Beschikbare Talen
Debra Winger en Arliss Howard schitteren in een unieke nieuwe productie van D.L. Coburn’s The Gin Game in de iconische Housing Works Bookstore in New York. Onder regie van David Blum wordt de winkel getransformeerd tot een intiem theater waar het publiek op slechts een paar meter van de actie zit.
Winnaar van de Pulitzer Prize voor Drama, The Gin Game is afwisselend grappig en ontroerend – het verhaal van twee bewoners van een verzorgingstehuis wiens ronden gin veranderen in een meeslepende strijd van trots en zelfbehoud.
The Gin Game beschikt over scenografie van Ashley Basile, kostuumontwerp van Michael Schaffner, lichtontwerp van Sarah Woods en geluidsontwerp van Bart Fasbender. Josie Cooper is de stage manager, met Erin Amstein als assistent stage manager. Casting is van Erica A. Hart. The Gin Game wordt geproduceerd door Go Dog Go Productions.
Bekijk wat critici zeggen over deze nieuwe productie...
Fotocredit: HanJie Chow
Charles Isherwood, Wall Street Journal: Met weinig gevoel voor de wonden die onder hun meestal vriendschappelijke maar uiteindelijk breekbare interactie schuilgaan, is het moeilijk om veel interesse te tonen voor wie er als winnaar uit de gin-spellen komt – die natuurlijk symbool staan voor de grillige en ondoorgrondelijke aard van een groot deel van het “spel” van het leven. Belangrijker nog, met minimale emotionele betrokkenheid bij dit magere drama, worden we net zo ongeduldig als de personages vaak met elkaar zijn, waardoor het ons uiteindelijk weinig kan schelen of Fonsia en Weller hun ongelukkige verleden kunnen laten rusten en een band kunnen smeden die hen nu wat troost biedt. De productie voelt uiteindelijk vlak aan, als een ingestorte kaartenhuis.
Elysa Gardner, New York Sun: “The Gin Game” zou natuurlijk niet al zo lang mee zijn als het dat niet waard was; er zijn momenten van inzicht en ontroering, zelfs te midden van de lelijkste momenten. “Ik denk dat we gewoon te lang hebben geleefd, Fonsia,” mijmert Weller kort nadat hij misschien wel zijn wreedste streek tegen haar heeft uitgehaald. Misschien vinden meneer Howard en mevrouw Winger, van wie ik aanneem dat ze in het echt veel beter met elkaar overweg kunnen dan hun personages hier, enige catharsis in deze emotionele marteling; als toeschouwer voelde ik dat zeker niet.
Frank Scheck, New York Stage Review: De locatie is niet bepaald ideaal voor theater, met een klein podium, oncomfortabele stoelen en slechte zichtlijnen. Maar het biedt wel de unieke ervaring om twee geweldige, bekende acteurs van zo dichtbij te zien acteren dat het bijna binnen handbereik is. Dat is een traktatie.
Zachary Stewart, Theatermania: David Blum doet wat alle wijze regisseurs doen wanneer ze zo getalenteerde acteurs hebben: hij staat aan de kant. Ashley Basile’s pop-up decor bevat het essentiële: een kaarttafel, twee stoelen en een schommelbankje (deze laatste misschien niet strikt noodzakelijk). Ze heeft aan weerszijden kleine kleedruimtes geplaatst voor de acteurs om zich om te kleden, waardoor de overgangen onderdeel worden van de voorstelling en we zien hoe elk personage zich voorbereidt op hun volgende ontmoeting, vol verwachting of angst (de kostuums van Michael Schaffner geven een hint, als harnas voor ouderen die ten strijde trekken). Sarah Woods houdt de verlichting tijdens deze overgangen ingetogen en bedachtzaam, terwijl Bart Fasbender deze ondersteunt met het geluid van een bezoekend koor, een beetje schel maar toch passend om de waardeloosheid van hun situatie te benadrukken.
Gemiddelde beoordeling: 60.0%
