EDYNBURG 2026: Wywiad: Rachel Fairburn o VEXY BEASTS

BroadwayWorld spotkał się z komikiem Rachel Fairburn, aby porozmawiać o przyniesieniu jej nowego programu z postacią Vexy Beasts na Festiwal Fringe w Edynburgu 2026.

Powiedz nam trochę o Vexy Beasts.

Oglądałam The Salons By The Seaside na BBC iPlayer, który opowiada o salonach w Blackpool. To dokument z lat 90-tych o kobietach pracujących w tych salonach, i jest naprawdę uroczy. To po prostu ludzie rozmawiający, jest bardzo łagodny, ale jednocześnie dość mroczny. Trochę się w to wciągnęłam, a do mojego następnego programu z postacią chciałam umieścić go w konkretnej lokalizacji. Mam więc ten podcast z opowiadaniami, który nazywa się Harpurvale, a który rozgrywa się w wymyślonej dzielnicy Manchesteru, której sama wymyśliłam. Umieściłam to w salonie w Harpurvale, a narrator Leanne prowadzi nas przez inne postacie. Leanne jest właścicielką salonu fryzjerskiego Sexy Beasts, a tytuł Vexy Beasts wymyśliłam przed napisaniem programu, więc trochę zbudowałam wszystko wokół tego.

W mieście jest nowy burmistrz, który jest rywalem Leanne; kiedyś razem organizowały konkursy piękności. W Harpurvale dzieje się dużo gentryfikacji. Pojawiają się tam zamożni ludzie, a są też tacy jak Leanne, której biznes może upaść. Lubię wprowadzać męskie postacie, które są trochę jowialne, i jeden z nich jest taki. Leanne martwi się, że jej salon zostanie zamknięty przez Julie Noon, nowego burmistrza, ale jest tu też cała masa żartów. Tematy gentryfikacji, życie klasy pracującej oraz męskość są tutaj obecne. To po prostu ja robiąca to, co robię, osadzone w fikcyjnej dzielnicy Manchesteru.

Co najbardziej lubisz w robieniu programu z postacią?

Uważam, że rzeczy, które normalni ludzie mówią w codziennym życiu, są zabawne. Kiedy robisz postać, możesz wpleść w nią esencję kogoś, kogo uważasz za bardzo zabawnego. Na przykład fryzjer, którego wykonuję, jest mocno oparty na przyjaciółce mojej siostry. Są w niej aspekty mnie. Jest tam dużo mojej siostry. Możesz wprowadzić wszystkie te rzeczy, które uważasz za śmieszne w ludziach, do postaci. Lubię pisać okropne postacie; nie sądzę, żeby moich postaci dało się polubić. Myślę, że są aspekty, które można lubić, ale wiele z nich jest trochę jowialnych, co mi się podoba.

Co nauczyłeś się z Side Eye?

To, czego nauczyłam się z mojego pierwszego programu z postacią, to to, że dobrze jest trochę popchnąć granice. Były żarty, które chciałam umieścić w Side Eye, ale w pewnym momencie zostałam przekonana, by ich nie dawać, ponieważ osoba, z którą pracowałam, nie zrozumiała tych żartów. Czego się nauczyłam, to bardziej ufać sobie, bo zostawiłam te żarty, które teraz są w tym nowym programie, a dwie osoby podeszły do mnie później i powiedziały „uwielbiam ten fragment”. W stand-upie zawsze ufam sobie. Postać to trochę inna bajka, a w moim pierwszym pokazie nie byłam tak pewna siebie. Ale jeśli uważasz, że coś jest zabawne, po prostu musisz wyjść i to spróbować.

A co z rekwizytami?

Nie znoszę rekwizytów. Ludzie mają dziś tak krótkie okresy koncentracji i oglądają rzeczy na Instagramie przez szybkie 30 sekund. Nie pracuję w ten sposób, obawiam się. Chcę, aby ludzie słuchali i odkrywali powiązania między rzeczami. Myślę, że rekwizyty mogą to osłabić. W moim pierwszym programie każda postać miała gumkę do włosów lub coś w tym stylu, więc w tym programie każda postać będzie miała jedną rzecz: fryzjer będzie miał nożyczki, a elegancka postać będzie miała okulary przeciwsłoneczne. Była w moim ostatnim programie, więc będzie miała te same okulary. Męska postać zapewne ma torbę męską. Nic nie przeraża mnie tak, jak myśl, że „mam do noszenia pięć peruk”. Myślę, że oglądanie czegoś takiego sprawia, że publiczność wpada w panikę, jeśli nie jest to płynne. Myślę, że powinno być prosto. Im lżej mogę podróżować, tym lepiej. Myślę, że powinieneś być w stanie dotrzeć do esencji postaci bez rekwizytu.

Wielu ludzi mówi o tym, jak trudny jest Fringe, ale jako ktoś, kto miał „normalne” prace i pracował 40 godzin w tygodniu, jak to się ma w porównaniu?

Uważam, że to bardzo stresujące. Dla mnie przygotowania są bardzo stresujące, ale kiedy już tam jesteś i miną kilka dni, a wszystko się uspokoi, robisz tylko godzinę dziennie. W innych pracach, które miałam, gdzie to było nieustanne harowanie lub czasami stawanie za biurkiem recepcyjnym przez godziny, myśląc „marnuję tutaj czas”. W pracy, której nienawidziłam, siedziałam za biurkiem recepcyjnym i ludzie po prostu byli najgorsi wobec mnie przez cały dzień. Więc kiedy jestem w Edynburgu, tak bardzo jak to jest stresujące, w momencie, gdy myślę „och, Boże…”, myślę, że mogłabyś być znowu tam, za tym biurkiem, z ludźmi domagającymi się kluczy i proszącymi o karty dostępowe. Doceniam, że tam jestem, ale też nie powiem, że to sprawia mi przyjemność.

