Koude Oorlog Kooroefening, een toneelstuk met muziek van Ro Reddick en geregisseerd door Tony Award-genomineerde Knud Adams, ging officieel in première op dinsdag 10 maart en loopt voor een beperkte periode tot en met zondag 29 maart 2026 in MCC Theater’s Newman Mills Theater. Lees de recensies hieronder!
De cast bestaat uit Alana Raquel Bowers als Meek, Will Cobbs als Smooch, Crystal Finn als Virgie, Andy Lucien als Clay, Lizan Mitchell als Puddin, met Grace McLean, Suzzy Roche, en Nina Ross als leden van het koor, en Ellen Winter als de koordirigent.
In Koude Oorlog Kooroefening raakt een jong meisje verstrikt in intriges wanneer haar vervreemde oom, een prominente zwarte conservatief, zijn raadselachtig zieke vrouw voor de feestdagen mee naar huis brengt. Koude Oorlog Kooroefening is een explosie van rollerdisco, Reaganomics, spionage en sekten, ondersteund door het cryptische hoofdstuk Syracuse, NY, van het Seedlings of Peace Children's Chorus.
Loren Noveck, Exeunt: Het toneelstuk dat Reddick heeft gebouwd op basis van die ervaring, Koude Oorlog Kooroefening, is een coming-of-age fantasia die een wilde verscheidenheid aan genres en stijlen omarmt, ons meenemend op een pad vol farce, muziek en spanning naar enkele harde waarheden die nu net zo waar klinken als in de setting van het stuk uit 1987: Institutionele macht kan iedere keer individuele keuzes platwalsen.
Thom Geier, Culture Sauce: Regisseur Knud Adams doet een bewonderenswaardige poging om te balanceren tussen de wilde schommelingen in toon en ernst, waarbij hij leunt op het koor om enkele van de ruigere overgangen glad te strijken. Ze trekken consequent onze aandacht weg van de absurditeiten van de plot en de haastige pogingen om de personages in een soort realiteit te verankeren. Bovendien roepen hun rode outfits (ontworpen door Brenda Abbandandolo) tegelijkertijd de meerdere verhaallijnen op. Ze kunnen gelezen worden als kerkkoor, rode communistische kameraden, of kerstzangkoor, afhankelijk van het moment.
Amelia Merrill, New York Theatre Guide: Koude Oorlog Kooroefening waagt zich vaak aan muziek, met muziek en teksten van Reddick. Het kinderkoor repeteert voor hun vakantieshow, maar dient ook als een Grieks koor dat zowel actie als interne gedachten vertelt. Grace McLean steekt er bijzonder bovenuit door af te wisselen tussen popster bravoure en melodrama. Muzikaal leider Ellen Winter, die ook de rol van koordirigent op zich neemt, verdient net zoveel lof als regisseur Knud Adams voor het balanceren van de toon van de show.
Robert Hofler, The Wrap: Reddicks verhaal levert zoveel duizelingwekkende spanning op (nadat je hebt begrepen wat er gaande is) dat zelfs een enorme bomexplosie – de verlichting van Masha Tsimring en de geluidseffecten van Kathy Ruvuna laten je schrikken – een beetje teleurstellend is.
Sara Holdren, Vulture: Zelfs toen individuele momenten van Koude Oorlog Kooroefening me bleven bekoren, bleef ik me afvragen wat precies verhinderde dat ik helemaal werd meegevoerd. Een deel van mijn vastzitten, denk ik, komt voort uit het decor van Afsoon Pajoufar, dat het hele stuk situeert in de architectuur van de rollerbaan.
Jonathan Mandell, New York Theater: Gelukkig blijven Reddick, regisseur Knud Adams en de rest van het creatieve team op kleine maar bevredigende manieren trouw aan de geschiedenis – de manier waarop het ensemble rolschaatst op de baan (geleid door de bewegingsrichting van Baye en Asa), zij het zonder schaatsen; die Speak & Spell (een echt draagbaar elektronisch educatief speelgoed geïntroduceerd door Texas Instruments in 1978), en vooral de kaneelsmaak jawbreakers uit 1954 die Meek opslokt uit de buurt snoepwinkel – de Atomic Fireballs.
Frank Scheck, New York Stage Review: Het is allemaal een beetje te veel, eerlijk gezegd, met de toneelschrijver die er niet helemaal in slaagt om al haar fantastische, Boris & Natasha-achtige plotelementen over te brengen. Maar dankzij de inventieve regie van Knud Adams (Engels), is het geestige, farcistische stuk consequent vermakelijk, zelfs bij het maken van serieuze punten over zaken als de Koude Oorlog politiek uit de jaren '80 en verdeeldheid binnen de zwarte gemeenschap.
David Finkle, New York Stage Review: Door het geheel heen doen de aangename castleden alles wat ze kunnen met het materiaal—koorleden McLean, Roche, Ross herhaaldelijk loerend en spelend—maar het kan zijn dat regisseur Knud Adams (met het eigendom sinds de ontwikkeling bij Clubbed Thumb en Page 73) te toegewijd is aan het overdrijven dat het eindresultaat zo vermoeiend is.
Adam Feldman, Time Out: De tijdlijn van het verhaal is niet altijd begrijpelijk—of, wat dat betreft, mogelijk—en Afsoon Pajoufar's aantrekkelijk gebogen Roll-a-Rama decor, dat spiegels heel slim gebruikt bij een uitgang, doet niet veel om de verschillende fysieke ruimtes van het stuk te definiëren. Maar duidelijkheid is niet precies het doel. Reddick streeft niet naar realisme; een bom in de climax is slechts een bundel rode dynamietstaven, Looney Tunes-stijl.
Matthew Wexler, 1 Minute Critic: Voor iedereen die tijdens school Alas, Babylon moest lezen of door ABC's The Day After heen moest zitten—beide nachtmerrie-opwekkende post-apocalyptische verhalen—zal Koude Oorlog Kooroefening een gevoelige snaar raken. Maar het is nauwelijks een museumstuk. Terwijl de VS zich in een nieuwe nucleaire driftbui gooit onder het mom van zelfbehoud, is Meek's obsessie met het bouwen van een schuilkelder meer dan reëel.
Gemiddelde Beoordeling:
69.0%
