Recensie: EEN LEVEN IN VIER SEIZOENEN, Regent's Park Open Air Theatre

Vivaldi's Vier Seizoenen is een van de meest herkenbare deuntjes, dankzij de ubiquiteit in advertenties, als liftmuziek en wachtmuziek (waar deze uitvoering met enige geestigheid naar verwijst), waardoor het moeilijk is om het opnieuw te horen. Dat maakt deze herinterpretatie ervan, door een elektronische remix van DJ Walde en een levendige nieuwe dansproductie geregisseerd door Tinuke Craig en gechoreografeerd door Alexzandra Sarmiento, zo'n bijzondere belevenis.

Het opvallende concept van de show is het tonen van dansers van alle leeftijden, wat de tijdsverloop in Vivaldi's stuk weerspiegelt, van het levendige voorjaar tot de reflectieve winter. Elke danser brengt zijn of haar eigen levenservaring en energie in de beweging, wat ons een prachtige variatie geeft, zelfs als het sterke ensemble dezelfde passen uitvoert. Er is ook een effectieve diversiteit aan stijlen binnen de groep, van jazz tot breakdance, hedendaags en klassiek.

We beginnen met het jongste trio, gekleed in levendige schooluniformen die doen denken aan kunstschorten, die drie vrienden vertegenwoordigen aan het begin van hun gezamenlijke reis. Eén is Hoofd, één Hart, en één Buik, en de dansers die deze vrienden op verschillende levensfasen spelen, zijn gedurende het stuk gekleed in blauw, roze en oranje zodat we ze gemakkelijk kunnen volgen. Beryl Tay, als Lente Hoofd, heeft bijzonder mooie extensies en controle, ze zweeft door de muziek lichter dan lucht.

Daarna verplaatsen we ons naar de adolescentie met "Zomer", waar het gaat om hartzeer, ontdekking en pure hedonisme - de laatste belichaamd door de uitstekende Michael Naylor als een techno-liefhebbende, drugsgefuelde Buik, die verloren raakt in de euforie. Hier varieert Sarmiento's choreografie tussen de ongemakkelijke onzekerheid van de jonge volwassenheid en roekeloze extase terwijl de dansers elke accent van DJ Walde's pulserende rearrangement raken.

Het meer elegische "Herfst"-gedeelte laat de drie vrienden weer verenigen in een contemplatieve stemming, naast tekenen van strijd van de viscerale, expressieve Carrie-Anne Ingrouille als Hoofd. Ze worden kort weer vergezeld door het zomertrio en spiegelen elkaars passen terwijl ze de veranderingen in hun leven erkennen, eindigend met een scherpe punchline terwijl de meer volwassen groep in uitputting in elkaar valt.

Tenslotte hebben we, en het meest aangrijpend, drie uitzonderlijke dansers voor "Winter": de krachtige, diepgaande Susan Kempster als Hoofd; accepterend, harmonieus en vreugdevol Mark Smith als Hart; en indrukwekkend behendige, leven-bevestigende Mami Tomotani als Buik. Ze creëren interactie met elkaar, zoals voor altijd vrienden dat doen, en ondersteunen elkaar ook fysiek. Hoewel ze misschien niet de atletische reikwijdte van de jongere dansers hebben, zijn hun uitvoeringen betoverend in hun emotionele diepte en authenticiteit.

Gedurende het stuk worden de hoofddansers briljant ondersteund door een ensemble in grijs, die om de beurt de choreografie weerspiegelen, uitdagen en aanvullen. Een bijzondere uitschieter is de beeldschone Christie Lee Manning – een echt dubbelganger voor actrice Christine Baranski.

De dansers worden ondersteund door Ryan Dawson Laight's decor: semi-abstracte stenen blokken (vier, natuurlijk), die in de themakleuren worden verlicht door Zeynep Kepekli's levendige belichting. Een andere vreugde in deze speciale al fresco locatie is hoe zeldzaam het is om dansers in de open lucht te zien, deel van de natuur – een ballet-dove duif had zelfs een cameo-verschijning.

Alle lof voor artistiek directeur Drew McOnie voor het zo gepassioneerd ondersteunen van dans weer in Regent's Park – met name nieuw werk dat experimenteert met een klassiek icoon op zo'n gedurfde en innovatieve manier. Na het vorig jaar eveneens aangename Dream Ballets, lijkt dans nu de hoofdrol te spelen in dit speciale theater – en hoera daarvoor.

Eén Leven in Vier Seizoenen is te zien in het Regent's Park Open Air Theatre tot 14 juni

Foto credits: Helen Murray