Dostępne języki
Sir Laurence Olivier został upamiętniony niebieską tablicą English Heritage w swoim rodzinnym domu w Pimlico, ogłosiła ta organizacja charytatywna. Odsłonięta przez sir Iana McKellena, tablica na 22 Lupus Street oznacza londyński adres, w którym Olivier po raz pierwszy zaczął występować jako dziecko, gdzie zostały zbudowane fundamenty jego niezwykłej kariery teatralnej i filmowej.
O mówiąc o nowej tablicy, sir Ian McKellen powiedział: „W swoim życiu osiągnięcia Laurence'a Oliviera na scenie i w kinie były unikalne i legendarne. Był gwiazdą Hollywood, pierwszym dyrektorem Narodowego Teatru Wielkiej Brytanii, producentem, reżyserem oraz aktorem. Żyje w dziełach tych aktorów, którzy go podziwiali, oraz w pamięci widzów, którzy mieli szczęście zobaczyć go osobiście.”
Olivier mieszkał w tym domu w wieku od sześciu do 11 lat, podczas gdy jego ojciec był kuratorem w pobliskim kościele St Saviour, gdzie sam Olivier był chłopcem w chórze. Wspomnienia rodzinne opisują, jak młody „Larry” przekształcił drewniane pudło i zestaw niebieskich zasłon w prowizoryczną scenę, występując przez wiele godzin, prezentując piosenki, tańce i dramatyczne skecze. W tych latach uczęszczał do szkoły All Saints na Margaret Street, gdzie jego talent został dostrzeżony przez legendarną aktorkę – również otrzymującą niebieską tablicę – Ellen Terry, która podobno ogłosiła, że dziesięcioletni chłopiec był „już wielkim aktorem”.
Starszy historyk English Heritage, Howard Spencer, powiedział: „Laurence Olivier odmienił brytyjski teatr i kino dzięki niezwykłości, różnorodności i intensywności swoich występów. To, co sprawia, że Lupus Street jest tak wyjątkowe, to fakt, że to tutaj wszystko się zaczęło dla Oliviera, jako pomysłowego londyńskiego dziecka, które po raz pierwszy odkrywało miłość do występów. Tablica upamiętnia dom, w którym jeden z największych kulturowych przedstawicieli Wielkiej Brytanii po raz pierwszy odnalazł swój głos jako aktor.”
Urodzony w Surrey w 1907 roku, Olivier kształcił się w Central School of Speech and Drama, zanim zdobył sławę dzięki uznawanym występom szekspirowskim w takich przedstawieniach jak Hamlet, Makbet, Richard III i Henryk V. Jego kariera filmowa przyniosła mu międzynarodową sławę dzięki rolom w filmach takich jak Rebecca, Wichrowe Wzgórza, Marathon Man i Sleuth, a jego film z 1944 roku Henryk V ugruntował jego pozycję jako znaczącego reżysera oraz aktora.
Wpływ Oliviera wykraczał daleko poza występy. Jako dyrektor założycielski Narodowego Teatru przyczynił się do kształtowania przyszłości brytyjskiego teatru i wspierał nową generację aktorów i dramaturgów. Odznaczony tytułem szlacheckim, dożywotnim lordostwem i Orderem Zasługi, pozostaje jedną z kluczowych postaci nowej kultury brytyjskiej, a nagrody Olivier noszą jego imię.
