Beschikbare Talen
BWW spreekt met Yoz Mensch over het brengen van My Grandpa Doesn't Follow Me On Instagram naar het Edinburgh Festival Fringe 2026.
Vertel ons iets over My Grandpa Doesn't Follow Me On Instagram
Een closeted trans-vrouw maakt een roadtrip van Cornwall naar de Highlands met haar 80-jarige grootvader op zoek naar Joy*.
*de as van haar overleden grootmoeder. Maar ook queer joy. Het is een motief.
Het is een autobiografische one-woman theaterkomedie die is bestempeld als "tederziel", "aangrijpend" en "hilarisch" - onder andere dingen!
Wat zijn de uitdagingen van het spelen van alle rollen?
De grootste uitdaging is dat er niemand anders is om de schuld te geven als een tekstlijn vergeten wordt dan mijn eigen lieve, onschuldige zelf - dat is erg verwarrend. Een spannende uitdaging is het snelle vuurgevecht tussen drie dynamische karakters, waarbij ik snel wissel tussen accenten, fysieke uitdrukking en karakterintentie; een opwekkende training.
Waarom wilde je dit verhaal vertellen?
Omdat het tijd was en ik de beste persoon was om het te doen, ook al was ik bang aan het begin - zeker daarom. Ik voelde de drang om iets radicaal oprecht te maken, in vergelijking met mijn oeuvre. Ik had een unieke kans om een duet te creëren tussen de vroegere ik, die wist wat voor me lag maar nog onveranderd was, en de huidige ik die veranderd is en verandert.
Het publiek snakt naar therapeutische queer-narratieven. De wereld voelt nu zo hard. Ik vond troost in queer-teksten en ik hoopte dat deze show dat voor iemand anders kon zijn.
Hoe is het tot nu toe ontvangen?
Ik deed een magische wens op Nieuwjaarsdag en het loopt uit. Voor een debuutseizoen was ik verbijsterd over de onmiddellijke reactie en de golf van steun die ik in Adelaide ontving. Mensen omarmden me veel meer dan ik verwachtte - het publiek hield me letterlijk in hun armen en huilde tranen van vreugde terwijl mijn shows uitverkocht raakten!
Een middagvoorstelling werd geboekt door een seniorengroep. Aan het einde, terwijl ze weggingen, omarmden bijna allemaal me met een traan in hun oog en een aardig woord. Gedurende het seizoen deelden talloze lieve mensen hun leven met me na elke voorstelling. Deze show ontwikkelde zich in één nacht van een persoonlijk verhaal naar een community-ervaring - ik voel me echt bevoorrecht.
Wat wil je dat het publiek ervan meeneemt?
Een uitnodiging om momenten van vreugde in hun leven voor zichzelf in te richten, niet om op gram te posten, niet om andere mensen aan te spreken, maar iets dat zij alleen voor zichzelf houden. En een intens verlangen om kleine producties en solo-shows te blijven zien. Misschien wat merchandise.
Foto door Daniel Marks
Gesponsorde inhoud
