Recenzja: TARTUFFE (REMIXED), w reżyserii Marka Rylance'a

Adaptacja klasycznego teatru dla nowej publiczności to ekscytujące zadanie, a Darren Raymond przeniósł farsę Molière’a do nigeryjsko-jamajskiej rodziny mieszkającej w Anglii. Wszyscy przygotowują się na nadchodzący ślub Adanny i Sinclaira, gdy krewni z obu stron gromadzą się w jej rodzinnym domu. Kiedy Oga, ojciec Adanny, zaprasza Pastora Blake'a do zamieszkania, młodsze pokolenie zaczyna się niepokoić. Gładki, podstępny i nieuczciwy staruszek wkrada się do domu, udając pobożność. Sedno dzieła Molière’a stanowi podstawę żywej produkcji, przesiąkniętej kolorem i muzyką. Ta wersja Tartuffe, napisana w rymowanym wierszu, jest naprawdę urocza, choć trwa zbyt długo, a humor często bywa przesadzony. Mark Rylance wciela się w śliski duchowny. Duże sztuczne zęby rozciągają się w niepokojący grymas, gdy zwraca się do widowni, a jego postura i zachowanie są przez cały czas niepokojące. Wykorzystuje wiarę gospodarzy dla własnych korzyści i nieustannie miesza w relacjach, aż zaczynamy się zastanawiać, czy to jakaś forma religijnej psychozy. Rylance, jak zwykle, pokazuje naturalny spokój. Często jest wyjątkowo odrażający, zwłaszcza w relacjach z kobietami. Mark Rylance, Suzette Llewellyn i Morenike Onajobi w Tartuffe (Remixed) Rylance może być aktorem o największym nazwisku, ale Morenike Onajobi kradnie całe show. Świetnie kreuje Kemi, pełną życia i niesamowicie bystrą najlepszą przyjaciółkę Adanny, która natychmiast dostrzega oszustwo. Kemi nie boi się sprzeciwić starszym trzymającym się Biblii, co od razu zdobywa naszą sympatię. Jej pełna napięcia i czułości relacja z Christopherem Mbaki (D-Miz, brat Adanny) jest po prostu znakomita. Usifu Jalloh i Craig Blake również są ujmujący jako ojcowie panny młodej i pana młodego, którzy otwarcie kłócą się i oceniają nawzajem. Babcie wnoszą do spektaklu zabawną szczerość: Blanche Williams i Suzette Llewellyn trzymają się z dala od siebie, ale łączy je ta sama opiniotwórcza postawa. Są naprawdę urocze w swoim ciętym zachowaniu. Niestety główna para zdaje się być prawie pominięta. Sara Mokonen i Ivandro Da Cruz Leite są sympatyczni, ale na scenie dominują silniejsze osobowości, więc schodzą na dalszy plan. W przeciwieństwie do nich, na zakończenie Nakeba Buchanan staje się prawdziwą gwiazdą. Craig Blake, Ivandro Da Cruz Leite, Christopher Mbaki, Sara Mokonen, Usifu Jalloh, Nakeba Buchanan w Tartuffe (Remixed) Buchanan daje poruszający występ jako Elmire, druga żona Oga, która skutecznie ukrywa presję bycia następczynią poprzedniej matriarchy, lecz jej ciężar ukazuje się w drobnych uwagach. Elmire jest ofiarą obwinianą i gaslightowaną przez całą rodzinę. Buchanan radzi sobie z tym z delikatną taktownością, a jej kreacja jest godna podziwu, bo zachowuje godność mimo poniżenia i drwin. Mimo pewnych niedociągnięć projektu, ona i Rylance stanowią powód, dla którego warto zobaczyć ten spektakl. Adaptacja Raymonda ma wiele świetnych elementów, ale również pewne słabości. Scenografia ULTZ jest perfekcyjna w swoim symbolizmie, a Duramaney Kamara tworzy porywającą oprawę dźwiękową. Jednak Raymond próbuje zrobić zbyt wiele na raz, starając się mocno trzymać gatunek. Wiele żartów nie jest naprawdę zabawnych i często ociera się o mizoginię. Gagi pojawiają się gęsto i szybko, przeciągając się zamiast trafić i odejść. Usifu Jalloh i Mark Rylance w Tartuffe (Remixed) Pod koniec wszystko jest trochę przesadzone, także kwestia duchowości. Tartuffe (Remixed) stara się być farsą, nie do końca jednak wierząc w jej siłę. Prawie ostatnia scena niespodziewanie przewraca wszystko do góry nogami i zmienia ton, co byłoby świetnym zabiegiem, gdyby reszta spektaklu miała podobny klimat. To pozytywne zaskoczenie, ale zaraz potem akcja wraca do wcześniejszej formy. Większa spójność i silniejsza kontrola nad ostatecznym celem przedstawienia pomogłyby w osiągnięciu sukcesu. Tartuffe (Remixed) wystawiany jest w Marylebone Theatre do 24 października. Fot. Mark Senior

Recenzja: TARTUFFE (REMIXED), w reżyserii Marka Rylance'a

Dostępne języki

Najnowsze artykuły