Recensie Overzicht: Een Vrouw Tussen Vrouwen in Lincoln Center Theater

Het nieuwe stuk van Lincoln Center Theater, Een Vrouw Tussen Vrouwen, is officieel geopend in LCT’s Claire Tow Theater. Een Vrouw Tussen Vrouwen is geschreven door de bestsellerauteur van de New York Times, Julia May Jonas, die haar terugkeer naar LCT3 markeert, en is geregisseerd door Sarah Cameron Hughes.

Een Vrouw Tussen Vrouwen heeft Brittany K. Allen in de rol van ‘Christine,’ Gabriel Brown als ‘Roy,’ Tina Chilip als ‘Tina,’ Zoë Geltman als ‘Grace,’ Morgan Siobhan Green als ‘Rida/Trisha,’ Hannah Heller als ‘Sarah,’ LUCY KAMINSKY als ‘Tammy,’ Drew Lewis als ‘Lane,’ en Dee Pelletier als ‘Cleo.’

Het is een zomerse dag in Northampton, Massachusetts, en Cleo, de oprichter van het lokale wellnesscentrum voor vrouwen, houdt court in haar achtertuin. Terwijl vrienden, familie en buren langskomen, hangt er een spanning in de lucht die de gemeenschap die ze zo hard heeft opgebouwd, kan vernietigen. Kijk wat de critici ervan zeggen...

Thom Geier, Culture Sauce: Terwijl ik zou willen dat Een Vrouw Tussen Vrouwen een enkele esthetische benadering had omarmd en zijn inspiratie losser had gedragen, bewonder ik hoe Jonas ons uitnodigt om vertrouwde conflicten op nieuwe manieren te overwegen. Wat zijn de uitdagingen, zowel binnen onze gemeenschappen als in ons persoonlijke geweten, die zouden resoneren met de figuren uit het midden van de 20e eeuw tijdens Millers leven? En zouden vrouwelijke protagonisten anders reageren, met meer nuance of minder dogmatisme? Dit zijn fascinerende, zelfs belangrijke vragen — en Jonas stelt ze met aanzienlijke vaardigheid.

Deb Miller, DC Theater Arts: Een Vrouw Tussen Vrouwen is een gemengde zak, met scherpe humor, verontrustende situaties, en een laatste afrekening die de gemeenschap tot haar kern schudt, doordrenkt met muzikale nummers die de show verlengen en de sfeer en narrative flow zonder goede reden onderbreken. Maar het belangrijkste probleem is er een dat je doet beslissen aan wiens kant je zou staan in deze vrouwelijke herinterpretatie van traditionele mannelijke rollen (ondanks de vrouwelijke naaktheid die nog steeds een alledaags verschijnsel in het entertainment is), die de klassieke Amerikaanse drama's hebben gedomineerd.

Jonathan Mandell, New York Theater: “Een Vrouw Tussen Vrouwen” is niet alleen een oefening in transpositie; het krijgt een leven op zich. Toen ik deze productie in Brooklyn zag in 2024, vroeg ik me af of ik het meer waardeerde omdat het de eerste show was in de nieuwe permanente locatie van de Bushwick Starr — schoon, open, goed verlicht, gastvrij, maar een avontuur (in ieder geval voor mij) om te bereiken, op een donkere en bedreigende straat. Ik geef toe dat er minder avontuur is om een show in Lincoln Center bij te wonen. Maar zoals in Bushwick, onder leiding van Sarah Hughes, lijkt de cast gewoon in een achtertuin te hangen, dicht naast de leden van het publiek; ze kunnen gedurende het grootste deel van hun tijd op het podium casual lijken en speels tijdens plotselinge, vreugdevolle muzikale intermezzo's, alsof ze gewoon hun leven aan het leven zijn. Maar tegelijkertijd nemen ze hun personages overtuigend in. Dit maakt een verschil wanneer het decor plotseling verandert in iets formeler, en de personages elkaar confronteren, waardoor het soort onoplosbare morele dilemma's wordt onthuld waar Jonas het meest door wordt aangetrokken — dat is hoe (zoals ze ons in haar aantekening vertelt) zij en Miller “het meest als kunstenaars alineeren.”

Caroline Cao, New York Theatre Guide: Hoewel het ongemakkelijke klompen van expositie vereist om het uit te leggen, berust het buurtenecosysteem op sterke ensemble-voorstellingen, waarbij kostuumontwerper Wendy Yang hun persoonlijkheden accentueert met onderscheidende, artistieke keuzes. Cleo’s achtertuin gemeenschap bestaat uit haar platonische levenspartner en co-ouder, Tina (Tina Chilip, die een vrije geest leraren vastlegt); de advocate Christine (Brittany K. Allen) en haar vrouw, Tammy (Lucy Kaminsky); Center medewerker Sarah (Hannah Heller) en haar muzikant-huisgenoot Lane (Drew Lewis); en de 8-jarige deugniet Rida (Morgan Siobhan Green, die naadloos verdubbelt als Roy’s moeder, Trisha).

Michael Sommers, New York Stage Review: Dat gezegd hebbende, sluit de ambitieuze Een Vrouw Tussen Vrouwen volgens mijn ouderwetse smaak vooral aan bij een vreselijk praatzieke, soms zelfs vermoeiende theateroefening die er niet in slaagt medelijden of enige emotie behalve af en toe verwarring over wie sommige van deze mensen kunnen zijn en wat hun relatie tot de heldin is, en waarom zou het mij iets kunnen schelen?

Roma Torre, New York Stage Review: Een programmantekening zegt dat het stuk vraagt wat het betekent om een rol binnen een gemeenschap te bewonen en om zichzelf te definiëren tegen of binnen de verwachtingen van anderen. Het is een vage gedachte en de staging van regisseur Sarah Cameron Hughes helpt niet om het punt te verduidelijken van zoveel tijd doorbrengen met niet-gerelateerde activiteiten. De speelruimte – in het rond met het publiek dat langs de rand zit – biedt geen gevoel van tijd of plaats. Het stuk begint terwijl de acteurs van alle kanten binnenkomen en ligstoelen opstellen naast de zittende publiekleden. Als het bedoeld is om een gemeenschappelijk effect met het publiek te creëren, veroorzaakt het vooral verwarring. En in tegenstelling tot in All My Sons, zijn de meeste personages van Jonas periferaal aan het verhaal.

Tickets Kopen voor A Woman Among Women