Beschikbare Talen
De Amerikaanse première van Mark O'Rowe's The Approach is nu officieel geopend in Irish Rep's W. Scott McLucas Studio Theatre. Het stuk, geregisseerd door Conor Bagley, zal een beperkte serie spelen tot 10 mei.
Luister goed... Drie vrouwen. Drie gesprekken. Terwijl de details van wat ze delen beginnen af te wijken, beseffen we dat er een subtiel overlevingsspel wordt gespeeld. Mark O'Rowe's The Approach verkent de innerlijke levens van Anna, Cora en Denise terwijl ze wanhopig proberen hun wereld te begrijpen.
De cast van The Approach bestaat uit Carmen M. Herlihy (The Apiary) als Cora, Kate MacCluggage (Left on Tenth) als Denise, en Danielle Ryan (Aristocrats) als Anna. Zie wat de critici zeggen...
Roma Torre, New York Stage Review: Het vergt veel vaardigheid om een werk te brengen dat zo stilletjes ingetogen is als dit. De vrouwen, die in paren interacteren, duiken meestal in cirkelvormige klein praat. In minder getalenteerde handen zou het concept totaal saai zijn, maar de minimalistische productie van Irish Rep, geregisseerd door Conor Bagley, houdt ons vast door kleine aanwijzingen te planten die ons in staat stellen om inconsistenties op te merken die de wanhoop en de lengths blootleggen waartoe de vrouwen gaan om hun ongelukkigheid te verbergen.
Marc Miller, Talkin' Broadway: Het is een miniatuur: klein in cast, productie en looptijd (een uur en tien minuten). Waarom komen er dan zoveel eigenaardigheden op? Ten eerste, in welke tijdsperiode bevinden we ons? Het geklets klinkt actueel, maar actuele gebeurtenissen worden nooit aangesneden, niemand heeft een telefoon bij zich, en wanneer iemand een toekomstige ontmoeting regelt, is het altijd: "Ik bel je." (De kostuums van Stephanie Bahniuk, op zichzelf aantrekkelijk, helpen niet bij het bepalen van een tijdsperiode.) Waarom begint bijna elke scène met iemand die binnenkomt terwijl iemand anders wacht, en een uitwisseling van: "Sorry daarvoor," "Geeft niets"? Waarom stoppen Denise en Anna, als ze Cora ter sprake brengen, somber midden in hun gedachte alsof er iets vreselijks met haar is gebeurd, en waarom is dat het laatste daarover? En waarom is de laatste scène een herhaling van de eerste, teveel ervan, met een nieuwe aanvang - Cora is onverklaarbaar een beroemde auteur geworden - en een nieuwe coda? De nieuwe dialoog herhaalt gebeurtenissen in hun levens die nog niet zouden zijn gebeurd, en de cirkelstructuur suggereert dat dit hele stuk zich misschien in Cora's hoofd afspeelt, of misschien helemaal niet plaatsvindt, het is gewoon O'Rowe die doorgaat over vrouwen vriendschappen, de ijle uitingen de sterke emoties eronder bedekkend. Het is een schok van een einde, een eigenschap die het deelt met Ulster American, zijn Iers Rep buurman boven.
Gemiddelde Beoordeling:
60.0%
