De voorstellingen zijn in volle gang voor de Amerikaanse première van Blackout Songs van de voor Olivier genomineerde schrijver Joe White. Onder regie van Rory McGregor markeert Blackout Songs ook het Amerikaanse toneeldebuut van Abbey Lee en het New Yorkse debuut van Owen Teague, die schitteren in deze meedogenloze studie van liefde, verslaving en geheugen. Lees de recensies hier!
Deze strikt beperkte 6-weekse reeks loopt tot 28 februari 2026 in het The Susan & Ronald Frankel Theater in de Robert W. Wilson MCC Theater Space.
Blackout Songs is een pijnlijk intiem portret van twee mensen die verliefd, verslaafd en aan elkaar gebonden zijn. Na een toevallige ontmoeting bij een AA-bijeenkomst ontbrandt een decennialange affaire die door extase, terugval en herstel raast - op zoek naar de onmogelijke hoop dat dezelfde persoon die je breekt ook degene zou kunnen zijn die je redt.
Austin Fimmano, New York Theatre Guide: De chemie tussen Teague en Lee is elektrisch en adembenemend fysiek, bijna als het kijken naar een gechoreografeerde dans. Lee is bijzonder betoverend en het is moeilijk je ogen van haar af te houden terwijl ze over het podium veegt. Wanneer Zij het publiek toespreekt in de laatste scène, raakte de rauwheid in Lee's optreden meer dan enkelen in mijn publiek tot tranen toe.
Frank Scheck, New York Stage Review: Het minimale decorontwerp van Scott Pask dient de abstracte vertelwijze goed, terwijl de verlichting van Stacey Derosier en het geluid- en muziekontwerp van Brian Hickey integraal zijn voor het geheel. Blackout Songs blijkt soms wat repetitief en zou waarschijnlijk baat hebben bij wat inkorten van de 95-minuten durende speeltijd. Maar er is geen twijfel dat het een krachtige impact heeft.
Emily Chackerian, 1 Minute Critic: Blackout Songs levert ook momenten van helderheid. Lee is bijzonder magnetisch en speelt Haar met een scherpe mix van humor en kwetsbaarheid. De gaten tussen de herinneringen/scènes voelen enorm aan, hoewel de fysieke overgangen zelf slim en gestroomlijnd zijn, dankzij de verlichting ontworpen door Stacey DeRosier en de enscenering door regisseur Rory McGregor en bewegingsconsulent Sarah Parker.
Joshua M. Hayes, Josh at the Movies: In de authenticiteit komt een diepe liefde naar voren die geen van beide personages misschien bereid is te omarmen. Deels romcom, deels waarschuwing voor de gevaren van alcoholisme, brengt de intimiteit van Blackout Songs een pijnlijk realisme op het toneel met verbeeldingskracht en creatieve enscenering.
Thom Geier, Culture Sauce: Hoewel regisseur Rory McGregor zijn cast behendig over het wijde met houtpanelen beklede podium beweegt dat meerdere locaties vertegenwoordigt in hun aan-uit-affaire (ontworpen door Scott Pask en verlicht door Stacey Derosier), brengt hij niet veel duidelijkheid in White’s uitdagende niet-lineaire script — dat verzinkt in narratieve verwarring terwijl het zowel het publiek als de personages onderdompelt in herhaalde episodes van alcoholische amnesie tussen enkele aangrijpende weergaven van verslaving op zijn slechtst.
Gemiddelde Beoordeling:
72.0%
