Beschikbare Talen
Het is duidelijk voordat het gordijn opent – voordat je zelfs maar een voet in het theater hebt gezet – dat De Jongen Die Niet Van Musicals Hield over meer gaat dan de som van zijn delen. Verschillende leden van het publiek zijn in kostuum, en moeten via de voice-over voor de show worden herinnerd om niet mee te zingen, zelfs als ze elke regel kennen.
Dit getuigt van de cultstatus die in het afgelopen decennium is ontstaan rond Starkid, het productiebedrijf opgericht door de Universiteit van Michigan, wiens YouTube-musicalparodieën in de vroege jaren 2010 visitekaartjes werden voor een bepaald soort chronisch online theaterkind. Een soort horror-geïnspireerde voorloper van Schmigadoon!, De Jongen Die... waren een van de vroegste originele werken van het gezelschap, en gaat over Paul (Jon Matteson), een strikte kantoormedewerker die vast komt te zitten in zijn persoonlijke hel – het leven in een musical.
We genieten allemaal van een grassroots succesverhaal uit de musicalwereld, dus het voelt ongemakkelijk om te erkennen dat de show zelf simpelweg niet erg goed is. Er wordt te weinig tijd besteed aan Paul terwijl hij zich aanpast aan zijn nieuwe, surrealistische realiteit, en te veel aan schrijvers Nick en Matt Lang die constant het niveau van sheer weirdness verhogen.
Het blijkt dat iedereen in Pauls stad zingt en danst omdat ze zijn besmet als gevolg van een buitenaardse aanval, wat minder een plotontwikkeling is en meer een excuus voor veel bloederige scènes op het podium en zombifikatied choreografie. Sommige pogingen om emotionele diepgang aan de ondersteunende personages te geven – een liefdesdriehoek hier, een gestrande dochter daar – zijn niet genoeg om de absurditeit van de premisse in de realiteit te verankeren.
Sommige van deze problemen worden verlicht door de cast, waarvan de meeste hun originele rollen hernemen van de eerste voorstelling van de show in 2018. Paul is een opzettelijk saaie figuur – een van de slimste nummers van de show, 'Wat Wil Je, Paul?', bespot hem omdat hij geen ambitie heeft die het waard is voor een 'Ik Wil'-nummer – maar de alledaagse charme en sceptische gezichtsuitdrukkingen van Matteson zijn de prijs van de toegang waard.
Elders is zijn romance met medecynicus Emma (Lauren Lopez, die ook regisseert) lief gedaan, en de rom-com miscommunicaties voelen charmant in plaats van irritant aan. Er is ook een opvallende rol van nieuwkomer Iván González Fernández als een gekke professor-slash-apocalypsoverlevende die een gepassioneerde relatie heeft met zijn Alexa, en die blijken zijn eigen ambities voor musicaltheater te hebben, met de zeer meta 'Showstopping Number'.
Deze nieuwe productie, die vorig jaar in Los Angeles begon, vertegenwoordigt een verschuiving voor Starkid. Wat begon als een low-budget YouTube-stream heeft nu de middelen van een West End theater, en de set-, geluids- en lichteams hebben optimaal geprofiteerd van het in scène zetten van meerdere achtervolgingsscènes, een helikoptervlucht en een explosie. Het is leuk om te zien, maar het loopt ook het risico dat sommige van de grappigere, subtielere teksten van de groep – inclusief in nummers zoals 'Amerika is Weer Geweldig' die de Amerikaanse imperialisme bekritiseren – verloren gaan te midden van het lawaai.
Net als de oprukkende zingende zombies, is de onzin van Starkid iets dat je langzaam in je opkomt, en het is aan jou of je het laat overnemen. Je komt misschien niet volledig als een fanaticus die merch draagt, maar er is iets te zeggen voor de moed en originaliteit van de show.
De Jongen Die Niet Van Musicals Hield speelt in het Apollo Theatre tot 30 mei
Foto credit: Danny Kaan
