Beschikbare Talen
Na de uitvoering in St. Luke's Theatre is Eliya Smith's Dad Don't Read This verhuisd naar het Greenwich House Theater en is het nu geopend. Voorstellingen gaan door tot 11 juli. Lees de beoordelingen hieronder!
Geregisseerd door Chloe Claudel, deze wereldpremière heeft optredens van Drama Desk winnaar Amalia Yoo (John Proctor is de Schurk), Renée-Nicole Powell (Grief Camp), Sophie Rossman, en Kayta Thomas.
Dad Don't Read This speelt zich af in de buitenwijken van Centraal Ohio, waar vier meisjes wekelijks samenkomen voor een slaapfeest. Ze praten, slapen en spelen The Sims, een computerspel dat het echte leven simuleert, op een laptop. Ze roddelen, snacken en proberen dronken te worden. Ze streven naar vervulling van hun behoeften, worstelen om de relatie tussen doen en gezien worden te begrijpen, en beginnen te vermoeden dat ze niet veel zeggenschap hebben. Wacht, nooitmind; dat is The Sims.
Helen Shaw, The New York Times: Smith heeft eerder geschreven over jonge mensen in extremis: Haar “Grief Camp” bij Atlantic Theater Company behandelde kinderen in rouw die het naar hun zin hadden, vaak ondanks hun eigen wisselende wil. Dit stuk voelt echter als een vooruitgang. Haar naturalistische dramatische stem — een nog steeds plakkerige adolescentenmengeling van wilde gevoelens en afgedwaalde vervreemding — komt hier beter tot zijn recht, dankzij het losse, brutale realisme dat door de regisseur, Chloe Claudel, wordt gegenereerd.
Loren Noveck, Exeunt: Dad Don’t Read This is rommelig en rauw en gaat eigenlijk nergens heen, maar de felle energie van de stem en de scherp waargenomen personages — en vooral die momenten waarop de casual realistische oppervlakte van het stuk openbreekt om een vreemdere tijdsbeleving of een verbluffend, mysterieus beeld te onthullen — zullen het nog een lange tijd in mijn gedachten houden.
Steven Suskin, New York Stage Review: Je zult waarschijnlijk onder de indruk vertrekken van wat je hebt gezien en zeker van de uitvoerders. Maar misschien met slechts een vage begrip van wat de toneelschrijver bedoelde (wat zeker niet het geval was met de meer volledig gerealiseerde Wolves, Dance Nation, en John Proctor). Dat gezegd hebbende, is Dad Don’t Read This zeer vermakelijk en maakt Smith indruk als een toneelschrijver die klaar is om door te breken.
Kyle Turner, New York Theatre Guide: Dad Don’t Read This wordt aangedreven door de intensiteit van deze kleine momenten die zich ophopen: hoe je je vrienden dingen vertelt, de kleine misverstanden die een steeds groter wordende kloof creëren, de petty jaloezieën van wie wanneer met wie omgaat, de opwinding van dansen in je kamer, de koortsige verwachting om iets nieuws te horen over die persoon op school die jullie allemaal niet leuk vinden (of misschien ook niet). Het is alsof we een kijkje nemen in momenten die we niet zouden moeten zien: Er is een bedwelmende gevaarlijkheid aan het luisteren naar jonge meisjes die uit elkaar gaan en weer samenkomen, deze kleine momenten vertegenwoordigen de keuzes die ze maken om zichzelf te worden.
Gemiddelde Beoordeling: 92.5%
