Dostępne języki
Nowa sztuka Lincoln Center Theater, Kobiata wśród Kobiet, oficjalnie otworzyła się w Claire Tow Theater LCT. Kobiata wśród Kobiet została napisana przez autorkę bestsellerów New York Timesa, Julię May Jonas, co oznacza jej powrót do LCT3, a reżyserią zajęła się Sarah Cameron Hughes.
Kobiata wśród Kobiet występuje w obsadzie: Brittany K. Allen jako 'Christine', Gabriel Brown jako 'Roy', Tina Chilip jako 'Tina', Zoë Geltman jako 'Grace', Morgan Siobhan Green jako 'Rida/Trisha', Hannah Heller jako 'Sarah', LUCY KAMINSKY jako 'Tammy', Drew Lewis jako 'Lane' i Dee Pelletier jako 'Cleo'.
Jest letni dzień w Northampton, Massachusetts, a Cleo, założycielka lokalnego ośrodka zdrowia dla kobiet, prowadzi rozmowy w swoim ogrodzie. Gdy przechodzą przyjaciele, rodzina i sąsiedzi, powietrze wibruje od napięcia, które może zniszczyć społeczność, nad którą tak ciężko pracowała. Zobacz, co mówią krytycy...
Thom Geier, Culture Sauce: Choć żałuję, że Kobiata wśród Kobiet nie przyjęła jednego estetycznego podejścia i nie luźniej nosi swojej inspiracji, podziwiam to, jak Jonas zaprasza nas do rozważenia znanych konfliktów w nowych sposób. Jakie są wyzwania, zarówno w naszych społecznościach, jak i naszych osobistych sumieniach, które mogłyby rezonować z postaciami połowy XX wieku z czasów Millera? A czy żeńskie protagonistki zareagowałyby inaczej, z większą nuansą lub mniejszym dogmatyzmem? To fascynujące, a nawet ważne pytania — i Jonas stawia je z znaczną umiejętnością.
Deb Miller, DC Theater Arts: Kobiata wśród Kobiet jest mieszanką, z zjadliwym humorem, niepokojącymi sytuacjami i ostatecznym rozrachunkiem, który wstrząsa społecznością do jej podstaw, nasyconym muzycznymi numerami, które wydłużają przedstawienie i łamią nastrój oraz narracyjną płynność bez większego powodu. Ale głównym problemem będzie to, co zostawi cię w niepewności, po której stronie byś stanął w tej żeńskiej reinterpretacji tradycyjnych męskich ról (pomimo żeńskiej nagości, która nadal pozostaje powszechna w rozrywce), które dominowały w klasycznej amerykańskiej dramie.
Jonathan Mandell, New York Theater: "Kobiata wśród Kobiet" nie jest tylko ćwiczeniem w transpozycji; ma swoje własne życie. Gdy zobaczyłem tę produkcję w Brooklynie w 2024 roku, zastanawiałem się, czy bardziej mi się podobała, ponieważ była to pierwsza sztuka w nowym stałym miejscu Bushwick Starr – czystym, otwartym, dobrze oświetlonym, gościnnym, ale przygodą (przynajmniej dla mnie) dotrzeć na ciemny i groźnie wyglądający blok. Przyznaję, że dojeżdżanie na przedstawienie w Lincoln Center to mniej przygód. Ale jak w Bushwick, pod kierownictwem Sarah Hughes, zespół wydaje się po prostu spędzać czas w ogrodzie, siedząc tuż obok publiczności; wydają się swobodni na większości scen i radośni podczas nagłych, radosnych muzycznych interludiów, jakby po prostu żyli swoim życiem. Ale jednocześnie wiarygodnie wcielają się w swoje postacie. To robi różnicę, gdy zestaw nagle zamienia się w coś bardziej formalnego, a postacie konfrontują się, ujawniając rodzaj nierozwiązywalnego dylematu moralnego, którym Jonas najbardziej się interesuje – którym, jak mówi w swoim notatce, ona i Miller "najbardziej współczują jako artyści".
Caroline Cao, New York Theatre Guide: Choć wymaga to niezgrabnych fragmentów ekspozycji, sąsiedzki ekosystem spoczywa na mocnych występach zespołowych, przy czym projektantka kostiumów Wendy Yang podkreśla ich osobowości wyjątkowymi, artystycznymi wyborami. Społeczność Cleo w ogrodzie składa się z jej platonicznego partnera życiowego i współrodzica, Tiny (Tina Chilip, uchwycająca duszę wolnego ducha); prawniczki Christine (Brittany K. Allen) i jej żony, Tammy (Lucy Kaminsky); pracownicy Centrum Sarah (Hannah Heller) i jej muzycznego męża Lane'a (Drew Lewis); oraz 8-letniego urwis Ridy (Morgan Siobhan Green, która płynnie podwaja rolę matki Roya, Trishy).
Michael Sommers, New York Stage Review: To jednak przy moim staroświeckim guście, ambitna Kobiata wśród Kobiet odbierana jest głównie jako strasznie gadatliwe, czasami nawet nużące ćwiczenie teatralne, które nie angażuje współczucia ani żadnej emocji poza okazjonalnym zamieszaniem, kim mogą być niektórzy z tych ludzi i jaka jest ich relacja z bohaterką, i dlaczego powinienem się tym przejmować?
Roma Torre, New York Stage Review: Notka w programie mówi, że sztuka pyta, co to znaczy zamieszkiwać rolę w społeczności i definiować siebie w odniesieniu do oczekiwań innych. To niejasna koncepcja, a inscenizacja reżyser Sarah Cameron Hughes nie pomaga wyjaśnić sensu poświęcania tak dużo czasu na niezwiązane działania. Przestrzeń do gry – w okręgu z widzami siedzącymi wzdłuż peryferii – nie daje poczucia czasu ani miejsca. Sztuka zaczyna się, gdy aktorzy wchodzą ze wszystkich stron, ustawiając krzesła ogrodowe obok siedzącej publiczności. Jeśli miało to na celu stworzenie efektu wspólnego z publicznością, to głównie powoduje zamieszanie. A w przeciwieństwie do Wszystkich Moich Synów, większość postaci Jonas jest peryferyjna w tej historii.
Średnia ocena: 55.0%
