Geschreven door: Romain Mereau
Het voelde als een golf van elektriciteit die mijn lichaam vulde en knetterde in mijn longen. Tegen de achtergrond van de drukte op het kantoor in Auckland, Nieuw-Zeeland, waar ik werkte, vertelde een vriendelijke stem aan de telefoon me zojuist een van de meest opwindende nieuwsberichten die ik ooit had gehoord. "Oké... bedankt" was alles wat ik eruit kon krijgen aan het einde voordat ik ophing en ongelovig begon te grijnzen. Ik was toegelaten om acteren te studeren aan de Atlantic Acting School in New York met een volledige beurs. Ik deed een klein dansje.
Een maand eerder was ik gestuit op een advertentie op de auditiewebsite StarNow voor de Atlantic Acting School en hun volledige beursaanvraag. Mijn interesse was gewekt. De afgelopen 18 maanden had ik mijn tenen in het acteerwater gedompeld, met avondlessen, audities, en optredens in korte toneelstukken en studentenfilms. Ik realiseerde me dat dit me gelukkig maakte – heel gelukkig – en ik wist dat ik verder wilde gaan. Maar om 8.814 mijlen te reizen naar de beste stad ter wereld voor acteren leek totaal onbereikbaar – de kosten waren astronomisch. Ik las meer over de geschiedenis van de Atlantic Acting School, het gebruik van een praktische acteertechniek en de connecties met oprichters William H. Macy en David Mamet, wiens werk ik beide bewonderde, ik wist dat dit een ongelooflijke plek zou zijn om naartoe te gaan. Ik moest het proberen.
Dus stelde ik een aanvraag op, zocht referenties, bereidde en nam een auditie op – ik koos een van Shelley Levine’s monologen uit Glengarry Glenn Ross, geïnspireerd door Jack Lemmon's magnetische optreden in de film van 1992. Met alles goed voorbereid, en nog een paar ruime uren voor de deadline van de aanvraag, ging ik zitten om alles op te sturen. Na het op de een of andere manier kwijtraken van mijn auditievideo en het opnieuw moeten opnemen ervan (geef jezelf altijd meer tijd dan je denkt dat je nodig hebt), drukte ik eindelijk op 'verzenden' en sloot mijn computer. Dit kan het moeilijkste deel van audities zijn – de slopende wachtperiode daarna, het niet-weten en de zorgen over hoe goed of slecht je het gedaan hebt. Maar eenmaal de auditie voorbij, heb ik geleerd dat het beste is om het uit je gedachten te zetten en naar het volgende over te gaan. Je hebt je best gedaan, en nu is het echt buiten je controle.
Een paar weken later opende ik voorzichtig een e-mail van Atlantic die me vertelde dat ik een terugroepauditie had. Wauw! Dit zou de eerste keer zijn dat ik zou auditeren via Skype, en ik was zowel opgewonden als nerveus over de beruchte kwaliteit van langeafstandsgesprekken. Om de verbinding te openen en het auditieteam allemaal zichzelf in hun Amerikaanse accenten te horen voorstellen – het voelde zeker surrealistisch om in een auditiekamer in New York te worden uitgestraald. Maar de auditie zelf was leuk. Ik voerde mijn voorbereide monoloog uit, en ze gaven me een paar aanwijzingen om te proberen, wat enkele leuke nieuwe manieren opende om met het materiaal te spelen. Ze stelden me ook vragen over mezelf, mijn interesses en inspiratiebronnen, en waren over het algemeen warm en hartelijk. Tegen de tijd dat we afsloten, voelde ik het einde van mijn zenuwen verdwijnen.
Een week later, zittend op het werk, kreeg ik een telefoontje vanuit de VS en toen ik opnam en sprak met directeur van toelatingen Chris Booth, voelde ik mijn leven drastisch veranderen. Ik ging naar New York! Fast-forward naar de volgende paar maanden waarin ik spaarde, vluchten boekte, door de nodige hoepels sprong voor mijn visumaanvraag, accommodatie regelde en in feite mijn hele leven voorbereidde om naar de andere kant van de wereld te verhuizen voor de komende twee en een half jaar.
New York is zo'n plek die zo rijkelijk is ingebed in het wereldwijde bewustzijn, het is bijna mythisch. Voordat ik hier ook maar een voet had gezet, had ik ontelbare indrukken van de iconische gebouwen, drukke straten en luid pratende locals uit eindeloze films en tv-series. Bij mijn aankomst, om plotseling midden daarin te worden gegooid, voelde het buitengewoon alsof ik door een luidruchtige, opwindende, bruisende droom liep.
Minstens één keer per week sindsdien heb ik mijn intense focus doorbroken, opgekeken van het script waarmee ik bezig ben, en oprecht verbaasd gestaan over de buitengewone stad om me heen en de geweldige omstandigheden die me hier hebben als acteur. Het is een fenomenaal gevoel.
In de afgelopen twee en een half jaar bracht elk semester op Atlantic een nieuwe reeks uitdagingen en groei met zich mee. Trainen met enkele van de meest gewilde docenten van de stad in stem, spraak, beweging, scriptanalyse en uitvoeringstechniek, heb ik mijn eigen groei als acteur met sprongen vooruit voelen gaan. Het heeft me gegrondvest in een solide techniek, me met goede gewoonten doordrenkt en me de tools gegeven die ik nodig heb om mijn vak en carrière verder te ontwikkelen. Het heeft me een ensemble gegeven van buitengewoon getalenteerde collega's met wie ik enthousiast blijf samenwerken en die ik weet dat ze me zullen blijven inspireren en aansporen om verder te reiken. Ik heb geleerd dat de angst en kwetsbaarheid die dit werk vergezellen soms overweldigend kunnen aanvoelen, en dat het moet worden ontmoet met vertrouwen en integriteit.
Als een kersverse afgestudeerde van het programma, vertrek ik hier met vertrouwen, dankbaarheid en een vonk van bliksem in mijn aderen.