Beschikbare Talen
Met slechts een klein inzicht in wat regisseur Christopher Nolan bedoelde, begon Hans Zimmer aan het creëren van een score voor
Terugkerend naar de Royal Albert Hall, bood Interstellar Live een monumentale filmische ervaring, met het Royal Philharmonic Concert Orchestra en het donderende 9,999-pijpen Henry Willis Orgel van de locatie. Als onderdeel van de gevierde "Films in Concert"-serie van de Hall, tilt deze productie - geproduceerd door Tommy Pearson en Pirmin Zängle voor Cutting Edge Music Services - Nolan's sci-fi epos naar een tastbare, live symfonische gebeurtenis.
Uitgebracht in 2014, is Interstellar een diepgaande vijf-dimensionale meditatie over tijd, liefde, en menselijk overleven verpakt in een spookverhaal. Het speelt zich af in een dystopische nabije toekomst waarin een wereldwijde oogstziekte en enorme stofstormen de aarde langzaam verstikken. Het verhaal volgt Joseph Cooper (Matthew McConaughey), een voormalige NASA-piloot die boer is geworden. Cooper wordt gerekruteerd door Professor Brand (Michael Caine) voor een wanhopige missie: het leiden van een bemanning door een onlangs ontdekte wormgat bij Saturnus op zoek naar een bewoonbare thuis voor de mensheid.
De bemanning, inclusief Dr Amelia Brand (Anne Hathaway), Romilly (David Gyasi), en Doyle (Wes Bentley), samen met de gevatte tactische robots TARS en CASE (ingesproken door Bill Irwin en Josh Stewart), moeten navigeren door de verpletterende fysieke en emotionele lasten van relativiteit. Terug op aarde groeien Coopers jonge dochter Murph (op verschillende leeftijden gespeeld door Mackenzie Foy en Jessica Chastain) en zoon (Timothee Chalamet in zijn laatste sci-fi rol voordat hij Dune op zich nam en Casey Affleck) respectievelijk uit tot een briljante wetenschapper die worstelt om de zwaartekracht vergelijking op te lossen, die de rest van de mensheid in staat zou stellen om de stervende planeet te evacueren, en een verbitterde boer die weigert het lot van de aarde te accepteren.
Geregisseerd door Nolan en mede geschreven met zijn broer Jonathan, is de film een meesterwerk in "harde" sciencefiction, gegrond door de deskundige advisering van Nobelprijswinnende natuurkundige Kip Thorne. Het blijft een van de meest visueel en filosofisch ambitieuze films van de 21e eeuw.
Hoewel Interstellar een spektakel voor het oog is, levert de score de slagaders van de film. In de Royal Albert Hall transformeert de aanwezigheid van een live orkest de film van een passieve kijkervaring naar een meeslepende sonische aanval. De score van Hans Zimmer brak beroemd zijn eigen "wall of sound" tradities, en koos in plaats daarvan voor een palet dat wordt gedomineerd door houtblazers, snaren, en vooral het orgel. En hier is waar het internationaal gerenommeerde instrument van deze locatie de film naar duizelingwekkende hoogten tilt.
Het hebben van een live orkest in de zaal voegt een laag "menselijke adem" toe aan het vacuüm van de ruimte. De houtblazers vertegenwoordigen de kwetsbaarheid van de menselijke bemanning, terwijl de snaren de stijgende hoop van de missie bieden. Het belangrijkst is het gebruik van het Grote Orgel van de Royal Albert Hall. Het instrument werd persoonlijk geselecteerd door Zimmer voor de originele soundtrack, oorspronkelijk opgenomen door Roger Sayer. In een live setting schudden de lage frequentie trillingen van de orgelpijpen letterlijk de vloerplanken en de kisten van het publiek, waarbij ze de fysieke druk van een raketlancering of de zwaartekracht van een zwart gat nabootsen op een manier die geen thuisbioscoopsysteem ooit zou kunnen evenaren.
Vroeg in de film rijdt Cooper met zijn kinderen door een maïsveld om een verloren Indiase bewakingsdrone te onderscheppen. Het nummer "Cornfield Chase" begint met een lichte, ritmische tikking en een herhalend pianomotief. In de Hall, terwijl het orkest zich opbouwt, reflecteert de muziek de opwinding van de achtervolging, maar ook de onderliggende tragedie—dat deze overblijfselen van een hoogtechnologische verleden worden gejaagd in een wereld die de wetenschap heeft opgegeven.
Wanneer het team naar de eerste planeet gaat, waar een uur gelijk staat aan zeven jaar op aarde, bevat de muziek een opvallende, aanhoudende "tik" elke 1,25 seconden. Elke tik vertegenwoordigt een volle dag die voor Murph thuis voorbijgaat. Wanneer de "bergen" aan de horizon enorme vloedgolven blijken te zijn, zwelt de muziek aan tot een hectisch, percussief geraas. De live kopersectie en het toenemende volume van het orgel verhogen de inzet van leven en dood, waardoor het publiek het angstaanjagende gewicht van elke verloren seconde voelt.
Het meest epische huwelijk van geluid en beeld in de moderne cinema vindt plaats wanneer Cooper de Endurance moet aanleggen aan een draaiend, beschadigd station. Terwijl het station met duizelingwekkende snelheid draait, barst het nummer "Coward" los. Het orgel wordt een karakter op zich, schreeuwend met een religieuze, kathedraalachtige intensiteit die de scène inkadert als een moment van goddelijke wilskracht. Het pure volume van de live uitvoering gedurende deze scène is legendarisch, perfect de wanhopige, hoge snelheid gok van de personages vangend.
Interstellar Live in de Royal Albert Hall is meer dan een filmvertoning; het is een viering van het "hart van het verhaal" dat Zimmer eerst ontdekte in een klein pianostuk over een vader en zijn kind. In deze iconische locatie bereikt de muziek zijn laatste grens.
.jpg?format=auto&width=365)
