Dostępne języki
Życie projektanta Alexandra McQueena ożywa w nowej sztuce House of McQueen, seksownej, ekstrawaganckiej, bezczelnej i przenikliwej teatralnej portrecie, który rozwikłuje zagadkę ikony mody. Przeczytaj recenzje tej produkcji!
Wykorzystując technologię immersyjną — w tym ponad 1000 stóp kwadratowych ekranów LED — przedstawienie przekształca teatr w połączenie pokazu mody, sztuki i koncertu rockowego.
W House of McQueen występują Luke Newton, Emily Skinner, Catherine LeFrere, a także Cody Braverman, Tim Creavin, Fady Demian, Matthew Eby, Joe Joseph, Denis Lambert, Margaret Odette, Spencer Petro, Jonina Thorsteinsdottir, Sam Dash, James Evans, Krystal Riggs, Jackie Sanders oraz Chris Thorn. House of McQueen rozpoczyna występy 19 sierpnia w The Mansion at Hudson Yards.
Sztukę napisała nagradzana dramaturg Darrah Cloud, a wyreżyserował ją Sam Helfrich. House of McQueen bada wczesne dni McQueena, wzrost jego legendarnego domu mody oraz jego głębokie ludzkie relacje z rodziną i muzą. Powstała przez dekadę produkcja jest prezentowana w współpracy z Garym Jamesem McQueenem — siostrzeńcem Lee i Dyrektorem Kreatywnym — oraz producentem wykonawczym Rickiem Lazesem. W doświadczeniu tym znajduje się również starannie dobrana wystawa archiwalnych projektów Alexandra McQueena.
Sara Holdren, Vulture: Wspaniały groteskowy aluminiowy gorset w kształcie obcej kręgosłupa; para perłowych rogów okrytych haftowaną koronką; szpilki, bulwiaste, łuskowate i kolczaste, jak armadillo balansujące na głowach i ogonach; widmowe modelki z czarnymi soczewkami kontaktowymi lub srebrnymi protezami szczęk, lub pokryte piórami, kolczugą, sprayem lub muszlami ostryg … To mogą być niektóre obrazy, które przychodzą na myśl, gdy myślisz o projektancie mody Lee Alexanderze McQueenie, znanym światu pod swoimi dwiema ostatnimi imionami i utraconym, gdy odebrał sobie życie w 2010 roku w wieku 40 lat. Są również wśród niemal nieskończonej gamy gestów z jego dorobku, które budzą więcej ekscytacji, więcej niepokoju, więcej czystych uczuć niż sam House of McQueen, płaska sufletka sztuki, która obecnie stara się oddać hołd swojemu patronowi w The Mansion, nowym przestrzenie performatywnej wśród szklanych wież Hudson Yards.
Tim Teeman, The Daily Beast: Sztuka, reżyserowana przez Sam Helfrich, przeskakuje między epokami i sposobami opowiadania, nie osiadając na przekonującej linii narracyjnej. Dotykamy głównych momentów życia McQueena i cech jego osobowości — trudne dzieciństwo, nadużycia, klasy robocze, snobizm, z którym początkowo się zmagał, narkotyki, homofobia, ekspresja seksualna, jego przejęcie w markach takich jak Givenchy, samobójstwo — ale w teatrze błądzą one w zagadkowej pomyłce.
Robert Hofler, The Wrap: Sztuka Cloud jest serią urywków, opowiedzianych w dowolnym porządku, wyjętych z biografii McQueena Ricka Lazesa i Setha Kocha. Każda scena jest tak krótka i niedopracowana, że tytułowy bohater pojawia się jako zbiór stereotypów stworzonych przez znęcającego się ojca, uwielbiającą matkę, snobistycznych pracodawców i zakochanych noszących HIV.
Michael Sommers, New York Stage Review: Niewątpliwie twórcy przedstawienia zamierzają uczcić ideały i osiągnięcia McQueena w obliczu ogromnych wyzwań. Zamiast stworzyć przesyconą hagiografię, z pewnością odważny, prowokacyjny artysta, jak McQueen zasługuje na jakieś szalone teatralne traktowanie. Być może życie McQueena można by lepiej opowiedzieć jako czarną komedię lub surrealistyczny żart, który wyśmiewa nużenie biograficznych opowieści. Gosh, gdzie jest Taylor Mac, kiedy naprawdę go potrzebujesz?
Frank Scheck, New York Stage Review: Duża obsada radzi sobie z różnorodnymi rolami doskonale i generalnie wygląda oszałamiająco. A Newton prowadzi występ swoją najwyraźniej głęboko odczuwaną grą, w której wyraźnie ukazuje wewnętrzne demony McQueena. "Pieniądze nie są ważne," twierdzi projektant mody na początku sztuki. "Chcę tylko naprawić brzydotę." House of McQueen pokazuje, jak, choć nieidealnie, nie mógł naprawić samego siebie.
Kyle Turner, New York Theatre Guide: Wizja reżyserska krawca z klasy robotniczej, który stał się kontrowersyjnym couture, jest zasadniczo nieobecna w przedstawieniu, pozostawiając widownię z wyobraźnią jaśniejszego obrazu nie tylko tego, jak wyglądały ubrania McQueena, ale jak były częścią ambitnego punktu widzenia, który ucieleśniał to, co zmarły projektant robił najlepiej: szycie mody, koszmaru, fantazji i teatru razem. McQueen został kiedyś nazwany "najbliższym rockstarem mody," ale House of McQueen, napisany przez Darrah Cloud i wyreżyserowany przez Sam Helfrich, releguje jednego z najbardziej teatralnych projektantów mody wszech czasów do powierzchownej banalności.
Elysa Gardner, The New York Sun: Pani LeFrere ma okazję modelować kilka chwytliwych kostiumów zaprojektowanych przez Kayę Voyce, aby towarzyszyć klipom z pokazów McQueena. Nie ma tu nic zbyt krzykliwego czy niepokojącego, a Lee przyznaje w pewnym momencie: "Chcę tylko naprawić brzydotę." Bez względu na to, czy jesteś znawcą mody, czy, jak ja, skonfirmowanym laikiem, prawdopodobnie uznasz "House of McQueen" za intrygujące i zabawne studium postaci.
Jonathan Mandell, New York Theater: Te wysiłki przynoszą efekty w wizualnym splendorze. Jednak częściowo z powodu wielkiej wrodzonej obietnicy swojego tematu, "House of McQueen" wydaje się głównie straconą szansą.
Średnia ocena: 37,5%