Czy lubisz być w jednym miejscu przez miesiąc?

TAK.

Na etapie przygotowań do Edynburga nadal musisz skupić się na swoim programie i robić występy, podróżując wszędzie. Coś się pojawi, jak „czy możesz być w tym miejscu o tej porze”, a wokół jest wiele rozpraszaczy. Będą chwile, kiedy wyjeżdżam na trzy dni, a potem wracam na kilka dni, a potem znowu wyjeżdżam na tydzień. Więc dziwnie, będąc poza domem przez trzy tygodnie w tym samym mieszkaniu, jest to trochę luksus. Czuje się to jak dom z dala od domu na miesiąc.

Co robisz w wolnym czasie w Edynburgu?

Chciałabym powiedzieć, że idę oglądać wiele pokazów i zanurzam się w festiwalu, ale nie mogę oglądać nic przed moim programem - który jest o 13:35, więc to w porządku. Ale przez pierwsze kilka tygodni nie mogę oglądać nic, boję się, że pomyślę „och Boże, to jest o wiele lepsze niż ja” lub „dlaczego nie pomyślałam o tym”. Więc przez pierwsze kilka tygodni chodzę na siłownię i wracam do mojego mieszkania, ale co roku zawsze idę do Stockbridge i oglądam sklepy z rzeczami używanymi lub spaceruję po cmentarzu. Pod koniec festiwalu będą imprezy, będą puby i będą pokazy innych ludzi.

Jedyną rzeczą, którą mogę zrobić w tych pierwszych tygodniach, jest wracanie do mojego mieszkania i udawanie, że Fringe nie trwa. I czytać na moim kindle!

Jaki wpływ miało udostępnianie klipów na Instagramie?

Ogromny. Byłam bardzo oporna przez długi czas, ponieważ nienawidzę być filmowana, a później nienawidzę słuchać siebie. Ktoś powiedział mi, że robię zły zawód, a ja myślę „och nie, nie, ten zawód zmienił się wokół mnie”. Przez lata występowałam tylko na żywo, a program istniał w danym momencie i to wszystko. Teraz filmujesz specjalny występ i umieszczasz klipy, a ja byłam tak oporna, ale to zdecydowanie przyniosło mi nową publiczność. Ludzie widzą klipy i kupują bilety. Szczerze mówiąc, niechętnie to mówię, ale to robi ogromną różnicę.

Jedyną rzeczą jest to, że to mogłoby zrobić jeszcze większą różnicę, ale wszystko, co robię, jest tak ściśle kontrolowane, abyś nie dostawał negatywnych komentarzy. Jeśli chcesz mnie obrazić, musisz naprawdę tego chcieć. Musisz mnie śledzić, a potem starać się znaleźć sposób. Ale w ogóle to była dość pozytywna doświadczenie. Podzieliłam się jednym klipem i dzieliłam się nim wcześniej, ale stał się wiralowy i ma teraz około dwóch milionów wyświetleń i wciąż rośnie. Ludzie rozpoznają mnie na ulicy dzięki temu i to mnie szokuje. Nienawidzę tego, ale to również bardzo dobre.

Co lubisz w trasach?

Są pewne miejsca, do których lubię wracać. Na przykład, kiedy zaczynałam w stand-upie, Glasgow's Stand czy Manchester's Frog and Bucket, miejsca, do których chodziłeś jako naprawdę nowy komik i potem wracasz, robiąc własny program - to miły moment. Miło wracać do miejsc, które naprawdę lubisz. Jeśli jestem gdzieś wcześnie, lubię trochę pospacerować po mieście. Lubię robić program. Ale nie lubię podróży. Łatwiej jest powiedzieć, czego nie lubię niż co lubię. To nie są długie podróże, chodzi o to, że nie można polegać na pociągach. Myślę, że tym razem idę do miejsc, w których naprawdę chcę być. Są takie miejsca, gdzie niekoniecznie sprzedam wiele biletów, ale po prostu lubię to miejsce, na przykład Lyme Regis czy Kornwalia, ponieważ lubię tam jeździć.

Kiedy napisałabyś sztukę? Czuję, że to się zbliża.

Ten program jest dość teatralny. Absolutnie chciałabym napisać sztukę. Chciałabym pisać rzeczy, a inni ludzie je grali. Ludzie muszą myśleć, że w tym programie „och, robisz wszystko sama, musisz myśleć, że jesteś fantastyczna”, niekoniecznie, chciałabym móc zapłacić komuś innemu, by w tym wystąpił. Ale pieniądze, które musiałabyś wyłożyć. I nigdy nie chciałabym wykorzystywać nikogo, jestem pewna, że ktoś chętnie by to zrobił, ale nie możesz mieć ludzi pracujących za darmo. W dłuższej perspektywie chciałabym móc wystawić coś, w czym będą inni ludzie. Co jest sztuką! Bardzo bym chciała, żeby to było na kartach.

Czy jest coś jeszcze, co chciałbyś promować?

Mam podcast z opowiadaniami o nazwie Harpurvale. Mamy nadchodzące na żywo shows All Killa, w tym jedno na Fringe w Edynburgu. Vexy Beasts jest na Fringe przez cały miesiąc, a ja jestem w trasie od października.

Bilety na trasę Rachel są dostępne na jej stronie internetowej.

Zdjęcie: Drew Forsyth