Beschikbare Talen
Na een succesvolle run afgelopen zomer, keert Secret Cinema’s Grease The Immersive Movie Musical terug naar Battersea Park voor slechts acht weken, vanaf 22 juli. De show laat het publiek de wereld van Rydell High betreden, en wordt een onderdeel van de geliefde film-musical.
Onlangs hadden we de kans om te praten met Stephanie Costi, die haar rol van Sandy in Grease The Immersive Movie Musical opnieuw op zich zal nemen. We bespraken wat haar aanvankelijk naar de productie bracht, enkele van haar favoriete momenten van vorig jaar en wat zij denkt dat meeslepende theater zo'n bijzondere kunstvorm maakt.
Hoe ben je begonnen in de wereld van theater?
Ik begon met dansen toen ik erg jong was. Mijn zus is performer - ze is singer-songwriter in de commerciële popindustrie. Ze ging naar de Tring Park School for the Performing Arts. Voor mij is zij een grote inspiratie en iemand die ik heel erg bewonder. Ik wilde altijd in haar voetsporen treden, maar ik wist niet veel over zingen of acteren of iets dergelijks! Ik hield van gym als ik een jaar of acht of negen was. Ik deed gym en ballet voor een lange tijd, dus ik begon in de danscategorie van de industrie. En toen volgde ik haar voorbeeld en ging naar Tring, waar ik veel vaardigheden heb ontwikkeld, dus zo ben ik de industrie binnengekomen, maar ik dacht eerlijk gezegd niet dat ik iets anders had kunnen doen!
En wat maakte je aanvankelijk enthousiast om deel uit te maken van deze meeslepende productie van Grease?
Grease, voor mij, is heel nostalgisch. Ik ben opgegroeid met de films, dus ik ken het door en door. Sandy is zo'n iconisch personage, en ze zijn zulke geliefde karakters. Dus toen ik de kans zag via mijn bureau, wist ik dat dit iets was wat ik absoluut wilde doen, maar ik had geen idee van de meeslepende wereld, dus ik was echt niet zeker waar ik me in stak! En toen we met de repetities begonnen, vertelden ze ons alles over de productie in deze nieuwe meeslepende wereld. Dus ik begon als het ware blind, en ik realiseerde me wat een waanzinnige productie het zou worden!
Wat was het zoals om vorig jaar in de show te spelen?
Het was ongelooflijk, eerlijk gezegd! Het publiek bestond uit 2.500 mensen per voorstelling. En omdat het zo'n geliefde show is, zingen ze mee, ze juichen je toe. Het is echt fijn om kleine momenten te vinden, omdat het publiek vrij rondloopt in de hele ruimte. We interageren met hen terwijl we rondlopen, dus het is echt leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. We vragen om datingadvies, we spelen kleine spelletjes met hen, we spelen kaarten met hen in Frosty’s Palace. Elke show is anders, en dat is wat zo speciaal en uniek is aan deze productie. Je kunt het drie keer per week zien, en elke versie zou totaal anders zijn! Jouw ervaring kan echt veranderen afhankelijk van waar je jezelf in de ruimte plaatst - misschien volg je die avond een ander personage! Het is gewoon zo speciaal, omdat er niets vergelijkbaars is.
En is het spannend om dit jaar terug te keren naar de productie?
Ik ben zo enthousiast om terug te keren! Ongeveer een derde van de vorige cast keert terug, en de rest van de cast is nieuw. Het is echt opwindend om nieuw talent erbij te hebben, en om kleine nieuwe momenten te kunnen creëren met deze verschillende personages. En we hadden gisteren onze eerste repetities, en iedereen is de liefste mensen ooit! De vriendelijkste, meest getalenteerde mensen. Dus ik ben enthousiast!
Kun je ons iets vertellen over hoe het repetitieproces werkt voor een meeslepende show zoals deze in vergelijking met een meer klassieke theaterproductie?
Het eerste jaar van de meeslepende productie van Grease was heel anders dan hoe we dit jaar gaan doen. Vorig jaar waren we aan het uitzoeken welke dingen goed werkten en welke niet. We hebben VIP-gasten die, voordat de show begint, choreografie van ons leren, en al onze personages zouden hen specifieke punten leren om in de show naar terug te komen die ze zouden hebben geoefend. Dus met zulke dingen was het echt behoorlijk uitdagend, omdat we geen publiek hadden om op te oefenen - we leerden het terwijl we gingen. Maar nu is het echt interessant in het tweede jaar terug te komen, omdat we vorig jaar onze weg hebben gevonden. We hebben nu een geweldig archief om aan de nieuwe mensen in de cast te laten zien wat het eigenlijk is, omdat het echt moeilijk te beschrijven is! Het is echt fijn om een visueel idee te hebben en het al eerder gedaan te hebben, omdat we de basis hebben, en dan kunnen we onze eigen kleine personages creëren en iedereen kan zijn eigen uniekheid eraan toevoegen, wat echt fijn is.
Heb je favoriete herinneringen van vorig jaar?
Dus “Beauty School Dropout” gebeurt net voor de KZAZ, dat is de grote hand jive danswedstrijd. Sandy en Danny mochten daar tijdens die tijd niet op de hoofdvloer komen, omdat ze niet in “Beauty School Dropout” waren. Dus zodra “Beauty School Dropout” eindigt, is er een interludiumscène, en we maakten een reis naar Frosty’s Palace, haalden een milkshake, gingen zitten in een van de booths in het echte Frosty’s Palace, dat is een VIP-sectie en we hadden een milkshake - wat niet de beste idee was voor een enorme dans! - en toen eindigden we met een tissue-gevecht met het publiek. Het was gewoon zo leuk! Dat was een van mijn favorieten.
