Recenzja: EUGENE ONEGIN, Festiwal Grange

Miłość, zazdrość, arogancja, śmierć i odrzucenie, opera Czajkowskiego Eugene Onegin ma wszelkie cechy wielkiej opery, ale w istocie jest to prosta historia. Pełna emocji charakterystycznych dla kompozytora, Max Webster reżyseruje urzekającą produkcję na Festiwalu Grange, w której występuje wyjątkowe wykonanie jej bohaterki Tatiany.

Opera Czajkowskiego oparta jest na klasycznej powieści wierszowanej Aleksandra Puszkina, której akcja koncentruje się na aroganckim arystokracie Eugene Oneginie, który najpierw odrzuca impulsywną miłość młodej wiejskiej dziewczyny Tatiany, a następnie zabija swojego najlepszego przyjaciela w nierozważnie stoczonym pojedynku. Kiedy Tatiana i Onegin spotykają się ponownie po latach, jest już mężatką i uważaną za piękność w towarzystwie. Onegin zakochuje się w niej bez pamięci, ale pomimo wzajemnych uczuć, ona okazuje lojalność i oddanie swojemu mężowi i bezwzględnie odrzuca Onegina.

Armenka Ruzan Mantashyan występowała w roli Tatiany na całym świecie i jest absolutnie porywająca w tej roli. Jej nienaganne wokale są wzmocnione przez znakomite aktorstwo, ukazujące emocjonalną dojrzałość rozwijającą się pomiędzy jej niezgrabną wiejską dziewczyną a bardziej władczą, dostojną księżniczką. Jej głos się wyróżnia; ma dzwonkowatą klarowność i niesamowitą kontrolę. Kontrast pomiędzy jej lżejszymi wokalami jako młodej niewinnej a stalowym tonem, gdy odrzuca Onegina, jest fascynujący.

Czajkowski nie ma dużego szacunku dla swojej tytułowej postaci, dostrzegając jego głębokie wady już od samego początku. Rosyjski baryton Vladislav Chizhov wciela się w młodego Onegina; obojętny i lekko okrutny w swoim odrzuceniu Tatiany. Wokal Chizhova rozwija się w miarę przebiegu opery, szczególnie wybijając się, kiedy błaga Tatianę, by była z nim. Ma duży potencjał jako wykonawca.

W innych rolach Ryan Vaughan Davies jest współczujący, z momentami potężnych emocji, jako poeta Lenskiego, a serbski bas Mark Kumanbayev robi wrażenie jako szlachetny i wyważony Gremin. Weterani Diana Montague i Catherine Wyn-Rogers to sympatyczna Madame Larina i życzliwa Filippyevna.

Max Webster zaprezentował uderzającą inscenizację, kontrastującą żeńskie w pierwszym akcie z męskim w drugim. Zaczyna od całego chóru w żeńskich strojach w odcieniach różu, odbijając ruchy i emocje Tatiany. Gdy wchodzimy na bal, chór występuje w białych frakach i muszkach, co odzwierciedla Onegina, gdy jego narracja staje się jaśniejsza. To bardzo skuteczny pomysł, uzupełniony przez sześciu zwinnych tancerzy, wcielających się w nowoczesną choreografię Arthur Pita przez cały czas.

Frankie Bradshaw zaprojektował scenografię dla pierwszej połowy lekko i świeżo, z drzewami i huśtawką. Stylowe, refleksyjne czarne ściany i imponujące oświetlone żyrandole Aktu 3 dają prawdziwe poczucie klaustrofobii i obserwacji, co zwiększa dramatu, gdy żyrandole opadają i zapadają się podczas ostatnich chwil Tatiany i Onegina razem. Przy tak skutecznej inscenizacji w innych scenach, naprawdę szkoda, że scena pojedynku rozgrywa się przed firanką, pozbawiając jej odpowiedniego wpływu.

Dyrygentka Lidiya Yankovskaya prowadzi partię, a Bournemouth Symphony Orchestra jest w optymalnej formie, z mrocznymi emocjami w muzyce Czajkowskiego. Szczególnie wyróżnia się sekcja instrumentów dętych, potrafiąc doskonale prowadzić muzyczny przepływ.

Ale to show Mantashyan; kontrolowana, pełna pasji i idealnie zestrojona, daje występ, który na długo pozostanie w pamięci.

Eugene Onegin jest grany na Festiwalu Grange do 12 lipca

Zdjęcie: Richard Hubert Smith