Podsumowanie recenzji: WEATHER GIRL w St. Ann's Warehouse

Sezon w St. Ann's Warehouse rozpoczął się wielokrotnie nagradzanym spektaklem Weather Girl, napisanym przez twórcę Outer Range Brian'a Watkins'a i reżyserowanym przez Tyne Rafaeli . Ten proroczny dramat jest mrocznie zabawny, a jednocześnie wirującą szaloną wyprawą w głąb amerykańskiej dziwności. To także pokaz ogromnego tragikomicznego talentu jego solowej wykonawczyni Julii McDermott.
 
McDermott gra Stacey, kalifornijską pogodynkę, przeseksualizowaną i źle opłacaną. Dziś, gdy jej codzienna rutyna polegająca na wybielaniu zębów, piciu prosecco i pożarach lasów staje się skrajem katastrofy, odkrywa coś, co uratuje nas wszystkich.

Zobaczmy, co mają do powiedzenia krytycy...
 
 
 

Melissa Rose Bernardo, New York Stage Review: Dodatkowe minuty powinny również pomóc podświetlić niebagatelny wątek dotyczący paranormalnej zdolności jej matki do wydobywania wody z powietrza – talentu, który Stacey odziedziczyła, ale nie może skomunować tak łatwo. Jej matka opisuje tę moc jako „prymitywną rzecz, małe zielone stworzenie schowane w pobliżu twojego krocza”. Może musimy to zobaczyć, aby w to uwierzyć. I miejmy nadzieję, że McDermott wciąż będzie grać pijaną prosecco Stacey. Watkins (Epiphany) napisał tę rolę specjalnie dla niej, a ona pasuje jak ulał – albo, używając porównania, które Stacey by doceniła, jak para spoconych Spanx.

Jonathan Mandell, New York Theater: “Weather Girl” ma pewien rodzaj fabuły, choć nie jest szczególnie szczegółowa ani liniowa; byłbym zaskoczony, gdyby serial Netflix trzymał się jej (zakładając, że taki się w ogóle pojawi). W notatce programowej, Watkin wyjaśnia, że napisał tę sztukę, aby odpowiedzieć na pytanie: „Dlaczego niszczymy miejsca, które kochamy?” Wyraźnie ma na myśli Kalifornię, a nieco mniej wyraźnie Planetę Ziemię. W odpowiedzi, pakuje swoją sztukę w liczne sposoby, w jakie wszyscy jesteśmy współwinni. Dajmy na to przykład: Podczas randki z technologicznym geniuszem, on jej mówi, że jest „członkiem startupu budującego sześćset ‘inteligentnych domów’ w pobliżu, a ja pytam go, co z kryzysem wodnym, skąd wezmą wodę, a on odpowiada, nie wiem, ktoś to wymyśli” (Czy to dlatego rozbija jego samochód? Jeśli tak, to kroki nie są bezpośrednio połączone.) To nie fabuła ani punkty przyciągają największą uwagę w “Weather Girl”. To sposób, w jaki występ Julii McDermott łączy wszystkie elementy razem, nawet gdy wszystko się wali.

JK Clarke, La Voce di New York: Można mieć nadzieję, że 70-minutowy Weather Girl zostanie przedłużony poza swoją obecną datę zamknięcia 12 października, ale to byłoby tylko o kilka tygodni. Zasługuje na znacznie dłuższe wystawienie, więc miejmy nadzieję, że w jakiś sposób je dostanie. Tak czy inaczej, cały zespół powinien zacząć wybierać stroje na czerwony dywan na wiosenną galę Off-Broadway.

Gillian Russo, New York Theatre Guide: Spektakl ostatecznie okazuje się najlepszy jako lustro dla wszystkich, którzy czują się, jakby byli ciągle w trybie alarmowym, przypominając im, że nie są w tym sami. Rzeczywiście, w prognozie jest burzliwa przyszłość. Lepiej zabierz parasol.

Thom Geier, Culture Sauce: Szybka reżyseria Tyne Rafaeli pomaga ukryć niedoskonałości w scenariuszu, szczególnie zstąpienie w magiczny realizm, które wydaje się zbyt wygodne. Występ McDermott jest tak płynny, że mógłby przełamać lata suszy gwałtownymi ulewami. Jest fascynującą gadułą, która odpowiada na wątpliwości dotyczące swojej wybranej kariery stałym deszczem słów: „Jestem flufferem, jestem hype manem, jestem sprzedawcą używanych samochodów sprzedającym świat, którego nie możemy nawet mieć.” Wszyscy moglibyśmy skorzystać z pysznie zwariowanej Weather Girl, aby dostarczyć kilka trudnych prawd i być może wskazówkę o cudzie.

Kup bilety na Weather Girl