Beschikbare Talen
Het leven van ontwerper Alexander McQueen komt tot leven in het nieuwe stuk House of McQueen, een sexy, flamboyant, irreverent en aangrijpend theaterportret dat het mysterie van de mode-icoon onthult. Lees recensies over de productie!
Met gebruik van meeslepende technologie—waaronder meer dan 1.000 vierkante voet LED-schermen—transformeert de show het theater in een fusie van modeshow, toneelstuk en rockconcert.
House of McQueen sterret Luke Newton, Emily Skinner, Catherine LeFrere, met Cody Braverman, Tim Creavin, Fady Demian, Matthew Eby, Joe Joseph, Denis Lambert, Margaret Odette, Spencer Petro, Jonina Thorsteinsdottir, Sam Dash, James Evans, Krystal Riggs, Jackie Sanders en Chris Thorn. House of McQueen begint met de voorstellingen op 19 augustus in The Mansion at Hudson Yards.
Geschreven door de bekroonde toneelschrijver Darrah Cloud en geregisseerd door Sam Helfrich, verkent House of McQueen de vroege dagen van McQueen, de opkomst van zijn legendarische modehuis, en zijn diep menselijke relaties met familie en muze. Een decennium in de maak, wordt deze productie gepresenteerd in samenwerking met Gary James McQueen—de neef van Lee en Creatief Directeur—en Uitvoerend Producent Rick Lazes. De ervaring omvat ook een zorgvuldig samengestelde tentoonstelling van archiefontwerpen van Alexander McQueen.
Sara Holdren, Vulture: Een glorieuze groteske aluminiumcorset in de vorm van een alien wervelkolom; een paar parelachtige geweiën gehuld in geborduurde kant; stilettohakken, bolvormig, schubachtig en stekelig, als gordeldieren die op hun hoofden en staarten balanceren; spookachtige modellen met zwarte contactlenzen of zilveren prothesekaken, of bedekt met veren, kettingmail, spuitverf, of de schelpen van scheermesblokken ... Dit zijn enkele van de beelden die bij je opkomen wanneer je denkt aan de modeontwerper Lee Alexander McQueen, bekend bij de wereld onder zijn laatste twee namen en verloren voor de wereld toen hij in 2010 op 40-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. Het zijn ook enkele van de bijna eindeloze reeks gebaren uit zijn oeuvre die meer opwinding, meer agitatie, meer pure emotie oproepen in hun contemplatie alleen dan House of McQueen, de vlakke soufflé van een stuk dat nu probeert eer te bewijzen aan zijn naamgever in de Mansion, een nachtclubachtige nieuwe optreden ruimte te midden van de glazen torens van Hudson Yards.
Tim Teeman, The Daily Beast: Het stuk, geregisseerd door Sam Helfrich, dartelt tussen tijdperken en vertelmode, en vestigt zich niet echt op een meeslepende doorlopende verhaallijn. We raken de belangrijke levensmomenten en persoonlijkheidskenmerken van McQueen—moeilijke kindertijd, misbruik, arbeidersklasse achtergrond, de snobberigheid die hij in het begin onderging, drugs, homofobie, seksuele expressie, zijn overname van labels zoals Givenchy, zelfmoord—maar ze jangle in een verwarrende chaos op het podium.
Robert Hofler, The Wrap: Cloud's stuk is een reeks fragmenten, in willekeurige volgorde verteld, die zijn gepakt uit de McQueen-biografie van Rick Lazes en Seth Koch. Elke scène is zo kort en onderontwikkeld dat het titelpersonage naar voren komt als een mengelmoes van clichés geproduceerd door een abusieve vader, een bewonderende moeder, snobistische werkgevers en HIV-geïnfecteerde geliefden.
Michael Sommers, New York Stage Review: Geen twijfel dat de makers van de show van plan zijn om McQueen's idealen en prestaties te vieren in het licht van geweldige uitdagingen. In plaats van een overvolle hagiografie op te bouwen, verdient een gedurfde, provocerende kunstenaar zoals McQueen zeker een soort van buitengewone theaterbehandeling. Misschien zou McQueen's leven beter verteld kunnen worden als een zwarte komedie of een surrealistisch avontuur dat de verveling van biografische verhalen bespot. Gosh, waar is Taylor Mac wanneer je hem echt nodig hebt?
Frank Scheck, New York Stage Review: Het grote ensemble voert hun veelzijdige klussen expert uit en ziet er over het algemeen fantastisch uit. En Newton verankert de proceedings met zijn duidelijk diepgevoelde optreden waarin hij McQueen's innerlijke demonen duidelijk maakt. "Geld is niet belangrijk," zegt de modeontwerper vroeg in het stuk. "Alles wat ik wil doen is lelijkheid verhelpen." House of McQueen maakt duidelijk, hoe imperfect ook, hoe hij zichzelf niet kon verhelpen.
Kyle Turner, New York Theatre Guide: De directoriale visie van de arbeidersklasse kleermaker die is veranderd in couture-provocateur is in wezen afwezig in de show, waardoor het publiek zelf een duidelijker beeld kan vormen van hoe McQueen's kleding eruitzag, maar ook hoe zij deel uitmaakten van een ambitieuze visie die belichaamde wat de overleden ontwerper het beste deed: mode, nachtmerrie, fantasie en theater samen te naaien. McQueen werd ooit de "dichtstbijzijnde aan een rockster" in de mode genoemd, maar House of McQueen, geschreven door Darrah Cloud en geregisseerd door Sam Helfrich, relegates een van de meest theatrale modeontwerpers aller tijden naar oppervlakkige banaliteit.
Elysa Gardner, The New York Sun: Mevrouw LeFrere krijgt de kans om een paar van de oogverblindende kostuums te modelleren die zijn ontworpen door Kaye Voyce ter begeleiding van clips uit McQueen's shows. Hier is niets te schreeuwerig of verontrustend, en Lee geeft op een gegeven moment toe: "Alles wat ik wil doen is lelijkheid verhelpen." Of je nu een slaaf bent van de mode of, net als ik, een bevestigde niet-expert, je zult "House of McQueen" waarschijnlijk een intrigerende en vermakelijke karakterstudie vinden.
Jonathan Mandell, New York Theater: Deze inspanningen betalen zich uit in visuele pracht. En toch voelt "House of McQueen", deels vanwege het geweldige inherente potentieel van het onderwerp, voornamelijk als een gemiste kans.
Gemiddelde Beoordeling: 37,5%