Hoe is het om met publiek te interageren in karakter als Sandy?
Het was in het begin vreemd! Het kostte zeker veel oefening om eraan gewend te raken, maar het publiek is aan jouw kant, dus het is echt fijn om met hen te interageren. Ze geloven echt dat jij hen bent, vooral in de meeslepende wereld. Het setontwerp dat Tom Rogers heeft gedaan is gewoon onberispelijk. Wanneer je binnenstapt, voel je je letterlijk zoals in de film! Dus wanneer je interacties hebt met de personages, zijn mensen zo enthousiast om met je te praten - het is echt hartverwarmend.
Ben je een fan van meeslepende theater geworden?
Ja, dat ben ik! Ik heb nooit eerder iets dergelijks gezien. Ik heb nog nooit een meeslepende productie gezien, maar een onderdeel zijn ervan, ik kan me niet voorstellen dat ik het niet doe. Voor een optreden is het ook zo fijn om artistieke vrijheid te hebben om vrij door een ruimte te bewegen. Je hebt je personage in je hoofd, je weet wat zij wel en niet zou zeggen, dus het is echt fijn om die vrijheid te hebben om gewoon te doen wat je wilt.
Hoe balanceer je de geïmproviseerde en de gescripte momenten?
Onze dans- en zangnummers zijn allemaal tot in de puntjes gechoreografeerd, dus we moeten op specifieke momenten op specifieke plekken zijn. En dan de interludiumscènes, er zijn een aantal scènes die vastliggen en die ook gechoreografeerd en getimed zijn naar de film, maar de andere kleine momenten ertussen zijn de pareltjes waar je tijd hebt om met het publiek te interageren, wat echt fijn is. Het is een vaste tijd dat je de vrijheid hebt - zolang je op tijd op de juiste plek bent, dan is alles goed. Maar het is echt leuk, want je kunt een klein avontuur vinden. In “Danny Goes Jock” was er een klein gedeelte waar ik Tom moest vinden, die de jongen is met wie ik misschien naar de KZAZ-dans ga. Ik ga een klein date met hem, maar hij doet een klein gedeelte in “Danny Goes Jock” met Danny, dus ik had die tijd om vrij te zijn en te doen wat ik wilde. Maar ik wist dat ik op een specifiek punt moest zijn om Tom te ontmoeten zodra hij klaar was. Ik herinner me dat ik van het ene uiteinde van de locatie naar het andere moest lopen, en dat was mijn reis - wat ik ook deed op die reis, dat was de vrijheid daarvan.
En je speelt tegelijkertijd met de film. Hoe is het om met de schermen te werken?
Het is eigenlijk heel leuk om de film in de ruimte te hebben! Zoals ik al zei, is Tom Rogers, de setontwerper, zo geweldig. Er zijn overal kleine schermen en soms verborgen in de set zelf! In de autogarage zijn de ramen zwarte schermen. Ik doe geen “Greased Lightnin,” maar als je het in de ruimte bekijkt, is het geen volledige replica, maar benadrukt het specifieke momenten die exact hetzelfde zijn. Dus het is echt leuk om ze naast elkaar te bekijken om de momenten uit te kiezen die we geprobeerd hebben te repliceren, en de momenten waar we de vrijheid van de choreografie hebben. En ze zijn zulke iconische personages, het is echt leuk om iedereen daarboven te zien!
Heb je een favoriete song uit de show?
Ik hou van “Summer Nights!” Het is een openingsnummer, dus het is echt fijn om de personages op te zetten. De mannelijke ensembleleden zitten op de tribune, en de vrouwelijk-presenterende ensembleleden zitten op een picknicktafel. We zitten vlakbij elkaar, maar qua oogcontact kunnen we elkaar nooit rechtstreeks aankijken, maar het is zo leuk om te zien hoe mensen afwisselend naar ons beiden kijken! Dat is gewoon zo'n feel-good nummer - het is moeilijk om er niet van te genieten.
Wat hoop je dat het publiek meeneemt uit deze productie van Grease?
Ik denk dat de meeslepende kwaliteit van een show als deze zo geweldig is, en iedereen zou het moeten meemaken. Als je van de film houdt, als het nostalgisch voor je is, dan betreed je de wereld. En voor veel mensen is theater een vorm van onts escaping, en het is zo fijn om deel uit te maken van een productie die zo feel-good en nostalgisch is. Iedereen verlaat het dansend en iedereen is verkleed. Het is deze gemeenschap die zo lief is, en met de toevoeging dat telefoons niet zijn toegestaan, is het fijn voor iedereen om gewoon betrokken te zijn in die ene kleine ruimte. Maar je hebt ook nog steeds de vrijheid als je naar buiten wilt gaan naar de funfair, een drankje of wat te eten wilt halen en wilt zitten met Danny en Sandy. Het is gewoon echt hartverwarmend. Het is een echt leuke avond uit.
En tot slot, hoe zou je de show in één woord beschrijven?
Iconisch. Vooral het funhouse aan het einde! Die hele laatste sectie van de productie is echt iconisch, omdat het vrijwel de film replicaert.
Grease The Immersive Movie Musical loopt van 22 juli - 13 september in Battersea Park
.jpg?format=auto&width=365)
