An Ark, het eerste toneelstuk dat in en voor gemengde realiteit is gemaakt, beleeft zijn wereldpremière in The Shed. Geschreven door Olivier- en Tony Award-winnaar Simon Stephens, geregisseerd door UK Theatre Award-winnaar Sarah Frankcom en geproduceerd door pionier in gemengde realiteit Todd Eckert, is An Ark een genre-tartende productie die universele menselijke ervaringen transformeert tot een diep intieme theatrale voorstelling.
De cast bestaat uit Ian McKellen (Film: Lord of the Rings, X-Men; Toneel: Richard III, Amadeus), Golda Rosheuvel (Bridgerton), Arinzé Kene (Misty, Get Up, Stand Up!) en Rosie Sheehy (Machinal, Old Vic).
An Ark is een lyrische meditatie over de menselijke conditie die de tijdspanne van een leven doorkruist in slechts 47 meeslepende, aangrijpende minuten. Van de verwondering van de kindertijd en de vreugde van eerste liefde tot de complexiteit van ouderschap en de onvermijdelijkheid van de dood, de voorstelling nodigt het publiek uit voor een diep persoonlijke verkenning van wat het betekent om te leven, te rouwen en te verbinden.
Laten we eens kijken wat de critici te zeggen hadden...
Photo Credit: Marc J. Franklin.
Jonathan Mandell, New York Theater: In 47 minuten overspant "An Ark" de boog (ark?) van het menselijk leven, van geboorte tot dood, met een lyrische script van de befaamde Britse toneelschrijver Simon Stephens (Tony-winnaar voor "The Curious Incident of the Dog in the Night-Time" en recent Off-Broadway adapter van "Vanya."). Noch Simons’ lyrisme, noch producer Todd Eckerts baanbrekende gemengde realiteit zal voor iedereen werken. Het experiment zal niemand volledig voldoening geven, maar het is te intrigerend en kunstzinnig om het af te wijzen.
Kyle Turner, New York Theatre Guide: Ondanks alle zogenaamd nieuwe technologie die betrokken is, is het een nogal saaie ervaring. Zelfs in een compacte 45 minuten begon An Ark na de eerste 20 de interesse van deze criticus te verliezen. Terwijl een live uitvoering van deze tekst, op dezelfde manier geënsceneerd, niet veel interessanter zou zijn, zou ten minste zijn levendigheid de uitvoerders en publiek verbinden. De vergankelijkheid van de gemengde-realiteitsonderneming, bedoeld om de liminaliteit op te roepen van het niet-helemaal hiernamaals, is theoretisch aansprekend, maar de show doet weinig om te uitdagen of te prikkelen buiten zijn gadgets om.
Charles Isherwood, Wall Street Journal: En wanneer deze verschijningen verdwijnen, valt het overkoepelende thema van de tekst - van de vergankelijkheid van het leven maar ook de schoonheid ervan - eindelijk samen met de spookachtige beelden die door de technologie zijn gecreëerd. Als "An Ark" als een traditioneel toneelstuk zou worden gepresenteerd, zou het flinterdun zijn. Bekleed met de nieuwste digitale tovenarij, wordt het een gedenkwaardige, zelfs onvergetelijke ervaring.
Thom Geier, Culture Sauce: Ondanks de gepolijste uitvoering door de blootsvoets cast kan het verhaal verwarrend worden. Afgezien van Kene’s personage, die zich verplicht voelt te vertrekken nadat hij per ongeluk een vrouw heeft gedood terwijl hij dronken reed, krijg je nooit echt vat op een van deze mensen als individuen. Stephens’ script lijkt zelf in de uncanny valley te zijn beland, met vage beschrijvingen van de menselijke ervaring die momenten van pittige poëzie bieden voordat ze terugvallen in algemeenheden die worden versterkt door herhaald gebruik van de tweede persoon.
Frank Scheck, New York Stage Review: Uiteindelijk blijkt het stuk, geregisseerd door Sarah Frankcom, meer dienstbaar dan diepgaand, maar het werkt effectief in het unieke formaat. Eerst word je zonder duidelijke reden gevraagd je schoenen uit te doen (de locatie had dezelfde eis voor hun recente immersieve productie Viola’s Room, waardoor je zou denken dat iemand daar een voetenfetisj heeft). Dan neem je een stoel in een grote, tapijtbeklede ruimte versierd met een gigantische witte bol aan het plafond, en word je uitgerust met de headset die strak op je hoofd past. Een bril dragen zou vrijwel onmogelijk zijn, maar maak je geen zorgen; corrigerende lenzen kunnen worden ingevoegd. Het is als een bezoek aan de optometrist!
Roma Torre, New York Stage Review: Werkte het? Ik ben er zeker van dat het niet voor iedereen werkte. Dit is tenslotte de eerste poging in wat ik een high-tech existentieel gedachte-experiment zou noemen. Maar ondanks alle heisa over de innovatieve technologie is het stuk hier nog steeds het belangrijkste en het is een lief stuk.
Matthew Wexler, One-Minute Critic: Regisseur Sarah Krankcom probeert een meer intieme, humanistische benadering te beheersen, met wisselend succes. McKellens uitgebreide filmervaring komt goed van pas, net als die van Golda Rosheuvel (Bridgerton), beide begrijpen dat dit in wezen filmwerk is. Maar wat betreft als een stuk theater is An Ark op zee verloren.
Sara Holdren, Vulture: Stephens's script probeert de dood te verbeelden om een eerbetoon aan het leven te brengen, maar geen van beide grote mysteries voelt zich nieuw verlicht door een project dat zo weinig investeert in daadwerkelijke aanwezigheid, daadwerkelijke vitaliteit. Toen An Ark klaar was, ging een aarzeling vooraf aan een verplicht applaus. De vrouw naast me deed mee, maar draaide zich naar haar vriend met een korte, onzekere lach. "Waarvoor," vroeg ze, "klappen we?"
Gemiddelde Beoordeling:
58,8%
