Recensie: BEETLEJUICE: DE MUSICAL, Prince Edward Theatre

Voor muziekliefhebbers heeft het lang geduurd, maar de wacht is eindelijk voorbij. Beetlejuice: De Musical is de oceaan overgestoken en is in Londen aangekomen. Het is luid, brutaal en zal zeker geen indruk maken op Tim Burton puristen.

Losjes gebaseerd op Tim Burton's geliefde film uit 1988, maken we kennis met de Maitlands die sterven door een incident met verkeerde bedrading en terugkeren om hun eigen huis te achtervolgen nadat weduwnaar Charles Deetz en zijn rouwende dochter Lydia intrekken, naast de vermeende levenscoach en Charles' nieuwe geliefde Delia. In een twist van de film is Beetlejuice (die in de film weinig schermtijd heeft) nu de presentator en verteller van de show, die terug wil keren naar de echte wereld met de hulp van Lydia.

David Fynn als Beetlejuice kan niet bekritiseerd worden voor de energie en charme die hij in de rol stopt, maar het personage is minder een freelance "bio-exorcist" en meer een vulgaire, kinderachtige, cocaïne-sniffende narcissist, die grappen maakt over het krijgen van herpes en vaak zijn eigen tepels wrijft.

Fynn heeft een geweldige chemie met Hannah Nordberg, die excellent is als Lydia; mooi deadpan, met geweldige zang en emotionele reikwijdte. De Maitlands worden goed en met een suikerzoete charme gespeeld door David Hunter en Chelsea Halfpenny.

Aimie Atkinson krijgt enkele van de beste zinnen als de woo-woo Delia, die een triangle rinkelt om goede energie op te sporen. Het personage van Otho is veranderd van een interieurontwerper in de film naar Delia's frauduleuze spirituele goeroe. Geweldig creepy neergezet door Richard Frame, is hij hilarisch en serieus onderbenut.

Chastity Crisp is geweldig als Beetlejuice's rokende moeder Juno en Vanessa Aurora Sierra is in uitstekende stem als Miss Argentina. Er moet een compliment gegeven worden aan het ongelooflijk hardwerkende ensemble, dat door David Dabbon's strakke dansarrangementen heen springt met bravoure.

De soundtrack heeft een soort cult-following verzameld, maar er is weinig dat je bijblijft nadat je het theater verlaat - het is allemaal erg generiek. Er zijn ook zoveel nummers dat het moeilijk is om ze te waarderen voordat je in het volgende wordt geduwd. Uitzonderingen zijn "Dead Mom", briljant uitgevoerd door Nordberg, en "Creepy Old Guy", dat veel tongue-in-cheek humor bevat over het mogelijke minderjarige huwelijk tussen Beetlejuice en Lydia.

David Korins’s set heeft een quirky, cartoonachtige uitstraling, met hoeken in vreemde hoeken en schreeuwerige kleuren. Maar voor zo'n grote show ziet een deel ervan er een beetje goedkoop uit. Scènes in Charles' slaapkamer en Delia's kleedkamer zijn simpelweg meubels die van de vleugels zijn gehaald en setwisselingen vinden meestal achter een flinterdunne paarse gordijn plaats, dat eruitziet alsof het uit de lokale kerkzaal is gehaald. Peter Nigrini’s projecties dragen enorm bij aan de productie, met vleermuizen die boven je vliegen en de huiskamer van de Deetz's ineens gestreept in zwart en wit.

Het script heeft Britse updates gekregen; grappen over Paddington, de NHS, James Corden en (God help ons) de 6-7 rage landen met wisselend succes. Het geeft de show allemaal een panto-achtige sfeer, die in het begin werkt, maar al snel begint te irriteren. Ik verwacht niet dat fans zich hierom geven en zullen genieten van de verschijning van zowel de beroemde zandworm als het iconische "Banana Boat Song". Een vermakelijke avond uit, maar geen onvergetelijke.

Beetlejuice: De Musical is boekbaar in het Prince Edward Theatre tot 17 april 2027

Foto Credits: Johan Persson

Tickets Kopen voor Beetlejuice