Sara Mearns staat in de schijnwerpers als hoofddanseres bij het New York City Ballet, waar ze de afgelopen twee decennia van haar carrière heeft doorgebracht. Toch is ze, zelfs aan de top van haar vakgebied, afhankelijk van baantjes buiten het seizoen om huur in New York te kunnen betalen met een contract van 37 weken.
“Ik ben erg dankbaar dat ik in mijn vrije tijd wat klusjes kan doen,” zei ze. "Ik vul mijn hele vrije periode met optredens zodat ik mijn huur kan betalen, zodat ik mijn dagelijkse levensonderhoud kan bekostigen.”
Buiten die 37 betaalde weken om, zei ze dat NYCB-dansers per hun contract in vorm moeten zijn voor optredens wanneer hun vrije periode eindigt. Dit betekent dat veel dansers geen tijd hebben om tijdens onbetaalde tijd buiten het seizoen werk te zoeken.
“Veel dansers moeten een werkloosheidsuitkering aanvragen om iets te kunnen bijdragen aan hun levensonderhoud, en ze hebben duidelijk het geld dat ze verdienen tijdens de betaalde weken moeten sparen om hun rekeningen te kunnen betalen,” zei Mearns, eraan toevoegend dat dit een groeiende uitdaging is geworden met de stijgende kosten van levensonderhoud in New York City. “We zijn post-COVID, en de inflatiecijfers in de stad zijn net omhoog geschoten.”
De American Guild of Musical Artists (AGMA), de vakbond die met NYCB-dansers en toneelmanagers werkt aan contractonderhandelingen, stelt op haar website dat NYCB-dansers ermee instemden om aan het begin van de pandemie een loonverlaging van 4% te accepteren. In 2022 hebben ze een loonsverhoging van 13,7% onderhandeld, wat zich vertaalde naar een netto van 9,7% tussen het begin van de pandemie en 2025 met de 4% verlaging.
Ondertussen is de consumentprijsindex in het metrogebied van New York met net geen 22% gestegen in de periode van het begin van de pandemie tot de zomer van 2025, volgens economische gegevens van de Amerikaanse Federal Reserve. Dit verschil betekent dat NYCB-dansers weer aan de onderhandelingstafel zitten.
“We hebben veel jonge dansers in de compagnie, en zij kunnen hun huur gewoon niet betalen op basis van wat het nu kost om in deze stad te wonen,” zei Mearns. “En het is niemand's schuld dat dit gebeurt, maar we moeten in staat zijn een geweldige werkomgeving te hebben en dat betekent ook een stabiel leven buiten het werk.”
NYCB-dansers en toneelmanagers zijn sinds mei in contractonderhandelingen met het bedrijf en werken met een verlopen contract sinds 31 augustus terwijl het geschil nog niet is opgelost. Dansers boycotten het Fall Gala-diner en de rode loper van het bedrijf op 9 oktober, terwijl ze nog steeds hun optredens vervulden.
“Sinds ik bij de compagnie zit, en ik ben erbij sinds 2003, heb ik nooit zulke veerkracht en kracht ervaren van de groep dansers die samen staan,” zei Mearns. “Er is nooit een moment geweest waarop we iets boycotten. Dat was ongehoord.”
In een open brief aan het management van New York City Ballet gepubliceerd op de AGMA-website, verklaarden gilde-dansers dat zelfs met een vermindering van hun oorspronkelijke economische voorstellen tijdens de onderhandelingssessie van 6 oktober, het onderhandelingsteam van het management niet aan hun loondoelen voldeed. De brief was ondertekend door veel gilde-dansers van het corps de ballet tot hoofddansers zoals India Bradley, Megan Fairchild, Tiler Peck, Roman Mejia en Sara Mearns.
Martha Kinsella, adviseur voor AGMA en hoofdadviseur in de onderhandelingen, zei dat er vooruitgang is geboekt, zij het langzaam.
“We hebben veel vooruitgang geboekt tijdens de onderhandelingen over vele voorwaarden,” zei ze. “Dus op dit moment richten we ons op compensatie, en er is nog steeds een kloof tussen waar het voorstel van het management is en waar ons laatste voorstel was.”
