Dostępne języki
Już przed podniesieniem kurtyny – nawet zanim postawisz stopę w teatrze – wiadomo, że Chłopak, Który Nie Lubił Musicali to więcej niż suma jego części. Kilku widzów jest przebranych w kostiumy i muszą być przypomniani przez pre-show voiceover, aby nie śpiewali wspólnie, nawet jeśli znają każdy wers.
To dowód na kultową społeczność, która wyrosła w ciągu ostatniej dekady wokół Starkid, założonej przez Uniwersytet Michigan firmy produkcyjnej, której parodie musicali na YouTube wczesnych lat 2010 stały się wizytówką pewnego rodzaju teatralnych zapaleńców online. Rodzaj przesiąkniętej horrorem zapowiedzi Schmigadoon!, Chłopak, Który… był jednym z najwcześniejszych oryginalnych dzieł tej grupy i opowiada o Paulie (Jon Matteson), sztywnym urzędniku, który zostaje uwięziony w swoim osobistym piekle – żyjąc w musicalu.
Wszyscy lubimy historię sukcesu teatralnego z korzeniami w lokalnym ruchu, więc trudno przyznać, że sam spektakl po prostu nie jest zbyt dobry. Zbyt mało czasu poświęcono Paulowi, gdy przystosowuje się do swojej nowej, surrealistycznej rzeczywistości, a za dużo na autorach Nicku i Macie Lang nieustannie podnoszących poprzeczkę absurdalności.
Okazuje się, że wszyscy w mieście Paula śpiewają i tańczą, ponieważ zostali zarażeni wskutek ataku obcych, co jest mniej rozwojem fabuły, a bardziej pretekstem do dużej ilości krwawych scen i zombiakowego choreografii. Podjęcie próby nadania emocjonalnej głębi postaciom drugoplanowym – tutaj trójkąt miłosny, tam zestraszona córka – nie wystarcza, aby podstawy absurdalności fabuły osadzić w rzeczywistości.
Niektóre z tych problemów są łagodzone przez obsadę, z której większość powtarza swoje oryginalne rolę z pierwszego występu tego przedstawienia w 2018 roku. Paul jest świadomie nijaką postacią – jedna z najciekawszych piosenek w spektaklu, 'Czego chcesz, Paul?', wyśmiewa go za brak ambicji godnych piosenki 'Chcę' – lecz urok „zwykłego faceta” Mattesona oraz jego sceptyczne wyrazy twarzy są warte ceny biletu.
Z kolei jego romans z innym cynikiem, Emmą (Lauren Lopez, która również reżyseruje) jest uroczo przedstawiony, a nieporozumienia w stylu rom-com zdają się być czarujące, a nie irytujące. Ponadto, nowy wykonawca Iván González Fernández kradnie sceny jako szalony profesor-emerytowany survivalowiec, który jest w namiętnym związku ze swoją Alexą i okazuje się mieć własne ambicje teatralne, wykonując bardzo meta 'Showstopping Number'.
Ta nowa produkcja, która zadebiutowała w ubiegłym roku w Los Angeles, to zmiana kierunku dla Starkid. To, co zaczęło się jako niskobudżetowa transmisja na YouTube, teraz ma zasoby teatru West End, a zespoły odpowiedzialne za scenografię, dźwięk i oświetlenie w pełni wykorzystały możliwości do zainscenizowania wielu pościgów, przejażdżki helikopterem i eksplozji. To miłe widzieć, ale niesie to także ryzyko utraty niektórych błyskotliwszych, subtelniejszych tekstów grupy – w tym piosenek takich jak 'Ameryka znów jest wielka', krytykującej amerykański imperializm – pośród hałasu.
Podobnie jak zbliżające się śpiewające zombi, absurd Starkid to coś, co powoli na ciebie wpływa, a to od ciebie zależy, czy pozwolisz mu przejąć kontrolę. Możesz nie wyjść jako oddany, noszący gadżety fan, ale jest coś do powiedzenia o odwadze i oryginalności tego przedstawienia.
Chłopak, Który Nie Lubił Musicali gra w Teatrze Apollo do 30 maja
Zdjęcie: Danny Kaan
