Review: DE IN DE RING TRILOGIE, Royal Albert Hall

Het kost net iets minder dan tien uur om J.R.R. Tolkien's meesterwerk te waarderen als je Peter Jacksons epische trilogie achter elkaar kijkt. Voor veel fans is het een jaarlijkse gebeurtenis om met vrienden samen te komen en Frodo en zijn vrienden te zien vechten tegen het kwaad om de Shire te redden. Dit jaar kun je het anders aanpakken. De Royal Albert Hall viert de 25ste verjaardag van The Fellowship of the Ring met een eigen viering, waarbij Jacksons magna opera in zijn geheel wordt vertoond, vergezeld door het London Philharmonic Orchestra, het London Philharmonic Choir en het Trinity Boys Choir. Wat betreft filmmarathons, kun je de glamour van het bijwonen van een van de meest iconische franchises met een live orkest in een prachtig decor zoals de Hall niet overtreffen. 

Ludwig Wicki dirigeert een groots wonder, en creëert magie onder de dreigende blik van Sauron. Licht verlicht onder het enorme zilveren scherm, brengt zijn ensemble een vluchtige kwaliteit in een anders gecorrigeerd medium. Behalve het feit dat het orkest op zich al een waar spektakel is, is er iets bijzonders aan die constante herinnering dat er live kunst wordt toegevoegd aan een 25 jaar oude film. Het zien van alle drie achter elkaar in zo'n geconcentreerde omgeving legt een verscheidenheid aan reflecties over Howard Shore's kolossale score bloot.

De gevierde leidmotieven hebben kans om op te vallen tijdens de kijkervaring, en de eigenaardigheden van de muzikale elementen die tot de individuele werken behoren worden grondig benadrukt. We erkennen de terugkerende thema's als ze door Midden-Aarde reizen, die melodieuzer of stridender worden afhankelijk van waar onze helden zich bevinden in de tijdlijn van de gebeurtenissen. De koorkeuzes volgen hetzelfde patroon. Van de lichte harmonieën vergezeld door speelse violen van de Shire tot de weerklinkende mannenstemmen en donderslag van de percussie in de Mijn van Moria, het is een opwindende, kippenvelopwekkende herbekijking. Het is opvallend om ook te merken hoe veel meer de soundtrack verweven is in de voortgang van de trilogie.

Vergeleken met de score, die The Fellowship of the Ring voornamelijk onderbrekingen presenteert die spanning of betekenis toevoegen, wordt deze duidelijker vanaf The Two Towers, eindigend met een bijna constante aanwezigheid in The Return of the King. De aard van Shores composities wordt verder benadrukt door deze volledige onderdompeling in het IP. Zoals we kort hebben genoemd, worden de zachte tonen die Frodo en consorten door de heuvels begeleiden snel vervangen door de oorlogstrommels en grote hoorns als ze de Shire verlaten. De immense strijdscènes worden ingeleid door monumentale stijgingen van de strijkers en het ritmisch omlaagkloppen van de pauken, voordat de houtblazers ons terugbrengen naar de veiligheid.

Dit is eventcinema op zijn best. Dit verhaal van onwankelbare vriendschap en loyaliteit in het gezicht van de grootste gevaren krijgt nieuwe waarde, en benadrukt een prestatie die Shore drie Academy Awards, twee Golden Globes, drie Grammys en vele andere prijzen opleverde. Het is een ander bewijs dat de muzikale bijdrage de receptie van een verhaal drastisch transformeert. Door de muzikanten op de voorgrond te plaatsen, benadrukken we hun cruciale rol. Het is ook het begin van een bredere overdenking van de samenwerkende essentie van alle kunst.

Een The Lord of the Rings kijkparty thuis organiseren – ongeacht de grootte van je scherm of de kwaliteit van je geluidsystem – zal nooit meer hetzelfde zijn als het kijken in een zaal vol andere mensen, van wie sommigen actief deelnemen aan de creatie. Een menselijke dimensie toevoegen aan een onveranderlijk opus verandert de chemie ervan. Dit is de zeldzaamste kans om de quintessentiale filmmarathon in stijl te genieten.

Het volgende The Lord of the Rings Weekender begint op 9 mei.