Recensie: LOCAL, Finborough Theatre

Wat betekent thuis voor jou? Is het de plek, de mensen, het metselwerk? Liz Richardson's autobiografische one-woman show is een zachte kijk op wat het concept thuis betekent voor je identiteit en hoe de omgeving van je jeugd je latere leven kan beïnvloeden.

Als tiener wilde Liz wanhopig weg uit het West-Cumbrische stadje waar ze opgroeide. Nu ze zelf ouder is van een twaalfjarige dochter, verkopen haar ouders haar ouderlijk huis. Ze reist naar het noorden om dozen uit te zoeken, terwijl ze met een nieuw perspectief terugkijkt op haar jeugd en gevoel van plaats. Met het verstrijken van de tijd, hoorde ze er ooit echt bij?

Richardson's verhaal is geworteld in de alledaagse huiselijke sfeer. Er is het voorlezen van het tienerdagboek, verhalen over een ongeluk met plastic kipfilets die ze op een feestje in haar bh had gestopt, de naspeeling van een dansroutine die ze met haar vrienden bedacht. Richardson is een sympathiek personage en performer, die oogcontact maakt met een groot deel van het publiek terwijl ze zoekt naar instemming en aanmoediging.

Lizzy Leech's decorontwerp is onvermijdelijk het ietwat chaotische tienerbed-kamer, met mooie details zoals een stapel oude National Geographic-magazines, een vezel-optische lamp die in de hoek gloeit, en een patchwork van wandkleden en vloerkleden op de grond. Het voelt gezellig, vertrouwd en warm, een thema dat door het hele stuk loopt.

De problemen met de show zijn actie en tempo. Richardson loopt in het eerste gedeelte van de show veelal langzaam heen en weer door de kleine ruimte van het Finborough. Haar beschrijvingen van de sproeten van haar dochter, de interne discussies over het wel of niet vertellen van de exacte locatie waar ze vandaan komt, en haar neiging om verhalen aan te dikken worden op een boeiende manier gebracht, maar de inhoud is vrij alledaags en voelt meer als een praatje of lezing dan als onderdeel van een toneelstuk. Het tweede deel is beter, met slimme projecties van TripleDotMakers-video's op de achtergrond, die het uitzicht vanuit een rijdende trein, de hoofdstraat van het lokale stadje en het landelijke landschap laten zien om een gevoel van plaats te creëren.

Liz ontmoet oude schoolbekenden, alsof ze haar stukje ergens of iets probeert te vinden. Ze duikt in haar tienerervaringen via dagboeken en gesprekken, terwijl ze de vraag onderzoekt: waar hoor je thuis? Ze overdenkt het gevoel van veiligheid in het huis van haar ouders en hoe afkomst een persoon kan bevestigen. Dit zijn intrigerende en universele vragen, maar de handelingen dwalen af en je krijgt nooit het gevoel dat Richardson er diep genoeg op ingaat om voldoende intrige te bieden die uitnodigt tot betrokkenheid bij deze kwesties. Het blijft allemaal wat veilig. De dramatische climax van de show is welkom en werkt goed, maar slechts omdat de opbouw zo lang was. Het einde, hoewel oprecht, neigt sterk naar sentimentaliteit.

Richardson is een boeiende performer en het is duidelijk dat dit een zeer persoonlijke voorstelling is. Voor velen zal het gedachten oproepen over familie, thuis en wat een gevoel van verbondenheid creëert, maar anderen zullen wellicht een productie zoeken met meer bite.

Local is te zien in het Finborough Theatre tot 1 augustus