Κριτική: THE CHILDREN, με πρωταγωνίστρια τη Meera Syal

Η κλιματική κρίση μας στερεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε αήττητοι, και τελικά μας αναγκάζει να αναλογιστούμε ακριβώς πόσος χρόνος μας απομένει στη Γη. Σε πολύ μικρότερη κλίμακα, το ίδιο ισχύει και για τη διαδικασία της γήρανσης.

Στο The Children, η Lucy Kirkwood παίρνει αυτή την αναλογία και τη διερευνά σε βάθος. Εμπνευσμένο από την πυρηνική έκρηξη στη Φουκουσίμα το 2011, το έργο της του 2016 παρακολουθεί τις Hazel (μια εξαιρετική κωμική ερμηνεία από τη Meera Syal) και Rose (την Αυστραλή ηθοποιό Kerry Fox), δύο πυρηνικούς επιστήμονες και παλιές φίλες στα 60 τους, με μια δόση ανεπίλυτης έντασης ανάμεσά τους. Σε ένα απομονωμένο οικιακό ειδύλλιο με αισθητική ανάμεσα σε μια ξύλινη καλύβα και ένα διαστημόπλοιο (ο σχεδιασμός σκηνικού του Gary McCann αποτελεί μάθημα στο χτίσιμο κόσμου), οι δύο συζητούν τις διαφορές τους εν μέσω μιας πυρηνικής αποκάλυψης που έχει αναγκάσει την κοινότητά τους σε απομόνωση.

Αποκαλύπτεται ότι η Hazel και η Rose έχουν κάποιο βαθμό ευθύνης για την πυρηνική καταστροφή που προκάλεσε αυτήν την κατάσταση. Η προσπάθεια να διορθώσουν το πρόβλημα που προκάλεσαν θα τους οδηγήσει στο θάνατο από δηλητηρίαση ακτινοβολίας, κι έτσι το έργο θέτει το ερώτημα αν η γήρανση φέρνει μεγαλύτερη αίσθηση ευθύνης προς τους άλλους ή απλώς άδεια να βάζεις πρώτα την προσωπική σου ευημερία. Η Hazel και η Rose αντιπροσωπεύουν αντίθετα άκρα αυτού του διλήμματος, και πρόκειται για μια από τις σπάνια δεξιοτεχνικά γραμμένες σκηνικές συγκρούσεις όπου και οι δύο έχουν δίκιο.

Η περιβαλλοντική μεταφορά ίσως είχε απήχηση το 2016, αλλά με τη ραγδαία αύξηση παραστάσεων για την κλιματική κρίση τα τελευταία χρόνια, δεν επαρκεί πλέον απλώς η επισημοποίηση της ευθύνης της γηράσκουσας γενιάς για την κρίση, που έχει επαναληφθεί ουκ ολίγες φορές. Η ιδέα του χρέους των ηλικιωμένων προς τους νέους ακούγεται πλέον παλιακή και υπερβολική, και κάποιες φορές συγκρούεται με τον οικείο και συνομιλητικό χαρακτήρα της παράστασης.

Η παραγωγή αυτή επιλέγει να εστιάσει περισσότερο σε αυτό το οικιακό περιβάλλον, επιμηκύνοντας τις πιο αργές στιγμές του κειμένου, σε συζητήσεις για την πρώιμη γονεϊκότητα και το ξεκίνημα της γιόγκα· μια σημαντική αποκάλυψη σχετικά με τα πυρηνικά απόβλητα, αντιθέτως, παρουσιάζεται με ελάχιστο θόρυβο και αδέξια από τη Rose, μέσα στην αφήγηση. Το στιλ της σκηνοθεσίας της Rachel O’Riordan που θυμίζει «νεροχύτη της κουζίνας», αν και κομψό και ευχάριστο, δεν βοηθά στο να αισθανθεί κανείς την κλιματική αλλαγή σαν επίκαιρο ζήτημα.

Παρόλα αυτά, υπάρχει ακόμα μια πλούσια δόση τραγικοκωμωδίας εδώ, την οποία οι δύο πρωταγωνίστριες αξιοποιούν με επιτυχία: η Syal ως η νευρική γυναίκα, με νεκρή παντελώς έκφραση, που με παθητική επιθετικότητα αναστατώνει τον ηλεκτροπαραγωγό της, η Fox ως η κοινωνικά απομονωμένη που δεν καταλαβαίνει πως τα αστεία της δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους. Ο χαρακτήρας του συζύγου της Hazel, επίσης επιστήμονα και ερωτικά εμπλεκόμενου με τη Rose, έχει λιγότερη πειστικότητα, ωστόσο ο Declan Conlon του δίνει προσωπικές φιλοσοφίες κερδισμένες με δύσκολη προσπάθεια και καταπιεσμένη σεξουαλική ένταση.

The Children είναι ένα δείγμα της ικανότητας της Kirkwood στο να γράφει τόσο παρατηρητική κωμωδία όσο και βαθιά υπαρξιακά έργα. Οι αδυναμίες της παράστασης παραμένουν ορατές και σε αυτή την παραγωγή, αλλά είναι μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία να δει κανείς ένα σύγχρονο διαμάντι που εξακολουθεί να έχει καίρια πράγματα να πει δέκα χρόνια μετά την πρεμιέρα του.

The Children παίζεται στο Lyric Hammersmith μέχρι τις 3 Οκτωβρίου

Φωτογραφίες: Helen Maybanks