelf openstellen en tot de kern komen... Samenwerken is kwetsbaar zijn," mijmert Wirries. "Ik heb zoveel geweldige mensen ontmoet die deze industrie echt gaan revolutioneren, en ik kan niet wachten om dat te zien gebeuren. Demo’s maken is een van mijn favoriete bezigheden, omdat ik dan kan horen waar mensen mee bezig zijn en denken: ‘Oh mijn god, ik kan niet geloven dat je daar aan gedacht hebt!’"
"Het is een lastige carrière," vervolgt ze. "Het is een prachtige kunstvorm en vakmanschap, en een betekenisvolle, mooie en diepe carrière als je het voor jezelf kunt maken. Maar het is een baan, en je moet blijven zoeken naar waarom je ervan houdt, naast het feit dat je je belastingen doet, jezelf aanprijst en aan het netwerken bent. Je moet die vonk blijven zoeken. Blijf dat licht vinden in wat je doet, en blijf je leven leven... Het gaat om stabiliteit en balans vinden in je dagelijks leven, zodat je carrière vanzelf kan bloeien en niet alles is. Ga naar buiten en geniet van het leven!"
Flitsronde
Wat staat er nu op je afspeellijst? "Ik luister de laatste tijd veel naar Phoebe Bridgers vanwege haar recente album met het nummer 'Lost Boys', en dat nummer staat maar op repeat! Dat album past zo mooi bij nu; het voelt als laat zomer, vroeg herfst, het leven verandert."
Must-have voor de show: "Een dirty chai! Ik had die extra kick nodig maar het is niet te veel cafeïne, en het voelt als de herfst."
Favoriete eigenschap van Star: "Ik hou ervan dat ze, ondanks alles wat er gebeurt, eeuwig hoopvol is, en ik vind het heel mooi dat ze steeds weer geloof en hoop vindt en de kracht om door te gaan."
Welk TLB-personage zou je willen spelen naast je eigen rol? "Waarschijnlijk de Sax Guy! Het is een iconische rol, en Cameron Loyal speelt hem fantastisch!"
Droomrol of project: "Ik denk dat het zo waanzinnig gaaf zou zijn om A Little Night Music nieuw leven in te blazen. Ik zou Anne willen spelen, en ik denk dat Audra McDonald de Desiree zou moeten zijn."
