Recensie: DE ZOMERVOORSTELLING VAN DE ROYAL BALLET SCHOOL, Royal Ballet en Opera

De jaarlijkse middagvoorstelling van de Royal Ballet School in het Royal Opera House is een belangrijke gebeurtenis, maar misschien dit jaar wel meer dan ooit. 2026 markeert het honderdjarig bestaan van de school, en als je hier bij het kijken aan denkt, versterkt dat de impact van wat we op het podium zien nog meer dan gewoonlijk.

Iain Mackay, die zijn tweede jaar als artistiek directeur afrondt, heeft een programma samengesteld dat het verleden erkent en tegelijkertijd met dezelfde zorg en eerbied vooruitkijkt. Als ouder is een theatervoorstelling van drie uur natuurlijk geen probleem – zelfs aan de korte kant! Persoonlijk vond ik het wel een beetje aan de lange kant.

De oprichtster van de school, Ninette de Valois, leverde volgens mij het beste choreografiewerk. De suite Checkmate was precies wat je wenst als het gaat om gestileerde bewegingen. Haar eigenzinnige taal, verbonden met stijl, eindeloos chic en vooral en face, omvat ook een duistere wereld die nooit openlijk wordt getoond maar altijd aanwezig is. Ik had graag het volledige werk gezien.

De voorstelling werd geopend met het derde bedrijf van Peter Wrights Swan Lake. Visueel is het overwegend donker en het openingsgedeelte kent meerdere valse aanzetten/intros. Ik ken deze versie niet goed, maar ik was helemaal weg van de choreografie voor de drie prinsessen. Geniaal en nog steeds even fris. Verder waren de zaken voorspelbaar en van hoog niveau. De hoofdrollen van Odile en Prins Siegfried vragen om rijpheid qua karakterisering, en toch leverden de vier afgestudeerde studenten die deze rollen deelden voortreffelijk werk. Technisch waren ze zeer begaafd.

Mackay had vier nieuwe werken laten maken voor deze uitvoering, en ze hadden allemaal hun waarde. Proceedings van Kristen McNally was een uitstekend voorbeeld van mensenmanagement en de combinatie van overenthousiaste insecten en hanteerbare rituelen past goed bij de drie jongste leerjaren in White Lodge.

Beauchamp's Garden van David Bintley, met muziek van Francis Poulenc, is een rijk werk dat opnieuw bekeken zou moeten worden. Misschien ook in het repertoire van gezelschappen. Bintley gaf aan dat hij de muziek en de Franse ballettraditie wilde bestuderen, en dat heeft hij grondig gedaan. Ik hou van zijn gebruik van lijnvoering en de rijkdom die hij oproept in het adagiospel. Er is zo veel in dit werk dat vraagt om verdere blik en analyse. Het is in ieder geval overvloedig.

A Line in Reflection van Cathy Marston is een intelligent werk dat zich bovenal richt op de filosofische aard van dans. De reis; met de kunstvorm, met het zelf en de steeds aanwezige, drukkende factor tijd. Elke reden om Deborah Bull weer op het grote podium te zien is de moeite waard, en voor wie ooit danser is geweest, is de emotionele ondertoon van dit werk krachtig en rauw.

Of Strength & Grace van Andrew McNicol laat de indrukwekkende rijpheid zien van de twee oudste leerjaren van de Lower School. Met een karamelpalet, subtiel tule en dramatische frasering was ik zowel geboeid als verrast. Dit stuk heeft een stille kracht en bevat veel bewegingen die elders verder ontwikkeld kunnen worden.

Ik was ook onder de indruk van The First Voice van Jessica Lang. Dit was het hedendaagse onderdeel van het programma en de tweedejaars Upper School studenten brachten het uitstekend. Lang balanceert tussen letterlijke bewegingen bij woorden en iets vaagters, maar de dialoog tussen atletisch vermogen en poëtische beweging werkt goed.

Dit was mijn tweede keer dat ik Christopher Wheeldons Christening Suite zag, waar ik hier eerder over schreef, en ik zou zeggen dat het beter wordt in plaats van minder. De voorstelling werd afgesloten met een opzwepende Grand Défilé die zowel spannend als emotioneel overweldigend was, en toen het licht uitging, ging het publiek helemaal uit zijn dak! En terecht.

De school is erg trots op het feit dat 100% van hun afgestudeerden een contract hebben gekregen, en dat is ook terecht. Toch verbaast het me dat, naar mijn mening, de meest interessante danseres; Nanoha Shigeoka, Londen verlaat voor het Hongaarse Nationale Ballet. Dit is natuurlijk een hele goede baan, maar Shigeoka lijkt het toonbeeld van een toekomstige ster van het Royal Ballet. Snel, sprekend, soubrette-achtig, ze zou waarschijnlijk gisteren al Lise in La Fille mal gardée kunnen dansen... maar ze vertrekt! Wie weet – misschien doet ze wel een Alina Cojocaru en is ze sneller terug dan we denken. Laten we hopen!

Mackay gaf tijdens de voorstelling een toespraak vanaf het toneelgordijn en zijn passie en authenticiteit vulden het auditorium. Wie hem kent weet dat hij de juiste man op de juiste plek is... maar het blijft vreemd om te bedenken dat hij die kleine Iain was die ik kende toen hij zelf nog student was op de Upper School. Maar zijn verhaal is de kern van de school in een notendop. Een gewone jongen met talent en verlangen vond een plek waar hij zijn dromen kon volgen, en nu doet hij datzelfde voor alle huidige studenten. Bravo de Valois – want het is allemaal te danken aan u, mevrouw.

De Zomervoorstelling van de Royal Ballet School vond plaats bij Royal Ballet and Opera op 18 juli

Hoofd Foto Credits: Grand Défilé © The Royal Ballet School. Fotograaf: ASH