De recensies zijn binnen voor Mother Russia, nu in uitvoering bij Signature Theatre. Geschreven door Lauren Yee en geregisseerd door Teddy Bergman, loopt de productie van 3 februari tot 15 maart in het Romulus Linney Courtyard Theatre.
Het stuk speelt zich af in St. Petersburg in 1992 en volgt Evgeny, een jongeman zonder richting na de val van de Sovjet-Unie, die een baan aanneemt om toezicht te houden met zijn oude vriend Dmitri. Hun opdracht is om Katya, een voormalige popzangeres met een gecompliceerd verleden, te volgen. Terwijl politieke onrust, kapitalisme en persoonlijke loyaliteiten botsen, navigeert Evgeny door liefde, identiteit en de onzekere beloften van een pas geopende wereld.
De cast wordt geleid door Steven Boyer, Adam Chanler-Berat, Rebecca Naomi Jones en David Turner.
Yee, bekend van Cambodian Rock Band en The Great Leap, brengt haar eigenaardige vertelwijze naar deze donkere komedie die spionage, culturele transitie en de prijs van vrijheid onderzoekt.
Elisabeth Vincentelli, The New York Times: Dit klinkt misschien niet als een groot gelach, maar Yee's stuk, dat maandag opende bij Signature Theater, is even grappig als slim. Het is een komedie met veel stof tot nadenken, zoals Talene Monahon’s recente “Meet the Cartozians”, waarin kwesties over Armeense identiteit worden verweven met de moderne Amerikaanse popcultuur.
Amelia Merrill, New York Theatre Guide: Terwijl het stuk klaagt over het kinderlijke concept van “ongekende tijden”, duikt Mother Russia in een Wikipedia-achtige Russische geschiedenisles, citeert het Billy Joel's “We Didn’t Start The Fire” en eindigt het sober met verwijzingen naar “de Donbas-regio. Navalny.” Dit moment zorgde voor enige contemplatieve murmuringen van het publiek, maar voelde meer gerepeteerd dan reflectief, als u de theaterwoordspeling toestaat. Mother Russia, zowel het personage als het stuk, vraagt het publiek om haar grappig en slim te vinden op een manier die haar eigen verhaal saboteert.
Joey Sims, Theatrely: Mother Russia is een tonaal rommelig geheel, maar in veel opzichten een handig werk. Als Yee's schrijven niet slim genoeg is om sommige van haar wildere ideeën te verkopen, komt ze toch tot een aangrijpende conclusie die ongemakkelijk dicht bij huis komt.
Melissa Rose Bernardo, New York Stage Review: In een recent interview zei Yee dat ze “onbewust een cyclus van toneelstukken over communisme in Azië tijdens de 20e eeuw aan het schrijven was”, verwijzend naar Cambodian Rock Band (Cambodja in de jaren '70), The Great Leap (China, de jaren '80) en nu Mother Russia (de jaren '90). Ik kan niet wachten om te zien waar—en naar welk decennium—ze vervolgens zal reizen.
Ron Fassler, Theater Pizzazz: De constante pijn en het lijden van het Russische volk die nooit weten wie ze kunnen vertrouwen, worden komisch voer in deze vreemde productie gepresenteerd door Signature Theatre. De lach waarvoor het strijkt, is meer geforceerd dan natuurlijk en alleen de negentig minuten durende lengte scheidt het van een volledig loodzware ervaring.
Gemiddelde Beoordeling:
64,0%
