Recenzja: BEETLEJUICE: MUZYCZNY, Teatr Księcia Edwarda

Dla miłośników musicali to było długie oczekiwanie, ale w końcu nadeszło. Beetlejuice: Musical przekroczył ocean i wylądował w Londynie. Jest głośny, krzykliwy i z pewnością nie przypadnie do gustu purystom Tima Burtona.

Luźno oparty na ukochanym filmie Tima Burtona z 1988 roku, poznajemy Maitlandów, którzy umierają po incydencie z niebezpiecznym przewodnictwem i wracają, by straszyć w swoim własnym domu, gdy wdowiec Charles Deetz i jego opłakująca córka Lydia się wprowadzają, razem z rzekomym coachem życiowym i nową ukochaną Charlesa, Delnią. W odwróceniu z filmu, Beetlejuice (który na filmie ma mało ekranowego czasu) jest teraz gospodarzem i narratorem spektaklu, który chce powrócić do rzeczywistego świata przy pomocy Lydii.

David Fynn jako Beetlejuice nie może być krytykowany za energię i charyzmę, które wnosi do roli, ale postać ta jest mniej „bio-egzorcystą” a bardziej wulgarnym, dziecinnym, narkomańskim narcyzem, żartującym o łapaniu opryszczki i często pocierającym swoje własne sutki. 

Fynn ma świetną chemię z Hannah Nordberg, która doskonale wypada jako Lydia; odpowiednio sucha, z doskonałymi wokalami i emocjonalnym zakresem. Maitlandowie są świetnie zagrani i z przesłodzoną słodyczą przez Davida Huntera i Chelsea Halfpenny.

Aimie Atkinson ma niektóre z najlepszych tekstów jako nieco szalona Delia, dzwoniąc w trójkąt, aby wykryć dobrą energię. Postać Otho została zmieniona z projektanta wnętrz w filmie na oszukańczego guru duchowego Delii. Grający go, Richard Frame, jest zabawny, ale poważnie niedostatecznie wykorzystany.

Chastity Crisp jest świetna jako paląca papierosy matka Beetlejuic'a, Juno, a Vanessa Aurora Sierra jest doskonała wokalnie jako Pani Argentyna. Uznać należy również niezwykle pracowity zespół, który z pełnym wdziękiem przechodzi przez świetne aranżacje taneczne Davida Dabbona .

Ścieżka dźwiękowa zebrała coś w rodzaju kultowej bazy fanów, ale mało tu, co zostaje z nami po opuszczeniu teatru - wszystko wydaje się być bardzo ogólne. Jest też tak wiele utworów, że trudno docenić którykolwiek z nich, zanim zostaniemy wrzuceni w następny. Wyjątkami są „Dead Mom”, wykonane doskonale przez Nordberg, oraz „Creepy Old Guy”, które ma wiele żartów o potencjalnym małżeństwie nieletnich między Beetlejuice'em i Lydią.

David Korins zaprojektował scenę w dziwacznym, kreskówkowym stylu, z kątami ustawionymi pod dziwnymi kątami i jaskrawymi kolorami. Ale w takim dużym przedstawieniu, niektóre jego elementy wyglądają dość tanio. Sceny w sypialni Charlesa i w przymierzalni Delii to po prostu meble przyniesione z bocznych scen, a zmiany scen odbywają się głównie za cienką fioletową zasłoną, która wygląda jakby została wzięta z lokalnej sali kościelnej. Peter Nigrini dodaje olbrzymią wartość do produkcji swoimi projekcjami, gdy nietoperze latają nad głowami, a salon Deetzów nagle staje się pasyści czarne i białe.

Scenariusz został zaktualizowany w kierunku UK; żarty o Paddingtonie, NHS, Jamesie Cordenie i (Boże chroń nas) o szaleństwie 6-7 mają różny sukces. To wszystko nadaje przedstawieniu klimat pantomimy, który działa początkowo, ale szybko zaczyna irytować. Oczekuję, że fani nie będą się tym przejmować i pokochają pojawienie się zarówno słynnego piaskowego robaka, jak i ikonicznego „Banana Boat Song”. To przyjemny wieczór, ale niezbyt zapadający w pamięć.

Beetlejuice: Musical można oglądać w Teatrze Księcia Edwarda do 17 kwietnia 2027 r.

Zdjęcia: Johan Persson

Kup bilety na Beetlejuice