Er zijn voorlopige overeenkomsten bereikt over verplichte jaarlijkse beoordelingen voor elke danser in de compagnie en over taal met betrekking tot het gebruik van kunstmatige intelligentie, wat volgens Kinsella een onderhandelingsprioriteit is bij alle AGMA-ondertekenaars en in de gehele uitvoerende kunstindustrie. Er zijn ook voorlopige overeenkomsten bereikt met betrekking tot gezondheids- en veiligheidskwesties, zoals buitensporige hitte en luchtkwaliteitszorgen — kwesties die zowel bij NYCB als in de hele industrie zijn opgekomen na grote bosbranden — evenals communicatie over planningen en castingsberichten.
“Iedereen komt vriendelijk naar de tafel, en niemand weigert naar de tafel te komen,” zei Mearns. “Het gaat vooruit, maar niet naar een plek waarvan we voelen dat we het kunnen behouden.”
Een woordvoerder van NYCB vertelde Page Six in een verklaring na het Fall Gala dat “NYCB-management ernaar uitkijkt om terug te keren naar de onderhandelingstafel en een voor alle betrokkenen gunstig akkoord te bereiken.” BroadwayWorld heeft New York City Ballet benaderd voor verder commentaar, maar ontving daarover geen antwoord voor het publicatietijdstip.
“We zijn niet de enigen die dit doormaken — de muzikanten en artiesten op Broadway maken hetzelfde mee,” zei Mearns, verwijzend naar een stemming op 18 oktober om een contractovereenkomst te ratificeren tussen Actors’ Equity - de vakbond voor acteurs en toneelmanagers - en de Broadway League na weken van onderhandelingen en een voorlopige staking.
“Ik ben blij dat ze tot een overeenkomst konden komen," zei ze. "Maar de acties die ze moesten ondernemen, zouden wij niet hoeven te bereiken.”
Met de jaarlijkse opvoering van New York City Ballet van George Balanchine’s De Notenkraker om de hoek, uitte Mearns haar bezorgdheid over de lopende onderhandelingen, vooral omdat dansers werken met een verlopen contract.
“We willen niet dat dit arbeidsconflict in de weg staat van [De Notenkraker], dus we proberen
er op dit moment alles aan te doen om dit uit te zoeken,” zei ze. “We willen geen escalatie, maar het is niet uitgesloten, want wat moeten we anders doen?”
Kinsella zei dat AGMA ziet dat artiesten bij balletgezelschappen door het hele land steeds meer bereid worden om te eisen wat ze denken dat ze verdienen, vooral gezien het relatief korte carrièreleven als danser.
“Het is eerlijk gezegd erg moeilijk om een leven op te bouwen in New York City,” zei ze. “New York City is een van de duurste steden van het land. We vechten als een vakbond voor eerlijke compensatie en het verhogen van de industrienormen in New York en door het hele land.”
In updates op haar website over het onderhandelingsproces verklaarde AGMA dat New York City Ballet een leider zou moeten zijn in een industrie die geteisterd wordt door economische onzekerheid voor kunstenaars. Een rapport van het Dance Data Project van vorig jaar liet zien dat New York City Ballet de grootste balletgezelschap in de VS is op basis van financiële omvang.
“Iedereen kijkt naar ons op elk niveau van wat we doen, en dat betekent marketing, dat betekent welzijn, dat betekent prestatiekwaliteit, kostuums,” zei Mearns. “Als ze zien wat we doen in New York City Ballet, dan gaan alle compagnieën volgen. Het sijpelt van boven naar beneden, en dat is ook waarom we hiervoor vechten omdat alle dansers dit verdienen.”
De laatste update van AGMA over de contractonderhandelingen stelt dat na bijna acht uur onderhandelen op 20 oktober er nog steeds een aanzienlijke kloof bestaat tussen de loonvoorstellen gepresenteerd door het gilde en het NYCB-management, met kunstenaars die nu vrij zijn tot 11 november.
Mearns riep supporters van de dansers en de compagnie op om brieven te schrijven naar het NYCB-management en het gesprek over de kwestie voort te zetten om hun steun uit te spreken.
“We werken heel, heel hard voor wat we doen. Wij zijn degenen die daar op het podium staan. Wij zijn de reden waarom mensen kaartjes kopen en mensen komen om de Notenkraker te zien, dus we gaan vragen om wat we verdienen. We voelen ons erg empowered,” zei ze. “Ik ben er trots op deel uit te maken van deze groep dansers die dit doen en zo solidariteit tonen. Dit gaat niet over nu. Dit gaat ook over de toekomst — toekomstige dansers en toekomstige contracten en waar dit voor staat.”
Foto's: Sarah Silver