Haar naam is misschien niet breed bekend vandaag de dag, maar de erfenis van rock ’n’ roll pionier Sister Rosetta Tharpe is door de decennia heen voelbaar als de fundamentele steen in de muziek van Elvis Presley, Little Richard, Chuck Berry en talloze anderen. Als zodanig hervertelt George Brant’s toneelstuk over haar relatie met gospelzangeres Marie Knight, nu met zijn debuut in West End, niet alleen het leven van een vrouw, maar ook de geboorte van een geheel nieuw genre.
Marie & Rosetta is deels een toneelstuk van ideeën vermomd als een jukeboxmusical. Achter de schermen, terwijl het duo zich klaarmaakt om hun eerste tour samen te openen, botst het geloof van de 23-jarige Marie in de “high church stuff” (er hangt voor het grootste deel van de show een oplichtend kruis boven de zitplaatsen) met de doorgewinterde muzikante Rosetta, haar rebelse geest en toewijding aan de Chicago clubscene. Het conflict van traditie versus muzikale innovatie sijpelt door in de liedjes, en deze personages zijn op hun boeiendst wanneer ze ruzie maken over een tekstwijziging of een swing van de heupen.
Centraal in dit concept staat natuurlijk de chemie tussen de twee acteurs, terwijl ze een stilletjes homo-erotische band ontwikkelen. Beverley Knight presenteert Sister Rosetta met een gevoel van luchtige zelfverzekerdheid, op een of andere manier dingen wetend over Marie die ze zelf nog niet weet. Nieuwkomer Ntombizodwa Ndlovu belichaamt ondertussen Marie’s naïviteit en charmante neuroticisme, terwijl ze haar ook laat groeien in zelfvertrouwen als ze zowel Rosetta’s muziek als haar houdingen omarmt.
Even cruciaal is het decor van Lily Arnold– de @sohoplace run markeert de eerste keer dat deze show, die heeft getoerd in Kingston, Chichester en Wolverhampton, in de ronde is opgevoerd. Het is de juiste opstelling voor deze show en dit decor, vanwege het gevoel van intimiteit dat het creëert met de acteurs, en ook met de band op het podium in de gangpaden (Tharpe was pionier in het gebruik van elektrische gitaar in populaire muziek). Afhankelijk van het punt in het script, kan Arnold’s slimme gebruik van niveaus veranderen in een kleedkamer, een rokerige jazzclub, een dakoplichtende gospelkerk waar het publiek de congregatie is.
En wanneer de liedjes daadwerkelijk binnenkomen– wat later in de show is dan je misschien zou verwachten– beginnen ze als stukjes a capella, voordat ze geleidelijk overgaan naar experimenten in de repetitiekamer, en uiteindelijk naar een verbluffend, door het publiek meeklapend openingsnacht. Knight en Ndlovu zijn moeiteloos, hun heldere, uitgesproken stemmen een onmiddellijke emotionele barometer voor hun personages gedurende de voorstelling.
Aangezien het zo beperkt is tot één decor en één moment in de tijd, raakt Marie & Rosetta onvermijdelijk af en toe op. Veel van de dialogen die buiten de kleedkamer gaan, voelen ongemakkelijk aan, helaas inclusief Rosetta’s verhaal over racisme en segregatie in het Amerikaanse zuiden, een onhandige historische verwijzing eerder dan een emotioneel persoonlijk anekdote. Marie’s verhaal over haar mislukte huwelijk wordt emotioneel uitgevoerd, maar mist enige specificiteit van de intellectuele en muzikale conflicten van de vrouwen.
Toch is dit een verleidend hoofdstuk uit de muziekgeschiedenis, en er is hier een stevige keuze gemaakt om de nadruk te leggen op Marie en Rosetta’s creatieve nalatenschap in plaats van op de tragedies die hen later in het leven troffen (wat slechts kort wordt vermeld aan het einde). Het is niet alleen een kans om liedjes te horen die uit de achtercatalogus zijn gevallen, maar ook een elegante blik achter de schermen van hoe ze zijn gemaakt.
Marie & Rosetta speelt bij @sohoplace tot 11 april
Foto credits: Johan Persson